Edytujesz Himeryk Diavarosso (sekcja)

==Dalsze lata==
Po roku 1948 roku jego życie przestało mieć tyle kolorów co kiedyś. Nie należał już do elity czarodziejskiej, ani naukowej. Fineas Volturi skutecznie blokował wszelkie próby podjęcia pracy na eksponowanych stanowiskach czy te dobrze płatnych. Jasno dawał do zrozumienia, że zatrudnienie Himeryka będzie uznawane za wrogie działania wobec władcy czarodziejów. W połowie 1949 roku Uniwersytet w Rzymie zerwał z nim umowę. Zamieszkał wraz z Zytą w jej pałacu. Stał się „panią” domu. Zarządzał nim i dbał, aby wszystko było idealnie. Służba naśmiewała się z niego nazywając pierwszym służącym Pana Koniecpolskiej. Diavarosso postanowił zwrócił się do Wielkiego Sędzego Volteru, aby mu zwrócono majątek. Kajfasz Volturi wyrokiem z 1951 roku oddał mu aktywa w złocie i gotówce. W uzasadnieniu napisał, że czarodziej arystokratycznego pochodzenia musi mieć minimalne środki, aby egzystować. Dzięki temu kupił ziemię niedaleko posiadłości małżonki. Posadził na nie hybrydy drzew szybkorosnących. Uzyskiwał całkiem dobre drewno nadające się pod budowę domu. Korespondował z najlepszymi florystykami, aby uzyskać jak najlepszy materiał. Używał nawozów naturalnych i sztucznych, tych magicznych i niemagicznych. Dokupił znaczną ilość ziemi za pieniądze, które zarobił na handlu. Też obsadził ją drzewami. Ceny jego surowca były umiarkowane, ale za to bardzo trwałe. W żaden sposób też nie potrafił wyjaśnić skąd ma taką wiedzę. Polegał na intuicji i na znajomości jakości gleby. „Złoty interes”  przynosił mu zyski i to komuś wyraźnie przeszkadzało. Jakaś nieznajoma grupa czarodziejów podpaliła las. Ognia nie można było zgasić i niestety strawił wszystko na swojej drodze rujnując tym samym Himeryka. Usuwanie zgliszcz zajęło mu całe lato w 1958 roku.<br>
Przez kilka kolejnych lat szukał dla siebie miejsca. Nigdzie nie znalazł swojego miejsca. Gdy tylko wydawało mu się, że to jest to czego szukał, tracił okazję. Pracował nawet w sklepie ogrodniczym przez ponad rok. Poznawał tam pasjonatów uprawy owoców i warzyw, Dowiedział się od nich jak efektywnie uprawiać ziemię po spaleniu jej. Postanowił więc wrócić do zniszczonego lasu. Otoczył teren barierami. Zasadził naprzemiennie truskawki, borówki i morele. Pierwsze udane zbiory uzyskał w 1961 roku. Potem corocznie zwiększały się. Znalazł odbiorców nie tylko w Rzymie, ale i w Volterze. Z dumą zapisał w osobistym dzienniku pod datą 15 luty 1963 roku „Rzymska Rada Arcyczystych Rodów Czystej Krwi zajada się moimi truskawkami i morelami. Nawet sam Fineas Volturi łamie dane mi niegdyś słowo, że nic nie weźmie ode mnie. Je moje owoce.” Władca czarodziejów miał świadomość pochodzenia jedzenia. Uważał, że Himeryk spełnia się w tym co robi i niech tak pozostanie. Zdarzały się jednak przypadki, że włoscy politycy o faszystowskim zabarwieniu próbowali wciągnąć go do współpracy. Usilnie im odmawiał. Za każdym razem stwierdził, że faszyzm był dobry w latach 20. I 30., ale to już przeszłość dokonana i nie ma do czego wracać. Za pierwszym razem odmówił kategorycznie i bezwzględnie, aczkolwiek już 1966 roku negatywna odpowiedź na zaproszenie Towarzystwa Narodowego zajęło mu kilka dni. Przekonali go styksowie, którzy przypadkiem obserwowali jego pola. Obawa przed utratą zbiorów zwyciężyła, aby zerwać wszystkie kontakty z faszystami. <br>
Zmiany nadeszły w 1971 roku wraz ze śmiercią Fineasa Volturi. Jego syn, Kajfasz Volturi, nie miał nic przeciwko Himerykowi. Diavarosso pamiętał, że to dzięki Kajfaszowi odzyskał swoje pieniądze, dlatego wiązał z nim nadzieję na poprawę losu. Pierwszym zwiastunem zmiany czasów było umożliwienie mu wizyty w Volterze. Nie widział miasta od ponad 30 lat. Od 1973 roku pracował w gubernatoracie Volteru. Zajmował się sprawami archeologicznymi. Zalecał wyburzenie części dzielnicy biedoty. Tam gdzie to się udało wykopaliska dawały bardzie ciekawe wyniki historii miasta pomiędzy X wiekiem p.n.e. a VIII wiekiem p.n.e.. Wyrażał ogromnie niezadowolenie z powodu niemagicznej historii miasta tego okresu. Do niego zgłaszali się dawni „przyjaciele” z elit intelektualnych miasta. Tu spotykało ich rozczarowanie, ponieważ traktowano ich tak jak pozostałych petentów. Pracę w gubernatoracie zakończył w 1981 roku. Oświadczył, że przechodzi na emeryturę. Spędził na niej blisko 40 lat. Zachował przy tym prywatność. Zajmował się uprawa roli i pisaniem pamiętników. W 2019 roku zdiagnozowano u niego raka płuc. Zmarł w dniu 30 stycznia 2020 roku w Rzymie, pałacu rodu Diavarosso. Dopiero po jego śmierci pojawiły się artykuły na temat popełnionych przez niego zbrodni w Abisynii. 
[[Kategoria:Ród Diavarosso]]