Edytujesz I Ministerium Patryka Mikke (sekcja)

==Działalność==

Pierwsze decyzje nowego Ministra Magii budziły ogromny sprzeciw wśród polskich czarodziejów. Do tej pory istniała niepisana zasada, że ludzie pozbawieni magii nie mieszają się do spraw magicznych i na odwrót z czarodziejami wobec spraw niemagicznych. Wprowadzenie parytetów uznano za "lewicowe bzdury". W ciągu zaledwie trzech miesięcy od wydania ustawy czarodzieje stanowili tylko 45% urzędników Ministerstwa Magii. Sprawy magiczne powierzano osobom nie będących wstanie zrozumieć niektórych jej aspektów. Popełniano błędy, za które obwiniano czarodziejów-asystentów. W 1948 roku Maciej Petru i Lech Cimoszewicz uwolnili [[Smok Wawelski|smoka wawelskiego]] uwięzionego pod koniec X wieku w grotach wawelskich. Po nieudanej [[Akcja "Szewczyk Dratewka"|akcji militarnej]] wojska polskiego, a potem radzieckiego na pomoc przyszła armia koronna [[Styksowie|styksów]] pod wodzą [[Mercjusz]]a. Pokonanie smoka zajęło wiele dni. [[Volturi]] stracili wielu żołnierzy, aby ocalić Kraków. Komuniści nazwali to [[Cud nad Wawelem|"Cudem nad Wawelem"]]. Wdzięczność szybko znikła, a [[Patryk Mikke]] wespół z Ministerstwem Bezpieczeństwa Państwowego ZSRR i Urzędem Bezpieczeństwa Polski rozpoczęli proces weryfikacji poszczególnych rodzin i byłych urzędników Ministerstwa Magii. Główna bronią przeciwko czarodziejskiej arystokracji była dyskredytacja. Sprawa księcia [[Arystoteles Amnel|Arystotelesa Amnel]] pokazała, jednak zgoła co innego niż chciały polskie władze. Zostali ośmieszeni, ponieważ oskarżony wymusił na Warszawie za pośrednictwem [[Samon Black|Samona Blacka]] uczestnictwo [[Volturi]] w procesie. Do innych działań rozpracowujących arystokrację należało rozbijanie zabezpieczeń rezydencji. Specjalizowała się w tym dwunasta specgrupa armii sowieckiej stacjonująca w Legnicy. Rezultaty podobnie jak w przypadku procesów pokazowych były niezadowalające. 

Od początku 1948 roku część dyrektorów departamentu byli pod ciągłą kontrolą ze strony Urzędu Bezpieczeństwa. Patryk Mikke chciał usunąć wszystkich czarodziejów jako, że w opinii sowieckich służb specjalnych stanowili podporę "starej burżuazji". Podobne zdanie miał prezydent Polski Bolesław Bierut. Do nieudanych projektów przeszedł do historii pomysł Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego i Departamentu ds. Bezpieczeństwa Ministerstwa Magii [[Oficii Magi Poloniae ac Rectiis Respublicae Poloniae accenseret|połączenia Ministerstwa Magii z Rządem Rzeczypospolitej]]. Pomimo ogromnego wsparcia propagandowego nie wyraził zgody na to sam Józef Stalin. Oficjalnie argumentował to, że czarodzieje nie mieli króla, tylko wybieralnego przywódcę, co nie powinno być zmieniane. W rzeczywistości po rozmowie [[Piotr Koniecpolski|Piotra Koniecpolskiego]] z sowieckimi włodarzami musiano zrezygnować z planów. Koniecpolscy występowali jako przedstawiciele [[Volturi]], którzy zagrozili oficjalnym wsparciem ewentualnego powstania czarodziejów w Polsce. Ministerium nie zostało powiadomiono o spotkaniu na Kremlu, dlatego Patryk Mikke szedł w zaparte z reformą. Dopiero groźba usunięcia go z urzędu przywróciła mu wyczucie sytuacji. 

Od 1949 roku Minister Magii rozpoczął wdrążanie proces komunizacji czarodziejów. Przejawiało się to indoktrynacją czarodziejów od najmłodszych lat na wszystkich etapach edukacyjnych. Włodzimierz Lenin, Józef Stalin i w znacznie mniejszym stopniu Bolesław Bierut zostali okrzyknięci magicznymi bohaterami polskiego czarodziejstwa. Próbowano udowodnić, że stworzyli wiele magicznych rozwiązań nie będąc czarodziejami. Czyniło to ich łączników obu światów. Równocześnie właśnie tym argumentowano wprowadzenie parytetów. W dniu 29 września rozdano pierwsze [[Nagroda zdobyczy socjalistycznych|nagrody zdobyczy socjalistycznych]]<ref>Rozdawano ją w latach 1949-1990</ref>. Laureatami zostali prezydent Polski Bolesław Bierut i przywódca ZSRR Józef Stalin. Patryk Mikke zlekceważył wszelkie ostrzeżenia czarodziejów swojego ministerium wobec otwartego podporządkowania Miniserstwa Magii rządowi. Nawet oni mieli świadomość, że polska magiczna społeczność nie zaakceptuje pełnej podległości we wszystkich płaszczyznach.