Układ z Volteru (1836)

Układ bułgarski - trójstronna umowa międzynarodowa podpisana w dniu 17 czerwca 1836 roku w Volterze na mocy, której Turcja uznała Radę Generalną za bułgarski parlament czarodziejów. Sygnatariuszami układu byli Lucjusz Volturi reprezentowany przez Gubernatora Volteru Doreę Volturi, konsulowie Łukasz Vulk i Wasyl Cherno i tureccy dyplomaci – Pasza Anwar i Saddam Al-Nasri. Od tej pory czarodzieje na terenie Bułgarii dążyli do usamodzielnienia się względem metropolii w Stambule. Wspomagali ruchy narodowowyzwoleńcze pod płaszczem legalnej działalności charytatywnej. Ta początkowo niewielka niezależność doprowadziła do zrzucenia nadzoru Stambułu nad czarodziejami. Co raz bardziej bogata elita chciała żyć we własnym państwie. Niczym nie przejmowała się zarządzeniami władz centralnych. Bezradność Stambułu zauważyli Volturi. Im również nie pasowało tak mocne uniezależnienie czarodziejów. Na mocy układu mieli prawo przeprowadzać kontrole. Z początku były rzadko bo raz na rok, ale od 1844 roku przedstawiciele Volteru przyjeżdżali nawet trzy razy do roku. Gubernator Volteru Rudolf von Darmstadt w sierpniu 1848 roku raportował o bułgarskich prowokacjach przeciwko Turkom, aby wywołać wojnę Imperium Osmańskiego z Volturi. W tej sytuacji postanowiono przypatrzeć się sytuacji z bliska. Lucjusz Volturi co raz bardziej naciskał na Tyrnowo, by Ci przestrzegali warunki umowy. Równocześnie żądał, aby czarodzieje wyrazili zgodę na ustanowienie stosunków dyplomatycznych. Był gotowy zerwać układ z 1836 roku jeśli nie otrzyma pozwolenia na wysłanie ambasadora i z takim ultimatum Rudolf von Darmstadt pojechał do Tyrnowa w styczniu 1849 roku. Przewodniczący Rady Generalnej Maksym Svinar natychmiast je odrzucił, ale inne zdanie mieli Łukasz Vulk i Wasyl Cherno. Chcieli przyjąć ambasadora, który oprócz sprawowania kontroli nad bułgarskimi czarodziejami będzie także kolejnym elementem budowania niepodległości Bułgarii. Konsulowie rozpoczęli rozmowy, ale nic one nie przyniosły. Większość radnych podzielała zdanie swojego przewodniczącego. Rudolf von Darmstadt wyjechał z pustymi rękoma. Układ pozwalał Volturi na rozmowy z Turkami ponad głowami Bułgarów. Zapis posłużył do wysłania delegacji do Stambułu. Poinformowano sułtana, że Volturi zamierzają wypowiedzieć umowę, ponieważ przestała być opłacalna dla seniorów. Tylko i wyłącznie śmierć Lucjusza Volturi uratowała sytuację. Juliusz Volturi w dniu 19 grudnia 1854 roku wysłał Katarzynę Slitherin z tekstem nowego układu. Zawierał wszystkie dotychczasowe warunki z punktem nawiązania stosunków dyplomatycznych. Bułgarzy nauczeni poprzednimi doświadczeniami i świadomi zagrożenia tureckiego wyrazili zgodę na podpisanie paktu w Warnie. Nowy dokument stał się integralną częścią układu.