Edytujesz Fineas Volturi (sekcja)

==Podróż==

Fineas tuż po zakończeniu szkoły chciał się udać w podróż za ciekawymi miejscami. Nie otrzymał, jednak zgody na wyjazd z niewyjaśnionych powodów. Dopiero po kilku miesiącach ciągłych próśb wydano mu zezwolenie, ale mógł się udać pod ochroną trzech [[Styksowie|styksów]]. Ojciec ustalił mu budżet w wysokości 800 tysięcy [[Złoty]]ch. 

Pierwszym jego celem podróży były Ateny. Interesowały go ruiny Akropolu, w którym mieli mieszkać twórcy [[Zaklęcia starożytne|zaklęć starożytnych]]. Dowiedział się w szkole, że te zaklęcia zawsze pozostawiają ślady, które właśnie chciał zbadać. Do samej stolicy Grecji przyjechał 9 stycznia 1867 roku. Od samego początku musiał walczyć z greckimi urzędnikami, którzy utrudniali mu dostęp do bibliotek czy hoteli. Powodem tej dziwnej sytuacji był fakt, że w czasie walk o niepodległości Grecji Volturi opowiedzieli się za Imperium Osmańskim. Jedynie co mu się udało odkryć to, że ślady prawie wygasły i nie da się ich wykorzystać do dalszych badań. Zbyt długo w tym miejscu nie mieszkali czarodzieje.

[[Plik:relikwiarz_wallensteina.jpg|left|200px|thumb|Relikwiarz po wielu przeróbkach]] Rozczarowany Fineas powrócił na jakichś czas do domu, ale już w lutym 1868 roku wyjechał do Norymbergi, gdzie trwały poszukiwania [[Relikwiarz Wallensteina|relikwiarzu Wallensteina]]. Był to artefakt odnaleziony w czasie wojny 30-letniej, czarodzieje podarowali go Wallensteinowi za waleczność w ich obronie. Uprzednio należał do [[Sweton Wielki|Swetona Wielkiego]] wielkiego wroga starożytnych Volturi, który zginął jako ostatni przedstawiciel rodu [[Haarle (ród)|Haarle]]. Pierwsze miesiące poszukiwań były mało owocne. Cały czas trafiał na poszlaki nie pasujące do niczego. Dnia 29 lipca znalazł [[Klucz Swaroka]], który doprowadził go do starej studni. Niestety, nie mógł dalej kontynuować badań ze względu na [[Bariera krwi|barierę]] chroniącą skarb przed Volturi.

Fineas rzucił klątwę [[Imperius]] na jednego z poszukiwaczy zmuszając go by wszedł do studni i wyciągnął drugi [[Złoty klucz|klucz]]. Był rozczarowany ze znaleziska, ale był znacznie dalej niż inni, co gwarantowało mu w perspektywie czasu sukces. Dla bezpieczeństwa wyczyścił pamięć poszukiwacza. W tym momencie utknął w ślepym zaułku, nie wiedział co robić dalej. Po kolejnych siedmiu miesiącach zajmowania się poszlakami wrócił do Volteru. Dopiero tam w bibliotece przeczytał, że klucze mogą działać jak kompas po wymówieniu zaklęcia kierunków. W kwietniu 1869 roku wrócił do Norymbergii. Udało mu się odszukać relikwiarz, jednak miejsca znalezienia nigdy nie podał. Artefakt został przewieziony do Volteru, a do RFN wrócił dopiero dwa lata po jego śmierci (W swoim testamencie zapisał, że w ciągu 3 lat ma być zwrócony Niemcom).