Wypowiedzenie posłuszeństwa duńskich czarodziejów Radzie Czarodziejów Zelandii

Wypowiedzenie posłuszeństwa duńskich czarodziejów Radzie Czarodziejów Zelandii - dokument społeczny proklamowany w dniu 9 marca 1786 roku pod przywództwem Nilsa Kriegera (1745-1865). Powszechnie w świadomości Duńczyków jest to symbol zakończenia epoki nowożytnej historii magii w kraju.

Traktat z 1741 roku pozwalał królowi za zgodą Rady nakładanie podatków na czarodziejów. Od lat 60. XVIII wieku stawały się co raz bardziej uciążliwe przez ich wysokość. Wiele osób przez to wpadało w długi. Czarodzieje oczywiście składali skargi na niesprawiedliwe obciążenia. Jednak Rada uważała, że są to przesadne doniesienia. Skala oddaleń zażaleń od 1784 roku wzrosła nawet kilkadziesiąt razy. Zimą 1785 roku król Chrystian VII zażądał trzykrotnie wyższej kwoty niż w 1783 roku. Czarodzieje nie mieli nawet takich środków po dwudziestu latach łupienia. Oficjalne zażalenie do Rady wpłynęło pod koniec stycznia 1786 roku. Pod nim blisko trzy tysiące czarodziejów złożyło swoje podpisy. Tak jak poprzednim razem dokument wyrzucono do kosza.

Niels zorganizował protesty. Wzięło w nich udział kilka tysięcy ludzi. Wojska królewskie rozbiły pokojowe manifestacje. Minister Oskar Engelberg (1698-1814) zażądał uspokojenia sytuacji inaczej nie widzi możliwości ułożenia stosunków. Zdecydowanie poparł działania monarchy. Wielu magicznych samorządowców wzywało do obalenia księcia-ministra. Uważali, że następca Engelberga powinien nie pochodzić nawet ze szlachty. Akt wypowiedzenia posłuszeństwa napisano na początku lutego. Czarodzieje tłumnie składali podpisy. Ogłoszono ją w dniu obrad Rady. Część radnych na znak protestu opuściło wówczas salę obrad.