Edytujesz 3. Konwencja Wileńska (sekcja)

==Rys historyczny==

Volturi niechętnie zgodzili się w [[2. Konwencja Wileńska|Drugiej Konwencji]] na Wilno jako siedzibę ambasady rodu ze względu na swoje przewidywania, że miasto będzie polem walki pomiędzy Polakami a Litwinami. Fineas Volturi w rozmowach z [[Ambasadorowie Volturi na Litwie|Ambasadorem w Wilnie]] [[Anastas Mikołajan|Anastasem Mikołajem]] wielokrotnie mówił o swoich obawach i prosił, aby przekazano to rządowi litewskiemu. Litwa lekceważyła ostrzeżenia Volteru w sprawie pokojowego uregulowania sprawy Wilna. Ambasador proponował przeniesienie siedziby ambasady do Kowna, jednak spotykało się to z ostrą odmową. Kiedy proklamowano utworzenie Litwy Środkowej powstał bardzo poważny problem - placówka dyplomatyczna była poza granicami Litwy. Władze wileńskie bardzo mocno utrudniały pracę ambasady - nie mogła prowadzić żadnej działalności bez zgody władz, wszelkie dokumenty publiczne musiały być dwujęzyczne. Czarę goryczy przelało aresztowanie ambasadora [[Hektor di Parma (1879-1949)|Hektora di Parmę]] w czasie drogi do Szawle. [[Styksowie]], na wyraźny nakaz Volturi, siłą uwolnili czarodzieja. [[Ambasadorowie Volturi w Polsce|Ambasador Volturi w Polsce]] [[Piotr Koniecpolski]] powiadomił polskie władze o incydencie i zakomunikował, że budynek i jego pracownicy podlegają pełnej ochronie. W latach 1922-25, po włączeniu Litwy Środkowej do Polski, Warszawa naciskała na przeniesienie ambasady na teren Litwy przy sprzeciwie władz kowieńskich. Fineas Volturi w porozumieniu z Hektorem di Parma i Piotrem Koniecpolskim wystosował ultimatum, w którym zażądał od litewskiego premiera Vytautasa Petrulisa zgody na dotychczasową propozycję. Po burzliwej debacie w Sejmasie przyjęto warunki ultimatum.