Edytujesz Ministrowie Magii Finlandii (sekcja)

==Historia==

Finowie swoje pierwsze ministerstwo magii uzyskali w 1818 roku z nakazu [[Cadmus Volturi|Cadmusa Volturi]] (1720-1829). Chciał osłabić ogromne wpływy Imperium Romanowów po zwycięstwie nad Napoleonem I Bonaparte nie tylko w Europie, ale i wewnątrz imperium. Głównym inspiratorem uznania minimalnej podmiotowości fińskich czarodziejów był polski książę [[Sewerus Koniecpolski]], zięć Wielkiego Mistrza rodu Volturi. Szczerze on nienawidził Rosjan. Nie chodziło o rozbiory Polski, ale o utratę potężnego majątku na rzecz Petersburga. Ród Volturi narzucił prawo na mocy, którego cesarz Aleksander I mianował według swojego uznania ministra magii. Odpowiadał tylko przed nim. Wszystkie decyzje musiały być potwierdzone przez władcę. Finowie nie mieli nic do powiedzenia w swojej sprawie, ponieważ pierwsza administracja stanowiła przedłużeniem rosyjskiej. Wszyscy urzędnicy byli Rosjanami z ministrem magii na czele<ref>Należy zauważyć, że rosyjscy czarodzieje nie posiadali własnej administracji magicznej</ref>. W 1827 roku powołano szkołę dla czarodziejów na dalekiej północy. Od początku swojego istnienia cieszyła się ogromnym powodzeniem mimo języka rosyjskiego jako wykładowego. W czasach cesarza Mikołaja I powszechnie zauważano ciągłe ograniczanie działalności ministerstwa magii. [[Ambasadorowie Volturi w Moskwie|Ambasador Volturi w Moskwie]] [[Adam Amnel (1753-1871)|Adam Amnel]] w lipcu 1833 roku wprost zażądał wycofania wszystkich carskich ukazów będących przeciwko czarodziejom. W celu przyspieszenia pozytywnego rozpatrzenia "prośby" wywiózł znaczną część złota ze skarbca ambasady do Volteru. Pieniądze nie tylko należały do Volturi, ale i rosyjskich arystokratów i też samej rodziny cesarskiej. Mikołaj I nie miał zamiaru ustępować tak samo jak Adam Amnel. Po raz pierwszy Finowie przeciwstawili się Romanowom stając po stronie ambasadora. Wkrótce potem dołączyło do nich wielu rosyjskich czarodziejów, bojących się utracić swoje wywiezione złoto, w tym cały ród Rurykowiczów. Mikołaj I w dniu 18 stycznia 1835 roku podpisał [[Życzliwe porozumienie cesarza Rosji Mikołaja I Romanowa i Ambasadora Volturi w Moskwie Adama Amnel|porozumienie]], na mocy którego Ministerstwo Magii Finlandii zostało prawie zatwierdzone, a w zamian znaczna część wywiezionego złota wróci do Petersburga. Obie strony wiedziały, że umowa dotyczy tylko obu polityków. Volter miał serdecznie dosyć Mikołaja I i dlatego na początku lat 40. XIX wieku zadecydował o rozpoczęciu bardziej agresywnych rozmów. Dotyczyły stałej działalności ministerstwa magii Finlandii z gwarancjami rodu. W 1843 roku zawarto [[Układ z Volteru (1843)|układ]]. Na jego mocy cesarz Rosji w swoim imieniu i następców przysiągł, że fińscy czarodzieje nie stracą własnej administracji krajowej. Władca w dalszym ciągu mianował ministra magii według własnego uznania z tym, że musi być to osoba władająca magią. Cesarz mógł tworzyć i likwidować departamenty w razie potrzeby. Szkoła Magii na dalekiej północy również została zachowana, ale uzyskała szeroką autonomię, w tym język fiński jako wykładowy i opiekę rodu Volturi. W układzie zawarto groźbę usunięcia cesarza w razie gdyby go złamał. Ogromną liberalizację do podejścia względem Finów przyniosło panowanie Aleksandra II Romanowa. Przegrana Rosji w wojnie krymskiej dało nadzieję wielu narodom na ograniczenie absolutnej władzy cesarza. W 1858 roku [[Juliusz Volturi]] (1772-1883) wezwał władcę do kolejnego etapu finlandyzacji ministerstwa magii. Zmiany faktycznie nadchodziły, ale bardzo powoli. Miały one charakter kosmetyczny. W 1875 roku wprowadzono nauczanie religii po fińsku. Natychmiast to wywołało negatywną reakcję najpierw ze strony [[Joanna Burbońska|Joanny Burbońskiej]], a potem samego Juliusza Volturi. Ostatecznie przedmiot ten został zlikwidowany. W 1906 roku cesarz Mikołaj II zatwierdził pierwszy gabinet gdzie przewagę mieli Finowie. Dopuścił do gruntownej reformy systemu edukacyjnego. 

Zależność od Rosji zerwano w 1917 roku. Ministerstwo Magii zreorganizowano. W 1920 roku przeprowadzono pierwsze wybory. W 1922 roku sami zawarli [[Układ z Volteru (1922)|układ z Volturi]]. Ustalono, że kadencja ministra wynosi osiem lat bez ograniczeń w jej liczbie. Minister Magii reprezentuje czarodziejów przed rządem i prezydentem kraju. Odpowiada za bezpieczeństwo magiczne, sprawiedliwość, podatki lokalne i edukację. Tworzy prawo będące zgodne z państwowym. W 1944 roku ministerstwo zostało zawieszone przez Sowietów, a władzę przejęli Rosjanie jako przedstawiciele ZSRR. Wznowiło działalność dopiero osiem lat później. Czarodzieje jednak nie wybierali swojego przywódcę w wyborach powszechnych. Wyznaczał go prezydent Finlandii wyznaczał za zgodą ambasadora ZSRR. Stan ten utrzymał się do 1965 roku. Minister magii został wówczas członkiem rządu. W latach 1965-1991 czarodzieje wybierali 99 elektorów, których jedynym zadaniem był wybór ministra magii. Ostatecznie w 1991 roku przywrócono powszechny wybór przywódcy. Ograniczono liczbę sprawowanych kadencji do dwóch. Zawarto manifest będący umową pomiędzy magami a państwem fińskim. Volturi od 1945 roku uznawali układ z 1922 roku za obowiązujący. W latach 2013-2019 prowadzono dyskusję nad powołaniem parlamentu czarodziejów. Jednak nie wyrazili zgodę na to zgody władze państwa, jak również część magicznych polityków. W 2017 roku przyjęto specjalną ustawę mającą za zadanie ochronić uchodźców z krajów islamskich władających magią przed prześladowaniami. Czarodzieje w referendum z dnia 1 czerwca 2019 roku odrzucili pakiet reform. M.in chodziło o powołanie parlamentu czarodziejów i skrócenie kadencji ministra magii do 5 lat)