Edytujesz Proces Rinata Kurlikovskiego (sekcja)

===Próba postawienia Rinata Kurlikovskiego przed wymiarem sprawiedliwości===

Śmierć Anastazji Kurlikovskiej-Lukanos-Merowing zaskoczyła straszliwie rodzinę na Islandii. Nie mogli uwierzyć w naturalną śmierć tak młodej dziewczyny. Pogrzeb okazał się udręką, ponieważ państwo Kurlikovscy odmawiali udzielania dokładnych informacji co do okoliczności jej zgonu, po za tymi oficjalnymi – W wyniku ogromnego urazu psychicznego po rozwodzie popełniła samobójstwo. Podczas ceremonii pogrzebowej widzowie mogli zobaczyć dwa różne światy – rodzice zmarłej siedzieli nie wzruszeni a Lukanosi płakali. Jedenastoletnia [[Anastazja Lukanos-Merowing]] nie potrafiła zrozumieć tak dziwnej sytuacji. Doszło do dziwnej rozmowy pomiędzy nią a ojcem:
<center>
{{Cytat||-Tato czy dobrze, że płaczę za mamą?<br>
-''Tak, bo bardzo ją kochasz''<br>
-Kocham ją i to bardzo<br>
-''Będziesz zawsze nosiła ją w serduszku<br>
-Tato, ale dlaczego dziadkowie nie płaczą?<br>
-''Oni już wypłakali się''<br>
-Nie. Oni nic nie czują. Są niemal zadowoleni.<br>
-''Wydaje Ci się''<br>
-Chciałabym. Są winni śmierci mojej matki i nie ma w nich krztyny uczuć.}}
</center>

Po pogrzebie zorganizowano stypę, na której nie było nikogo z Kurlikovskich. Juliusz Cezar otrzymał akt zgonu sporządzony po ukraińsku od adwokata rodziny, który poprosił ich o to, aby zbytnio nie zwlekali z powrotem do domu. Okazało się, że wypowiedziano im wizy z powodów niedostarczenia wszystkich wymaganych dokumentów przez Ministerstwo Magii Islandii<ref>Należy zwrócić uwagę, że [[Hieronim Merowing]] był wówczas [[Ministrowie Magii Islandii|ministrem]] tego kraju</ref>. Na następny dzień wyjechali z Kijowa. Zachowanie byłych teściów Juliusza Cezara dało mu dużo do myślenia. Postanowiono, jednak poczekać na wszczęcie postępowania, ale długo nie otrzymywali żadnej odpowiedzi. 

====Ukraina====
[[Juliusz Cezar Lukanos-Merowing]] w dniu 19 stycznia 2001 roku skierował wniosek do kijowskiej prokuratury o zbadanie okoliczności śmierci swojej byłej żony i jaki w tym udział miał Rinat Kurlikovski. Najbardziej szokujące okazało się dla niego nie opieszałość w działaniach, ale brak zbadania sprawy śmierci tak młodej osoby. Dopiero dnia 4 maja prokurator Ihor Tiahnybok niechętnie otworzył śledztwo. Specjalnie spotkał się z Juliuszem Cezarem próbując go zniechęcić do kontynuowania sprawdzania przyczyn śmierci córki Rinata Kurlikovskiego. Bez ogródek stwierdził, że siła polityczna byłego teścia nie pozwoli na rozgrzebywanie tragedii rodzinnej. Zdecydowana postawa Lukanosa-Merowinga spowodowała, że pokazano mu zebrane do tej pory dowody. Sekcja zwłok wykazała, że Anastazja zmarła będąc na skraju wyczerpania fizycznego. Wiadomości te uzupełniono o akta psychiatry – kobieta cierpiała na zaburzenia emocjonalne związane z niemożliwością wychowywania dziecka i rozwodu. Podczas zajęć terapeutycznych miała powiedzieć, że były mąż nie stanowił dla niej podpory. Załamała się psychicznie po powrocie na Ukrainę ze względu na stan zdrowia matki. Juliusz wymusił, że byli teściowie zostaną przesłuchani w trybie pilnym. 

W dniu 29 czerwca tymczasowo zawieszono postępowanie do czasu powrotu do zdrowia [[Ludmiła Tymoszenko|Ludmiły Tymoszenko]]. Prokurator uznał także, że jej mąż nie może zeznawać, ponieważ musi nią się opiekować. O postanowieniu Ihora Tiahnyboka powiadomiono Lukanosów dopiero po dwóch miesiącach zwykłą pocztą. Dopiero kiedy Minister Magii Islandii złożył dyplomatyczny protest w ukraińskim ministerstwie spraw zagranicznych sprawa nabrała biegu. 

W dniu 7 października przesłuchano Rinata i Ludmiłę w obecności Juliusza Cezara. Zeznali, że córka była przybita, po tym jak jej małżeństwo legło w gruzach. Anastazję pilnowano, dla jej dobra, całą dobę. Wielokrotnie próbowała popełnić samobójstwo czy to za pomocą zwykłych, jak również magicznych środków. Nie zadano im zbyt wielu pytań. Wszystko szło jakby według jakiegoś niezrozumiałego dla Juliusza scenariusza. Nie pozwolono także zadawać mu jakichkolwiek pytań czy skomentować zeznań. Krótko po przesłuchaniu prokurator zalecił Lukanos-Merowingowi wyjazd z kraju dla swojego bezpieczeństwa.

W dniu 20 października sprawę umorzono wobec braku znamion popełnienia przestępstwa. 

Lukanosi zaskarżyli decyzję do wyższej instancji. Prokurator Generalny Ukrainy po rozmowie z Rinatem Kurlikowskim i prezydentem Leonidem Kuczmą podtrzymał postanowienie kijowskiej prokuratury. Sprawę uznano za zakończoną. Śmierć Anastazji Kurlikovskiej nie wzbudzała, według ukraińskiego systemu sprawiedliwości, żadnych podejrzeń. 

Juliusz Cezar Lukanos-Merowing nie mógł uwierzyć w jaki sposób został potraktowany w Kijowie. Zrozumiał, że jego teść jest na tyle wpływową osobę, iż był wstanie nie dopuścić do zbadania okoliczności śmierci Anastazji Kurlikovskiej, krewnej Lukanosów. Należał do grona osób będących ponad prawem. Nowa nadzieja pojawiła się razem z przeprowadzką Rinata Kurlikowskiego do Moskwy, po tym jak próbowano go aresztować na fali Pomarańczowej Rewolucji. Jednak i to nie zmieniło wyroku sądu – odmówiono ponownego rozpatrzenia. Rodzina zamordowanej kobiety straciła na zawsze zaufanie do ukraińskiego wymiaru sprawiedliwości. 

====Federacja Rosyjska====
[[Ministrowie Magii Islandii|Minister Magii Islandii]] [[Hieronim Merowing]] w czasie spotkania z [[Fiodor Kalikst von der Pahlen|Fiodorem Kalikstem von der Pahlenem]] przekonywał go, aby ten próbował wpłynąć na prezydenta Rosji Władimira Putina w sprawie wyjaśnienia okoliczności zabójstwa Anastazji Kurlikovskiej. Niestety nic nie uzyskał, ponieważ [[Ambasadorowie Volturi w Moskwie|ambasador rodu Volturi]] odmówił pośredniczenia ze względu na napięte stosunki ukraińsko-rosyjskie i osobiste interesy przywódcy Kremla<ref>Władimir Putin pozwalał na wydobywanie minerałów do broni czarodziejów dla [[Kajfasz Volturi|Kajfasza Volturi]]</ref>. Dał do zrozumienia, że jedynie co uzyska to drogą zwykłego sądownictwa. 

W dniu 17 marca 2006 roku [[Juliusz Cezar Lukanos-Merowing]] złożył zawiadomienie do prokuratury w Moskwie-Centrum o dokonanie przestępstwa przez obywatela Rosji Rinata Kurlikovskiego na terenie Ukrainy w 2000 roku. Sprawą zainteresował się Jurij Czajka – minister sprawiedliwości, następnie prokurator generalny, ze względu na wnioskodawcę – francuski książę i [[Tytan|tytan]]. Jego śledztwo wykazało, że rzeczywiście doszło do nieprawidłowości przy oględzinach zwłok Anastazji Kurlikovskiej, ale z całą stanowczością wykluczono działania osób trzecich w jej zgonie. Według niezależnych ośrodków obrony sprawiedliwości czarodziejskiej nie przesłuchano głównego podejrzanego, ani nie zwrócono się do Ukrainy o ekshumację zwłok. Rozpoznanie sprawy oparto jedynie na oficjalnych dokumentach. Wobec braku znamion przestępstwa śledztwo umorzono. 

Po długim namyśle ambasador rodu Volturi spotkał się z Jurijem Czajką na początku kwietnia 2006 roku. Próbował nakłonić go do podjęcia odpowiednich kroków przeciwko Rinatowi Kurlikovskiemu, dzięki czemu Rosja zyska ogromny atut w postaci możliwości pośredniczenia pomiędzy [[Volturi (ród)|rodem Volturi]] a [[Lukanosi|Lukanosami]]. Argument ten nie znalazł zrozumienia u ministra sprawiedliwości. Dla niego jakikolwiek sojusz czy rozmowy pomiędzy rodzinami były całkowicie niemożliwe do spełnienia ze względu na ich wielowiekowe spory i nienawiść. Słusznie też sądził, że podjęta próba mediacji nie została zaaprobowana przez Volter. W dniu 19 lipca minister spraw zagranicznych Siergiej Ławrow złożył oficjalne zapytanie do Volteru czy [[Kajfasz Volturi]] współprowadzi sprawę przeciwko Rinatowi Kurlikovskiemu. Negatywna odpowiedź jednoznacznie przesądziła o losie sprawy. 

W dniu 31 lipca 2006 Prokuratura Generalna Federacji Rosyjskiej umorzyła śledztwo.

====Volter====

W tym samym roku – 2006 – po raz pierwszy [[Lukanosi]] podjęli rozmowy z [[Volter]]em. Dla obu stron były to bardzo trudne początki wznowienia jakichkolwiek kontaktów. Przeszły one do historii jako [[Konferencje Sprawiedliwości we Wrocławiu|Konferencje Sprawiedliwości]]. Organizowano je we Wrocławiu na zaproszenie [[Ministrowie Magii Polski|polskiej Ministry Magii]]. Do [[1. Konferencja Sprawiedliwości we Wrocławiu|pierwszego]] spotkania doszło w dniu 17 września 2006 roku. Uczestniczyli w nim [[Krystyna Jagiellonka]] – jako gospodyni, [[Trajan de Vendome (1960)|Trajan de Vendome]], [[Alexandra Potter]] i Valgerður Sverrisdóttir. Niestety nie potrafiono ustalić wspólnego stanowiska wobec [[Zabójstwo Anastazji Kurlikovskiej|zabójstwa Anastazji Kurlikovskiej]] ze względu na wzajemną nieufność. Przedstawicielce Lukanosów udało się przekonać pozostałych członków delegacji, że jej śmierć nie nastąpiła z przyczyn naturalnych. Jako dowód przedstawiła spisane pod przysięgą zeznania [[Julia Sacharow|Julii Sacharow]]. Obie strony obiecały, iż następne spotkanie będzie miało wyższą rangę. Zostaną przedstawione niejasności w wyjaśnianiu okoliczności śmierci żony Juliusza Cezara Lukanos-Merowinga. Kajfasz Volturi niechętnie chciał kontynuować spotkania, ale za namową Alexandry Potter wyraził zgodę na dalszy rozwój sytuacji. Pierwsza runda również niezadowoliła Lukanosów, jednak mieli nadzieję na pozytywne finalne rozpatrzenie sprawy.

[[2. Konferencja Sprawiedliwości we Wrocławiu|Drugą Konferencję]] zorganizowano w dniu 30 kwietnia 2007 roku. Wyznaczono następujące osoby w skład delegacji: 

''' [[Volturi]]<ref>Skład zatwierdził Kajfasz Volturi</ref>'''
* [[Kaliope Merowing]]
* [[Trajan de Vendome (1960)|Trajan de Vendome]]
* [[Dioklecjan Volturi]]

''' [[Lukanosi]]<ref>Skład delegacji zatwierdził [[Eryk Lukanos]]</ref>'''
* [[Hieronim Merowing]]
* [[Juliusz Cezar Lukanos-Merowing]]
* [[Zavani Urgziti]]

Przedstawiono dowody na podstawie, których sąd ukraiński i rosyjski umorzyli śledztwo. Wskazano, że nie dokonano ekshumacji ciała Anastazji Kurlikovskiej, a sama trumna była zamknięta – w czasie pogrzebu nie mógł jej nikt otworzyć, jakby rzucono na nią zaklęcie [[Zaklęcie wiecznego zamknięcia|wiecznego zamknięcia]]. Przesłuchanie głównego podejrzanego przebiegało w skandalicznych warunkach – zadawano mu pytania bez wgłębiania się w szczegóły, a obecny przy tym Lukanos-Merowing mógł tylko słuchać tego co mówił. Juliusz Cezar wskazał, że [[Volturi (ród)|ród Volturi]] jako główny reprezentant interesów czarodziejów powinni wszcząć śledztwo z urzędu. Nic nie zrobienie  pokaże światu, iż nawet starożytny ród nie ma prawa do sprawiedliwości. Zarzuty Lukanosów wstrząsnęły delegacją [[Volturi]]. [[Dioklecjan Volturi]] w ostrych słowach wezwał ich do kolejnych prób postawienia Rinata Kurlikovskiego przed sądem:

<center>
{{Cytat|Jeśli Lukanosi chcą, aby sprawa zabójstwa Anastazji Kulikovskiej nie umarła, to muszą przeciwstawiać się niesłusznym wyrokom. Powinni wszcząć własne śledztwo, tam gdzie warunki są do tego odpowiednie. Jeśli sprawa zostanie chociaż w części wyjaśniona Volter pomoże.}}
</center>

Juliusz Cezar Lukanos-Merowing ripostował mu w podobnym tonie, przypominając o obowiązkach jakie ród Volturi musi wykonywać, odkąd w 753 roku przejęli władze z rąk jego rodziny, jeśli dalej chce utrzymać supremację. Po dalszych negocjacjach postanowiono, że [[Wielki Sędzia Volteru]] dyskretnie wspomoże islandzkie Ministerstwo Magii. 

[[3. Konferencja Sprawiedliwości we Wrocławiu|Trzecie spotkanie]] odbyło się dopiero w styczniu 2009 roku, podczas którego przedstawiono pierwsze rezultaty formalnego śledztwa. Obecna była także [[Anastazja Lukanos-Merowing]] - volterowska strona nie wiedziała, że będzie na sali z prawem głosu z ramienia Lukanosów. Prosiła wszystkich, aby zwrócili uwagę na jej cierpienia – nie znała matki, nie chce być sama, bo czuje strach. Przekazała także nagranie [[Rozmowa Anastazji Lukanos-Merowing z Rinatem Kurlikovskim i Ludmiłą Tymoszenko w Rostowie nad Donem|rozmowy z dziadkami]]. Treść była przerażająca – Kurlikovscy nakazali jej przestać grzebać w niebezpiecznej sprawie i wycofać się póki może. [[Kajfasz Volturi]] będący na tym spotkaniu określił dowód jako kardynalny, ale również podkreślił, że sprawa musi być jeszcze rozpatrzona w Strasburgu, aby wyczerpać niemagiczną ścieżkę sądownictwa.

====Strasburg====
Zgodnie z sugestią seniora rodu Volturi [[Juliusz Cezar Lukanos-Merowing]] zaskarżył decyzję umorzenia sprawy okoliczności śmierci Anastazji Kurlikovskiej przez Sąd Najwyższy Ukrainy do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Wniosek wpłynął do sekretariatu w dniu 9 marca 2009 roku. Wnioskodawcą było islandzkie Ministerstwo Magii przeciwko państwu ukraińskiemu. Reprezentantem Lukanosów został [[Dioklecjan Volturi]]. W uzasadnieniu napisał:

<center>
''Republika Ukrainy nie dopełniła swoich obowiązków podczas wyjaśnienia okoliczności zbrodni zabójstwa Anastazji Lukanos-Merowing z Kurlikovskich z powodów politycznych. Oficjalnie nazwano ją mianem samobójstwa, ale nigdy tego nie udowodniono. Nie przeprowadzono żadnych wiarygodnych czynności śledczych by to sprawdzić. Sprawca zabójstwa był jednym z najważniejszych partnerów finansowych i politycznych prezydenta Leonida Kuczmy. Prokuratura, będąca na usługach kijowskiego reżimu, nie przeprowadziła dogłębnych badań jak zlecenie ekshumacji ciała zabitej, przesłuchania pracowników rezydencji Rinata Kurlikovskiego, nie zbadano przyczyn zwolnienia i zniknięcia części służby po domniemanym samobójstwie Anastazji. Wymiar sprawiedliwości umorzył sprawę przez naciski polityczne zarówno ze strony administracji prezydenta Kuczmy, jak również potem urzędującego Wiktora Juszczenki.''
</center> 

Sprawa spowodowała ogromne zainteresowanie ze strony Ukrainy. Rozpoczęli ogromną ofensywę dyplomatyczną przeciwko Lukanosom - Ministerstwo Spraw Zagranicznych Republiki Ukrainy dla pokazania dobrej woli przekazało akta śledztwa. Sam też Rinat Kurlikovski zadeklarował, iż złoży zeznania przed międzynarodowym trybunałem. Premier Julia Tymoszenko wystosowała [[List protestacyjny premier Ukrainy Julii Tymoszenko do premier Islandii Jóhanny Sigurdardóttir w sprawie skargi Lukanosów do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka przeciwko Ukrainie|specjalny list]] do swojej islandzkiej odpowiedniczki Jóhanny Sigurðardóttir, w którym wyraziła sprzeciw wobec postawienia Kijowa przed europejskim wymiarem sprawiedliwości za sprawiedliwy wyrok. Dodała, że Islandia nie powinna dopuścić do supremacji [[Czarodziej|czarodziejów]] nad prawem państwowym. Reykjavik nie odpowiedział na tę kalumnię. 

W dniu 9 listopada 2009 roku grecki sędzia Loúkas Athinaios orzekł, że skarga Lukanosów spełnia przesłanki do kontynuowania sprawy przed Europejskim Sądem Sprawiedliwości. [[Juliusz Cezar Lukanos-Merowing]] przyjął decyzję z ulgą, chociaż jego ojciec miał nadzieję na uznanie sprawy za pozbawioną podstaw do dalszego rozpatrywania<ref>[[Kajfasz Volturi]] byłby zmuszony rozpocząć proces przed Wielkim Sądem Volteru, mimo że jest niechętny Lukanosom</ref>. Natomiast Ukraina zareagowała niezwykle ostro – krajowe media nazwały trybunał „zgromadzeniem głupców na sznurku Volturi<ref>R. Szewczenko, „Hołos Ukrajiny”, 10 listopada 2009</ref>”. 

Pierwsze przesłuchania rozpoczęto dokładnie pół roku później. Poddano analizie sposób przeprowadzania śledztwa w toku przygotowawczym. Powołano jedenastu świadków, którzy zaciekle bronili swojej pracy. Udowodniono im, jednak nieprawidłowości przy zabezpieczaniu dowodów i sposobu przesłuchiwania świadków. Prokurator Generalny Ukrainy odpowiadając na pytania zeznał, że dla niego priorytetem były badania psychiatryczne Anastazji Kurlikovskiej, ale już nie skomentował zarzutów wypłacenia psychiatrze „zasiłku” w wysokości miliona dolarów przez Rinata Kurlikovskiego po śmierci córki. Według strony ukraińskiej Juliusz Cezar Lukanos-Merowing nie skorzystał z prawa zadawania pytań, ponieważ nie znał ani języka ukraińskiego, ani rosyjskiego. Natomiast całkowicie co innego mówiły dokumenty dostarczone przez wnioskodawców. Mężczyzna był wstanie wszystko zrozumieć, ponieważ jako poliglota zna wiele języków obcych. Jako dowód znajomości rosyjskiego w dokumentacji umieszczono kopię certyfikatu uniwersytetu w Reykjaviku. 

W dniu 29 października 2010 roku niemiecki sędzia Lothar Maier zarządził ponowne przesłuchanie Rinata Kurlikovskiego. Na rozprawę miał także stawić się były prezydent Ukrainy Leonid Kuczma, czego nie zrobił. Dioklecjan Volturi zadał świadkowi kilka pytań, na które nie uzyskał odpowiedzi:
* Dlaczego w aktach leczenia psychiatrycznego nie ma dokładnego opisu sposobu leczenia Anastazji Kurlikovskiej:
* Dlaczego odmówił rodzinie zmarłej z Islandii prawo do informacji o okolicznościach śmierci byłej żony Juliusza Cezara Lukanos-Merowinga:
* Dlaczego służba, która w dniu śmierci Anastazji Kurlikovskiej pełniła swoje obowiązki zniknęła bez śladu:<br>
Kolejna sesja nastąpiła trzy miesiące później. Przebadano wszystkie akta sądowe procesu przygotowawczego. Zauważano, że brakuje analiz dowodów – streszczano je poprzez opisy. Nie przeprowadzono niezależnych badań zwłok, a także odrzucono wnioski o ekshumację. Lothar Maier wydał orzeczenie, które nakazywało przeprowadzenie jej w trybie pilnym w ciągu 30 dni. Zlecona ekshumacja nie mogła odbyć się, ponieważ ani czarodziej, ani osoba pozbawiona mocy nie była wstanie otworzyć trumny. W dniu 17 czerwca 2011 roku Izba Trybunału orzekła ostateczne postanowienie. Ukrainę uznano za winną nieprawidłowości przy rozpatrywaniu sprawy Anastazji Kurlikovskiej, jednak sprawę skierowano do islandzkiego Ministerstwa Magii, w którym już toczyło się magiczne śledztwo. Tym samym wyczerpano niemagiczne środki sprawiedliwości.

====Reykjavik====
Po ujawnieniu nagrania rozmowy [[Rinat Kurlikovski|Rinata Kurlikovskiego]] i [[Ludmiła Tymoszenko|Ludmiły Tymoszenko]] z wnuczką [[Anastazja Lukanos-Merowing|Anastazją Lukanos-Merowing]] islandzka społeczność czarodziejów była zbulwersowana. Żądano zbadania okoliczności śmierci synowej Ministra Magii Islandii [[Hieronim Merowing|Hieronima Merowinga]]. Zastanawiano się w jaki sposób należy zając się sprawą; czy Islandia posiada jakąkolwiek jurysdykcję, czy będzie można zastosować przepisy prawa czarodziejskiego wobec zwykłego człowieka. Ostatecznie Hieronim Merowing wydał [[Islandzki dekret naturalizacyjny nieczarodziejskich współmałżonków|dekret naturalizacyjny nieczarodziejskich współmałżonków]]<ref>Zgodnie z islandzką wykładnią prawa wszelkie podobne dekrety swój początek obowiązywania mają od 1944 roku, czyli od uzyskania  niepodległości od Danii. Dekret może wprowadzić inną datę początkową, jednak jeśli dana osoba będąca poza wyznaczonymi ramami czasowi wystąpi z [[Novum exception]], to Ministerstwo Magii może podjąć decyzję o indywidualnym włączeniu jednostki pod jurysdykcję prawną</ref>, co zaskoczyło wszystkich, nawet do tej pory bardzo liberalny Reykjavik. [[Eryk Lukanos]] na podstawie nowowydanego prawodawstwa w dniu 8 grudnia 2008 roku złożył zawiadomienie w Departamencie Prawa Ministerstwie Magii o popełnienie przestępstwa zabójstwa na obywatelce Islandii Anastazji Kurlikovskiej, małżonce czarodzieja [[Czysta krew|czystej krwi]] i [[Tytan|tytana]] [[Juliusz Cezar Lukanos-Merowing|Juliusza Cezara Lukanosa-Merowing]], przez jej ojca Rinata Kurlikovskiego na terytorium Ukrainy. Sprawę przydzielono sędzinie [[Lórelei Valdemardóttir]] (1908-2015). Sąd ustalił ramowy plan działań:

{| class="wikitable" style="margin-left:auto;margin-right:auto" 
!width=120|'''Czynność'''
!width=20|'''Czas'''
|- 
|colspan="2" align="center"| Przesłuchanie świadków 
|- 
|[[Juliusz Cezar Lukanos-Merowing]]|| 25.03.2009 
|- 
|[[Eryk Lukanos]] || 01.04.2009 
|- 
|[[Anastazja Lukanos-Merowing]] ||rowspan="2"| 08.04.2009 
|-
|[[Julia Sacharow]]
|-
|[[Rinat Kurlikovski]] ||rowspan="3"|15.04.2009
|-
|[[Ludmiła Tymoszenko]]
|-
|[[Oleg Kurlikovski]] 
|-
|colspan="2" align="center"|Pozostałe
|- 
|Ekshumacja ciała [[Anastazja Kurlikovska|Anastazji Kurlikovskiej]] || 15.07.2009
|-
|Prezentacja wyników badań zwłok || 15.10.2009
|-
|Analiza akt kijowskiego śledztwa || 15.10.2010
|-
|Analiza akt Sądu Najwyższego Ukrainy || 29.04.2011
|-
|Analiza akt rosyjskiego śledztwa || 31.10.2011
|}

Przygotowania zajęły trzy miesiące zanim rozpoczęto jakiekolwiek działania. Sędzina należała do jednych z najbardziej szanowanych osób w Islandii. Przez wiele lat uczyła prawa czarodziejskiego na Uniwersytecie w Reykjaviku (1948-1987). W latach 1944-1993 stała na czele Sekretariatu Sprawiedliwości Ministerstwa Magii Islandii. Za urzędowania [[Ozyrys Lukanos|Ozyrysa Lukanosa]] (1945-1950) i [[Eryk Lukanos|Eryka Lukanosa]] (1950-1973) pełniła funkcję wiceministra. W 1973 roku była główną kandydatką na objęcie najwyższej funkcji, jednak nie chciała zrezygnować z pracy w Sekretariacie Sprawiedliwości.

=====Pierwsze Przesłuchania=====
Przesłuchanie Juliusza Cezara Lukanosa-Merowing stanowiło podstawę do dalszych działań sądu; Anastazja Kurlikovska zniknęła z oczu, po tym jak jej matka zachorowała. Sama Ludmiła Tymoszenko podczas jakichkolwiek przesłuchań nigdy nie mówiła o swojej chorobie. Dokumenty lekarskie przedstawione Juliuszowi w niczym nie zgadzały się z pierwotną wersją jaką podawano Lukanosom. Mąż zmarłej nie mógł zadawać pytania świadkom, ponieważ jak to uzasadniano nie pozwalało mu ukraińskie prawo – „Świadek pochodzenia czarodziejskiego może zadawać pytanie świadkom jeśli posiada obywatelstwo ukraińskie lub był obywatelem ZSRR”<ref>Art. 29 Kodeksu dla Czarodziejów z dn. 29.10.1977</ref>. Powtórzył słowa Rinata Kurlikovskiego o okolicznościach śmierci córki – samobójstwo po przeżytej depresji. Uznał to za kłamstwo, ze względu na brak kart medycznych Anastazji, nie widziano jej publicznie na kilka lat przed jej zgonem z wyłączeniem kilku przypadków. Juliusz ujawnił, że na kilka tygodni przed swoim przesłuchaniem otrzymał list od przyjaciółki zmarłej żony, w którym opisywała zachowanie i wygląd Kurlikovskiej:<br>  
{{Cytat|''Anastazja Kurlikovska pojawiała się publicznie bardzo rzadko. A jeśli tak to tylko podczas bardzo ważnych uroczystości, gdzie były obecne „grube ryby”. Mojej przyjaciółce zawsze towarzyszył albo ojciec, albo kilku ochroniarzy. Wyraźnie czuła się z ich towarzystwie bardzo źle. Nie raz widziałam strach w jej oczach, kiedy próbowała się sprzeciwić im. Raz poszłam za nią i takim Ołehem. To co widziałam było straszne. Zgwałcił ją waginalnie. W trakcie powiedział do niej, aby zachowywała się grzecznie, bo jego koledzy zorganizują sobie na niej zawody. Chciałam powiedzieć o tym Rinatowi, w końcu to jej ojciec. Jednak straciło to sens gdy wszedł do pomieszczenia i tylko rzucił „nie uszkodź ją zbytnio i kończ w środku”, po czym wyszedł. O wszystkim wiedział, a fakt gwałtu na jego dziecku nie stanowił w jego oczach żadnego problemu. Na kilka dni przed śmiercią Anastazji otrzymałam list od niej z treścią „Za niedługo zobaczę Ciebie”. Służąca, która mi go przyniosła zniknęła bez śladu.''}}

Juliusz Cezar Lukanos-Merowing przekazał wszystkie posiadane dokumenty sędzinie. 

Eryk Lukanos podczas swojego przesłuchania stwierdził, że musiał rozpocząć kroki prawne przed czarodziejskimi sądami, aby nareszcie nastała sprawiedliwość. Uznał, że Ukraina to państwo, gdzie większą wartość mają układy niż życie. We wściekłości wyraził prorocze zdanie: ''Ukraińcy powstaną przeciwko sobie, a Moskwa na tym skorzysta. Pozostali będą się tylko przypatrywać i słuchać wrzasków rzezi, tak jak zrobili to oni sami wobec mojej prasynowej<ref> „Hołos Ukrajiny” na początku wojny domowej z separatystami wspieranych przez Moskę wielokrotnie przytaczał jego słowa. W dniu 1 czerwca 2015 roku Ołeh Laszko stwierdził, że to właśnie Eryk Lukanos sprowokował czarnomagicznymi klątwami konflikt z Rosją</ref>''. Zeznania Anastazji Lukanos-Merowing uzupełniły obraz o swoje odczucia i relację spotkania z dziadkami. Rinat Kurlikovski niechętnie wpuścił wnuczkę do swojej rezydencji. Ona sama nigdy nie poznała ukraińskiego, jak to sama powiedziała „nie miał kto ją nauczyć”, więc porozumiewała się ze swoją rodziną po rosyjsku i angielsku. Przez cały czas chciano Anastazję zdominować i stworzyć poczucie zagrożenia. Zdecydowanie nie powiodło się to, a nawet doszło do sytuacji gdzie powaliła [[Cruciatus|klątwa cruciatus]] jednego z ochroniarzy, kiedy ten próbował ją powstrzymać przed wejściem do gabinetu Rinata. Zszokowanemu dziadkowi oświadczyła, że ''powinien wiedzieć o jej mocy skoro jej ojciec jest Tytanem wiatru, podobnie jak babka [[Dorothea Lukanos|Dorota]].'' Dalej mówiła" ''Jestem czarodziejką z potężnego rodu. Musiałeś o tym wiedzieć skoro zmusiłeś moją matkę do małżeństwa z moim ojcem''. Od tamtej pory nie rozmawiała z dziadkami. Oficjalnie przekazała nagranie rozmowy sędzinie. 

Tego samego dnia przesłuchano [[Julia Sacharow|Julię Sacharową]]. Kobieta opisała trudności jakie spotkały ją przy wyjeździe z Ukrainy. Przez prawie całą drogę śledziły ją dwie osoby. Opisała je bardzo dokładnie, dzięki czemu sędzina Lórelei Valdemardóttir mogła zarządzić przesłuchanie ich w charakterze świadków. Julia Sacharowa, bardzo przejęta, opisała Anastazję Kurlikovską: jej zachowanie wobec poszczególnych osób, zwłaszcza do rodziców. Po rozwodzie kobieta straciła sens życia, nie przez sam fakt rozpadu małzeństwa, ale przez powrót na Ukrainę do wszechpotężnego ojca. Rinat Kurlikovski zakazał córce utrzymywania jakichkolwiek ze światem zewnętrznym. Julia bardzo rzadko otrzymywała strzępy informacji o Anastazji. Nie raz sobie zaprzeczały. Świadkini wspomniała o liście, który wysłała do Juliusza-Cezara Lukanos-Merowinga. W tym momencie sędziowie zadawali bardzo dużo pytań:
* Kiedy miało miejsce opisywane wydarzenie;
* Czy znała ochroniarza, który dopuścił się zbrodni gwałtu;
* Czy udało jej się porozmawiać z Anastazją Kurlikovską podczas opisywanego spotkania lub w czasie innego;
* Jak miała na imię służąca państwa Kurlikovskich, która dała jej list, jak długo ją znała; 
* Kiedy ostatnio ją widziała;

Julia Sacharowa zeznała, że opisywane spotkanie miało miejsce w dniu 3 lipca 2000 roku w pałacu lwowskiego oligarchy. Ona sama otrzymała zaproszenie, ponieważ jej ojciec Wasylij Sacharow był jednym z bliskich współpracowników burmistrza Lwowa Andrija Sadowego. Spotkanie miało charakter zamknięty. Anastazję zauważyła od razu, ponieważ jej suknia miała piękny różowo-niebieski kolor. Chciała do niej podejść przywitać się, jednak drogę zagrodził jej ochroniarz. Cały czas śledziła ją wzrokiem, jednak za każdym razem ktoś jej towarzyszył – zwykle sam [[Rinat Kurlikovski]]. W pewnym momencie ktoś ją zabrał. Poszła za nimi nie wiedząc czy przeżyje, czuła cały czas grozę całej sytuacji. Powtórnie opisała scenę gwałtu. Ochroniarz, który dopuścił się tej zbrodni śledził ją także w czasie podróży na przesłuchanie. Na tej podstawie nakazano w trybie pilnym aresztować mężczyznę i doprowadzić na rozprawę w celu przesłuchania. Julia Sacharowa od powrotu przyjaciółki na Ukrainę nigdy nie spotkała jej osobiście. Obie kontaktowały się poprzez pocztę pantoflową. Korespondencję zanosiła służąca Kurlikovskich Natasza Horik (Hataшa Xopиk). Początkowo treść wiadomości była bardzo zdawkowa, co z czasem uległo zmianie. W ostatnich listach Anastazja opisywała swoją gehennę jaką do tej pory przeszła. Świadkini określiła listy jako „zatrważające świadectwo okropnej zbrodni na wolności człowieka”. Julia Sacharow przekazała korespondencję sądowi jako dowód.

Tego samego dnia próbowano przesłuchać dwóch Ukraińców: Ołeha Kaban i Dmitrija Banderę. Próba zatrzymania obu mężczyzn skończyłaby się porażką gdyby nie fakt złamania przez nich przepisów ruchu drogowego. Na tej podstawie stołeczna policja aresztowała ich i wydała czarodziejskiemu wymiarowi sprawiedliwości. Ambasada Ukrainy żywo protestowała, jednak Ministerstwo Magii uznało fakt powiązania obu aresztantów ze sprawami magicznymi. 

Sędzina [[Lórelei Valdemardóttir]] nie uzyskała odpowiedzi na swoje pytania dotyczące powodów śledzenia Julii Szacharowej. Zdołano udowodnić im fakt stawianych im zarzutu próbie przeszkodzenia przesłuchania świadka. Jednak nie można było dłużej ich zatrzymywać, dlatego skierowała wniosek do Sekretariatu Sprawiedliwości wniosek o ukaranie Ołeha Kabana i Dmitrija Banderę. Dzięki naciskom ukraińskich dyplomatów sprawa została oddalona.

=====Próba przesłuchania rodziny Kurlikovskich=====

Jednym z podstawowych celów islandzkiego śledztwa było przesłuchanie Rinata Kulikovskiego, jego małżonki i syna. Islandzkie Ministerstwo Magii mając świadomość słabego powodzenia zamierzenia starało się wymusić rozmowę „na miejscu”. Wpływy polityczne Rinata były jednak na tyle silne, iż wszelkie próby rozmowy kończono niepowodzeniem. Sędzina prowadząca sprawę zaproponowała inny wymiar przesłuchania – zmianę jego charakteru. Rinat odpowiadałby na pytania będąc świadkiem, a nie osobą podejrzaną. Ze zrozumiałych względów taka propozycja spotkała się z negatywnym odzewem Lukanosów. Planowała sama osobiście „wysłuchać” Rinata Kurlikovskiego w Kijowie. Ministerstwo Magii poparło pomysł, jednak Ministerstwo Spraw Zagranicznych Ukrainy odmówiło dalszych rozmów. W odpowiedzi [[Dioklecjan Volturi]] w imieniu Juliusza Cezara Lukanos-Merowinga wniósł osobne wnioski do Prokuratury Generalnej o przesłuchanie najbliższych krewnych Anastazji Kurlikovskiej. Reprezentant Lukanosów nie miał wątpliwości co do repliki ze strony ukraińskiego wymiaru sprawiedliwości, ale nawet jego zaskoczył [[Apel Ludmiły Tymoszenko i Olega Kurlikovskiego do Lukanosów o pozostawienie ducha Anastazji w wiecznym spokoju|apel o pozostawienie ducha Anastazji w wiecznym spokoju]], w którym perfidnie zasłaniano się pamięcią zmarłej kobiety, aby nie być przesłuchanym. 

W dniu 15 kwietnia podczas posiedzenia sądu sędzina Lórelei Valdemardóttir zamknęła pierwszą część przewodu sądowego. Pomimo protestów strony ukraińskiej oświadczyła, że brak zeznań państwa Kurlikovskim nie powoduje utrącenie całego procesu. Wspólnie z [[Kajfasz Volturi|Kajfaszem Volturi]] [[Wielki Sędzia Volteru|Wielkim Sędzią Volteru]] postanowiła przeprowadzić ekshumację ciała Anastazji Kurlikowskiej. Do końca roku miano przedstawić raporty analiz akt ukraińskich i rosyjskiego śledztwa.

=====Ekshumacja zwłok Anastazji Kurlikovskiej=====

Jeszcze przed oficjalnym ogłoszeniem decyzji sądu o ekshumacji podjęto pierwsze kroki. Po pierwsze powiadomiono [[Volturi]] o takowym zamiarze. W pełni zostało to zaakceptowane. [[Kajfasz Volturi]] wyznaczył swojego prapraprawnuka Łukasza Volturi jako gwaranta rodu. Dla seniora rodu istniała iskierka nadziei, że sprawa na tym zostanie zakończona, a śmierć Anastazji Kurlikovskiej stanowiła splot nieszczęśliwych wypadków.

W dniu 22 kwietnia 2009 roku Kajfasz Volturi i Lórelei Valdemardóttir złożyli w kijowskim Sądzie Okręgowym wniosek o przeprowadzenie ekshumacji Anastazji Kurlikovskiej. Dla Kurlikovskich był to najgorszy z możliwych scenariuszy, ponieważ sprawa nabrała niepotrzebnego, według nich, rozgłosu. Jeden aspekt ich w owym czasie niepokoił – otwarcie trumny. Z jednej strony byli pewni siebie, ponieważ żaden człowiek czy czarodziej nie może zajrzeć do środka, ale z drugiej strony nie znali zakresu klątwy, a teraz gdy są mogą być obserwowani kontakt z autorem zaklęcia zamknięcia uznano za zbyt ryzykowne. Należy zwrócić uwagę, że Kurlikovscy w dalszym ciągu stanowili zagrożenie dla powodzenie śledztwa. Dowodem na to była początkowa odmowa Sądu Okręgowego, którego przewodniczący kontaktował się z Rinatem co powinien zrobić. W uzasadnieniu Łukasz Volturi otrzymał odpowiedź: 
{{Cytat|''Sąd Okręgowy w Kijowie postanowił o odrzuceniu wniosku o ponowne przeprowadzenie ekshumacji zwłok Anastazji Lukanos-Merowing c. Rinata Kurlikovskiego z powodu braku zasadnych dowodów.}}

Należy przyznać rację stronie ukraińskiej, ponieważ wniosek został źle przygotowany i odpowiadał za to bezpośrednio Kajfasz Volturi, który zlekceważył przeciwnika. Premier Ukrainy Julia Tymoszenko w dniu 17 maja 2009 roku spotkała się z Lórelei Valdemardóttir i [[Ministrowie Magii Islandii|islandzkim Ministrem Magii]] [[Hugon Merowing|Hugonem Merowingiem]]. Powiadomiła ich, że sprawa „grzebania w trumnie” zostanie zawieszona do czasu przedstawienia racjonalnych dowodów. Równocześnie zapewniła o swoim poparciu dla sprawiedliwości. Na sugestię, aby spróbowała przekonać Rinata Kurlikovskiego do złożenia zeznań stwierdziła, że czarodziejom brakuje szacunku dla ludzi pozbawionych magii. Ekshumacja została formalnie na początku lipca 2009 roku odłożona na czas nieokreślony. 

Dopiero wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka oznaczał zmianę stanowiska rządu Ukrainy. W dniu 9 grudnia 2011 roku Tytan [[Hieronim Merowing]] złamał pieczęć zaklęcia. Dzięki temu lekarze mogli dokonać oględzin szczątków. Przygotowany raport był gotowy już miesiąc później. Stanowił wstrząsającą lekturę, która zadecydowała o wydanie nakazu aresztowaniu Rinata Kurlikovskiego. 

W dniu 2 lipca 2012 roku na specjalnym posiedzeniu sądu Lórelei Valdemardóttir zaprezentowała wyniki badań. Oficjalnie potwierdzono brutalną śmierć Anastazji Kurlikovskiej. Tym samym przedstawiana wersja przez ojca zamordowanej została całkowicie podważona. Raport zawierał także specjalny załącznik, który udowodnił celowe utrudnianie w prowadzeniu śledztwa. Magiczne zabezpieczenie nie chroniło tylko szczątków, ale nie pozwalało otworzyć wieka trumny. Tylko tytan mógł złamać zaklęcie, dlatego było ono pewne. Nie przewidziano lub nie wzięto pod uwagę, że krewni Juliusza Cezara Lukanos-Merowinga są wstanie rozpieczętować wieko. 

Anastazję Kurlikovską pochowano ponownie w dniu 9 grudnia 2013 roku w Reykjaviku.

=====Analiza akt ukraińskich i rosyjskiego śledztwa=====

Związku z ogromnym opóźnieniem przedstawieniem raportu z ekshumacji nie można było rozpocząć badań nad aktami śledztw z Ukrainy i Rosji według pierwotnego założenia. Jako pierwsza swoje akta przekazała rosyjska Prokuratura Generalna w dniu 9 września 2009 roku. Dokumenty liczyły zaledwie 116 kart. W pracach nad nimi miał uczestniczyć rosyjski przedstawiciel – Aleksandr Duda. Do jego zadań należało czuwanie nad tłumaczeniem akt z języka rosyjskiego na angielski. Dodatkowo sporządzono łacińską wersję dla Volteru. Islandzkie Ministerstwo Magii w czasie translacji dokumentów kontrolowało postęp prac. Powodem takiego postępowania były ciągłe wizyty rosyjskich dyplomatów w sądzie. Dochodziło też do sytuacji gdzie próbowali ingerować w treść tłumaczenia. Rosyjska strona twierdziła, że naruszano integralność tekstu w postaci przekręcania słów lub używania terminów nie odpowiadających tym rosyjskim. Z kolei Islandczycy uznali działania Rosjan za wywrotowe. Starali się ukryć niewygodne fakty mogące  być w aktach. Ostatecznie obie strony zawarły kompromis, na mocy którego w pracach  będzie uczestniczył neutralny obserwator. 

Sędzina Lórelei Valdemardóttir otrzymała tłumaczenie na początku stycznia 2010 roku. Nie mając dokumentów z Ukrainy mogła jedynie poddać analizie to co miała w obecnej chwili bez dokładnej krytyki wewnętrznej. Pierwsze pisma do Kijowa wysłano równolegle z tymi do Moskwy, ale na odpowiedź czekano znacznie dłużej. Pierwsze akta wysłano nie do Reykjaviku, a do Volteru. Dotyczyły procesu przygotowawczego. Islandzki wymiar sprawiedliwości całą dokumentację z pierwszego procesu otrzymał dopiero na początku 2010 roku. Ukraiński Sąd Najwyższy przekazał swoje akta dopiero po rozmowie premiera Rosji Władimira Putina z Prezydentem Ukrainy Wiktorem Janukowiczem i Ministrem Sprawiedliwości Ołeksandrem Ławrynowiczem. Analizę zakończono w grudniu tego samego roku. Ostateczna weryfikacja nastąpiła po opublikowaniu raportu ekshumacji zwłok Anastazji Kurlikovskiej.

=====Podsumowanie=====

Na specjalnym posiedzeniu sądu Lórelei Valdemardóttir przedstawiła następujące wnioski:
* Brak dokumentacji medycznej leczenia psychiatrycznego zaprzecza jakoby ofiara przed śmiercią była leczona w jakimkolwiek ośrodku
* Brak przeprowadzonej sekcji zwłok w czasie ukraińskiego śledztwa dowodzi sfałszowania kartoteki patologicznej<ref>Badanie formalnie unieważniono w dniu 10 stycznia 2013 roku</ref>. 
* Prezydent Ukrainy Leonid Kuczma osobiście interweniował na rzecz zakończenia śledztwa w toku przygotowawczym, co poświadczała notatka służbowa. Miała być zniszczona, ale przez przypadek została włożona razem z innymi prywatnymi dokumentów prawdopodobnie w czasie przekazywania do Reykjaviku<ref>Nie było tego w inwentarzu</ref>
* Rosyjskie śledztwo powtórzyło wnioski z ukraińskiego bez żadnej refleksji. 
* Trumnę zabezpieczono zaklęciem uniemożliwiającym jej otwarcie, co zgodnie z prawem międzynarodowym prawem czarodziejskim musi być zatwierdzone przez odpowiednie Ministerstwo Magii, a gdy takiego nie ma to albo poprzez ambasadę rodu Volturi lub przez Wielki Sąd Volteru<ref>art. 4 ust. 1-3 Konwencji Czarodziejskiej z 1945 roku</ref>
* Zwłoki nie poddano żadnemu zabiegowi mumifikacji, jednak zaklęcia zamykające powstrzymały także bakterie przed rozkładaniem tkanek. Udało się dzięki temu dopasować rodzaj broni jaką użyto w czasie zabójstwa. 
* Potwierdzono prawdziwość zeznań Julii Sacharowej – Anastazję Kurlikovską zgwałcono kilkukrotnie. Sekcja wykazała, że przeprowadzono u niej co najmniej jedną aborcję. 
* Znaleziono krew dwóch osób niespokrewnionych z ofiarą

W dniu 14 sierpnia sąd wydał wyrok na mocy, którego uznano Rinata Kurlikovskiego za sprawcę zabójstwa Anastazji Kurlikovskiej. Równocześnie przekazano akta śledztwa do Wielkiego Sądu Volteru. Postawiono wniosek o rozpoczęciu międzynarodowego procesu pod egidą rodu Volturi. Sędzina Lórelei Valdemardóttir dołączyła międzynarodowy list gończy za Rinatem Kurlikovskim wydanym przez [[Hugon Merowing|Hugona Merowinga]]. W dniu 2 września kancelaria Wielkiego Sądu Volteru potwierdziła odebranie akt.