Edytujesz Ministrowie Magii Niemiec (sekcja)

===Pierwsza Rzesza===
Pierwsze samorządy czarodziejów powstawały w czasie Wielkiego Bezkrólewia. Lokalni władcy wykorzystywali fakt, że nie ma ośrodka władzy zdolnej do obrony praw magicznej ludności. Również kwitł czarodziejski terroryzm. Wybuchła ogromna nienawiść pomiędzy magami a zwykłymi ludźmi. Czarodzieje mordowali nie raz całe wsie zwracając na siebie uwagę [[Volturi (ród)|rodu Volturi]]. W latach 1266-1269 [[Teodor Volturi]] (1149-1276) zbrojnie interweniował prawie w całych Niemczech. Tam gdzie przeszły wojska interwencyjne tworzono komitety czarodziejskie. Najstarszy utworzono w Akwizgranie w 1271 roku. W kolejnych dziesięcioleciach powstawały kolejne samorządy. Ich głównym zadaniem było zapobieganie akcjom terrorystycznym. Pierwsze próby utworzenia ogólnoniemieckiego magicznego urzędu centralnego miały miejsce w czasie elekcji cesarskiej w 1376 roku. [[Edmund Vernichter]] (1340-1449) zaproponował, aby elektorzy wybierali także przywódcę czarodziejów. Ci nie wyrazili na to zgody z obawy przed interwencją zbrojną Volturi, bowiem podczas ich ostatniej obecności wojskowej zginęło również wielu udzielnych władców z racji bezpodstawnego mordowania czarodziejów. W 1379 roku odbył się pierwszy zjazd wielkich czarodziejskich rodów niemieckich. Ustanowili urząd Przewodniczącego Rady Czarodziejów w Świętym Cesarstwie Rzymskim Narodu Niemieckiego. Cesarz Wacław IV Luksemburski zatwierdził postanowienia zjazdu [[Akt łaski Króla Rzymian Wacława IV Luksemburskiego dla Przewodniczącego Rady Czarodziejów w Świętym Cesarstwie Rzymskim Narodu Niemieckiego|aktem łaski]] 13 maja 1380 roku. Niemcy również wystąpili do [[Volter]]u z prośbą o zatwierdzenie nowej administracji magicznej. W 1381 roku Edmund Vernichter i [[Cadmus Volturi (1266-1382)|Cadmus Volturi]] (1266-1382) podpisali [[Układ z Volteru (1381)|układ]], na mocy którego ród Volturi uznawał Przewodniczącego Czarodziej za jedyną reprezentacją magów w krajach niemieckich. Administracja magiczna szybko okrzepła obok państwowej i skutecznie sprawowała kontrolę nad czarodziejstwem. Reagowała bardzo surowo na wszelkie zbrodnie, w tym zwykłych ludzi popełnianych na czarodziejach. W 1419 roku w Akwizgranie zbudowano pałac czarodziejów będący siedzibą urzędów centralnych. Zaczęto też tworzyć organy administracji w elektoratach podległych Radzie Czarodziejów.

W 1515 roku Niemcy i Volturi nawiązali [[Ambasadorowie Volturi w Niemczech|stosunki dyplomatyczne]] na mocy [[Srebrna bulla Abraxasa Volturi i Maksymiliana Habsburga z 1515|Srebrnej bulli]] wspólnie podpisanej przez cesarza i seniora Volturi. Rada Czarodziejów musiała zmienić też sposób wybierania swojego przewodniczącego. Od tej pory kraje elektorskie wybierały po 7 osób, które spośród siebie obierali przewodniczącego na okres ośmiu lat. [[Traktat z Norymbergi (1515)|Traktat z Norymbergi]] obowiązywał aż do upadku I Rzeszy niemieckiej. W 1597 roku przyznano kobietom o szlacheckim pochodzeniu czynne i bierne prawo wyborczym na mocy [[Traktat z Norymbergi (1597)|drugiego traktatu norymberskiego]]. Kryzys instytucji magicznych nastał w czasie wojny trzydziestoletniej. Czarodzieje podzielili się na wrogie obozy. W 1623 roku Rada Czarodziejów nie była wstanie wybrać swojego przewodniczącego. Przez kolejne lata władza centralna uległa rozluźnieniu na rzecz elektoratów. W 1630 roku [[Endymion Volturi]] (1516-1632) wysłał [[Dowódcy armii Volturi|dowódcę armii Volturi]] [[Andreit|Andreita]], który zmusił niemieckich czarodziejów do wyboru władz centralnych. W imieniu swojego seniora zagroził, że jeśli sytuacja zdarzy się ponownie to ród Volturi rozgoni całą administrację czarodziejów. W 1652 roku [[Traktat z Norymbergi (1652)|trzeci Traktat Norymberski]] określił dokładną reprezentację dokonującą wyboru ministra magii (stan na 1806 rok):
* Elektorat Moguncji - 5 elektorów
* Elektorat Kolonii - 4 elektorów
* Elektorat Bohemii - 12 elektorów
* Elektorat Palatynatu Reńskiego - 4 elektorów
* Elektorat Saksonii - 13 elektorów
* Elektorat Brandenburgii - 15 elektorów
* Elektorat Bawarii - 17 elektorów
* Elektorat Hanoweru - 6 elektorów (od 1705 roku)
* Elektorat Badenii - 6 elektorów (od 1805 roku)
* Elektorat Wirtembergii - 6 elektorów (od 1805 roku)

Łącznie zasiadało 88 przedstawicieli w Radzie Czarodziejów. Spośród siebie wybierali przewodniczącego większością trzech-piątych. Była to stała liczba ustalona na 53 elektorów. Kadencja rady trwała osiem lat i tyle samo Rady. 

Druga połowa XVII wieku była zdecydowanie bardziej spokojna dla magów niż poprzednia. Wiele średniowiecznych rodów wygasło, a w ich miejsce pojawiły nowe, nie raz związane z dynastiami panującymi. Znacznie poprawiła się współpraca pomiędzy czarodziejami a dworami monarchów. Cesarze niemieccy dążyli do przeniesienia siedziby magicznych urzędów centralnych do Wiednia. Oficjalny sprzeciw wobec tych planów zgłosił w lipcu 1684 roku [[Ambasadorowie Volturi w Niemczech|ambasador Volturi]] [[Franciszek Cezarion (1609-1719)|Franciszek Cezarion]] (1609-1719). W liście do cesarza Leopolda VI Habsburga zagroził zerwaniem stosunków dyplomatycznych w razie gdyby w dalszym ciągu próbował przenieść siedzibę "Ministra Magii". W czasie Wielkiej Wojny Północnej czarodzieje współfinansowali wysiłek zbrojny przeciwko Szwedom. Samym czarodziejom pochodzących ze Szwecji oraz poddanych króla Szwecji zabroniono bycia elektorem. Na mocy [[Traktat Norymberski (1771)|czwartego Traktatu Norymberskiego]] z 16 czerwca 1771 roku główna siedziba Rady została przeniesiona do Wiednia, ale pierwsze jej posiedzeniu, na którym wybierają przewodniczącego musi odbywać się w Akwizgranie (jeśli to nie będzie możliwe to w Norymberdze). Mimo takich zmian magiczne urzędy pozostały bardzo stabilne. Dość skutecznie opierały się wpływom arystokracji i samych władców. Posiadali samodzielność polityczną i finansową. Kościół katolicki i protestancki niechętnie patrzył na wiele kwestii jak na przykład czynne uczestnictwo kobiet w polityce. Same też zostawały przewodniczącymi Rady. Również ród Volturi wyznaczał kobiety na urząd ambasadora. W 1779 roku czarodzieje powołali ogólnoniemiecki bank inwestycyjny. Służył do rozwoju przedsiębiorstw działających ponad rozpodobnionymi państw. Potem też powstał fundusz na rzecz ceł, który zwracał koszty ponoszone przez kupców na licznych granicach. Kres pokojowi został położony przez Napoleona Bonapartego i jego ruchy w Niemczech. Wywołał on kryzys polityczny powołując Związek Reński. Cesarstwo Rzymskie przestało istnieć, a czarodzieje po pokoju w Tylży pozbawiono samodzielności.