Układ z Volteru (1862)
Układ z Nowym Rzymem - umowa bilateralna pomiędzy rodem Volturi a Zjednoczonym Królestwem Italii podpisana w dniu 3 kwietnia 1862 roku w Turynie, na której mocy nawiązano stosunki dyplomatyczne. Równocześnie Senior Juliusz Volturi (1850-1883) uznawał istnienie państwo włoskiego jako jednego z sukcesorów Imperium Romanum. Choć w umowie jest zapis, że to układ z Nowym Rzymem to nigdy potem ta nazwa nie zostanie użyta. W oficjalnej korespondencji pomiędzy stronami ród Volturi jest nazywany Najjaśniejszy Ród Książąt Czarodziejów Imperium Romanum[1], a Republika Italii zgodnie z umową z 1949 roku Najjaśniejsza Święta Republika Republika Italii[2]. W latach 1862-1946 funkcjonowała "Najjaśniejsze Zjednoczone Królestwo Italii". Ambasador rodu Volturi jest odpowiedzialny za wdrażanie ustaw wydawanych Ministra Magii Italii, a także stanowi łącznik pomiędzy rodem Volturi a rządem i królem, potem prezydentem Italii. Długość kadencji ambasadora nie została określona. Głowa państwa ma prawo nie przyjąć przedstawiciela Volturi. Wówczas senior ma obowiązek przedstawić kolejne dwie kandydatury spośród, których wspólnie jest wybierany ambasador. Jednak nigdy do takiej sytuacji nie doszło. Gdy podpisywano układ Juliusz Volturi powiedział
Zjednoczone Królestwo Italii po blisko tysiącletnim rozbiciu stało się jednym państwem. Król Wiktor Emanuel II dokonał tego co nie dokonali tego władcy Mediolanu, papiestwo czy inne państwa włoskie. Dzisiaj obchodzimy dzień niepodległości.[3] |
Volterowskie uznanie państwa italskiego przyniosło uspokojenie sytuacji międzynarodowej. Cesarz Austrii obawiał się wystąpić przeciwko Juliuszowi, a Francja Napoleona III przestała rościć sobie prawo do reprezentowania sardyńskich czarodziejów przed Volturi. Na mocy układu Wielki Mistrz Rodu Volturi każdorazowo miał uczestniczyć w koronacji króla Włoch, natomiast władca Italii w intronizacji nowego seniora rodu Volturi. Zgodnie z literą prawa w dniu 19 stycznia 1878 roku Juliusz Volturi, 11 sierpnia 1900 roku Nigellus Volturi uczestniczyli w złożeniu przysięgi władców z dynastii sabaudzkiej przed Senatem. Po proklamowaniu republiki zniesiono zapis o uczestnictwu seniora Volturi w zaprzysiężeniu prezydenta. Stało się to gestem dobrej woli. Pierwszym ambasadorem została Mortycja Volturi pełniąca swój urząd w latach 1862-1866. Sygnatariuszami układu byli Juliusz Volturi, Nigellus Volturi jako Gubernator Volteru, Katarzyna Slitherin, Helena Black z Volturi jako Wielki Sędzia Volteru ze strony volterowskiej i król Wiktor Emanuel II, premier i minister spraw wewnętrznych Urbano Rattazzi, minister spraw wewnętrznych Giacomo Durando, Przewodniczący Senatu Ruggero Settimo i Przewodniczący Izby Deputowanych Sebastiano Tecchio.
Przypisy
[edytuj]- ↑ (It.) La più luminosa famiglia di stregoni Romanum Impero
- ↑ (It.) La più luminosa Repubblica Santa d'Italia
- ↑ (It.) Dopo quasi mille anni di smantellamento, il Regno Unito d'Italia è diventato un unico paese. Il re Vittorio Emanuele II fece quello che il sovrano di Milano, il papato o altri stati italiani non fecero. Oggi è il giorno dell'indipendenza.