Edytujesz 4. Konwencja Wileńska (sekcja)

==Tło==

Stosunki dyplomatyczne z Litwą zostały zerwane dwukrotnie z powodu aneksji kraju przez ZSRR i kiedy Volturi [[Akt wypowiedzenia wojny ZSRR (22 I 1947)|wypowiedzieli]] [[Wojna Volturi-ZSRR|wojnę]] Związkowi Radzieckiemu. Decyzją Fineasa Volturi w latach 1940-1945 nie istniało żadne przedstawicielstwo na uchodźstwie, ponieważ nie chciał z tego powodu zaszkodzić już bardzo napiętym relacjom z Moskwą. Wprawdzie pod koniec wojny wysłano przedstawiciela do Kowna, ale jego możliwości działania były bardzo ograniczone przez Służbę Bezpieczeństwa. Po wycofaniu [[Vladislovas Raudonas|Vladislovasa Raudonasa]] do Volteru próbowano zgromadzić litewską emigrację wokół jednego centrum, co nie udało się. W 1951 roku zlikwidowano placówkę dyplomatyczną na Litwę, a zastąpiono ją [[Tymczasowy Urząd ds. Kontaktów z Litwinami i Litwą|Tymczasowym Urzędem ds. Kontaktów w Litwinami i Litwą]]. Organizacja istniała 10 lat, ale nie spełniła swoich statutowych celów nadanych przez Volter. 

Z inicjatywy radzieckiej rozpoczęto negocjacje w sprawie przywrócenia stosunków dyplomatycznych z Litwą. Moskwa, podobnie jak Volturi, chciała mieć jakiekolwiek kontakty z rodem, pomimo stanu wojny. Rozmowy okazały się ciężkie ze względu na siermiężne warunki stawianie przez radziecką delegację, tak że nie można było ich przyjąć. Wobec takiej postawy Volteru negocjacje przerwano. Wznowiono je w 1961 roku z inicjatywy Chruszczowa, któremu zależało na zawarciu umowy - miało to go wzmocnić na tle pozostałych członków politbiura. Dzięki temu Fineas Volturi za pośrednictwem Vladislovasa Raudonasa ugrał kilka koncesji dla rodu. Porozumienie zakończyło się podpisaniem nowej konwencji.