Ragnhilda Rahl

Ragnhilda Eufrozyma Zelda Cullen z Rahlów - (ur. 17 września 1930 roku w Barcelonie, Królestwo Hiszpanii) Czarodziejka czystej krwi, hiszpańska arystokratka, profesorka matematyki i fizyki, członkini brytyjskiego parlamentu czarodziejów.

Biografia

Ragnhilda przyszła na świat w zamku należącym do Rahlów od czasów podbicia Kartaginy przez Republikę Rzymu. Jej rodzicami byli Didrik Rahl (ur. 1890) i Violetta Rivendell (ur. 1890). Miała rodzeństwo - braci Pawła (ur. 1921) i Alfonsa (ur. 1918), a także siostrę Renatę (ur. 1928). W 1937 roku Rahlowie zostali zmuszeni do opuszczenia Hiszpanii przez wojska republiki. Schronili się najpierw w Volterze, a po drugiej wojny światowej w Londynie. W latach 1941-1947 chodziła do volterowskiej szkoły dla czarodziejów. Ukończyła ją z bardzo dobrym wynikiem. Jako najmłodsza z rodzeństwa nie miała nacisków, aby szybko i dobrze wyszła za mąż. Jej obiektem miłości był Deukalion Cullen. Początkowo nie wykazywał zainteresowania młodą Hiszpanką. Ta jednak nie poddawała się. Wysyłała swojemu ukochanemu listy o charakterze towarzyskim, co zaowocowało nawiązaniem przyjacielskich relacji. W 1950 roku rozpoczęła studia w zakresie fizyki, a rok później z matematyki. W 1957 roku obroniła obie prace magisterskie w drugim terminie. Rahlowa dała się poznać jako bardzo zdolny naukowiec. Publikowała już w czasie studiów poczytne artykuły. W 1954 roku przebywając w Stanach Zjednoczonych poznała Alberta Einsteina. Nie wiadomo o czym rozmawiali, ponieważ później nie zdradzili szczegółów. Według późniejszych strzępów informacji mogło chodzić o fluktuację mocy tytanicznej jako jedną z energii budującej nasz wszechświat. W latach 1958-1963 odbyła doktorat z fizyki. W międzyczasie spotykała się z wieloma mężczyznami. W 1959 roku odżyło uczucie do Deukaliona. Uzyskali zgodę na małżeństwo, a w dniu 31 października 1959 roku pobrali się. Mieli troje dzieci:

• Endymion Cullen (ur. 1960)
• Kahlan Cullen (ur. 1972), małżonka Lunisa Plantageneta
• Vulpecula Cullen (ur. 1975), małżonka Juliusza Cezara Lukanos-Merowinga
  

Małżeństwo było szczęśliwe. Para była zgodna i dobrze wychowali swoje dzieci. Gdy Endymmion podrósł Ragnhilda wróciła do badań. W 1962 roku opublikowała swoje odkrycia na temat Ethenoru. W tym samym roku rozpoczęła pracę na uniwersytecie oksfordzkim. W latach 1964-1974 dziekanka Wydziału Fizyki, następnie do 1988 prorektor ds. studenckich. W 1990 roku po namowach męża wystartowała w wyborach parlamentarnych do parlamentu czarodziejów. W okręgu Chealsea zdobyła mandat uzyskując 1788 głosów. Nie została członkiem rządu. Zajmowała się sprawami szkolnictwa w agendach parlamentu. W latach 1992-1994 wielokrotnie pełniła funkcję komisarza przy szkole magii i czarodziejstwa w Hogwarcie. Deukalion Cullen zamierzał mianować ją dyrektorem szkoły, ale przeciwko temu wystąpił nie tylko parlament, ale premier Wielkiej Brytanii John Major osobiście zagroził, że nie pozwoli Hiszpance objąć tak ważnej funkcji. W 1995 roku uzyskała reelekcję zdobywając 1818 głosów. W tej kadencji parlamentu była przewodniczącą komisji nauki. W 1998 roku uzyskała doktor honoris causa w Bolonii. W latach 1999-2003 prowadziła gościnne wykłady w Oksfordzie. Tam też padła ofiarą ataku angielskich czystokrwistych ekstremistów. Wydarzenie to obiło się szerokim echem w świecie naukowym. Do Wielkiej Brytanii płynęły ostre noty. Wielu naukowców podczas swoich zajęć czy wykładów tych na uczelniach i publicznych potępiało czyn czystokrwistych. W 2000 roku Ragnhilda po raz trzeci uzyskała mandat do parlamentu czarodziejów zdobywając 2001 głosów. W 2005 roku wyjechała na kilka miesięcy do rodzinnej Hiszpanii. Otrzymała tam propozycję pracy dla ministerstwa magii Hiszpanii. Choć odrzuciła ją to nie wykluczyła współpracy. Tak więc w latach 2005-2008 była konsultantką ds. edukacji. W 2010 roku odrzuciła możliwość startu w wyborach do brytyjskiego parlamentu czarodziejów. Argumentowała to tym, że czystokrwiści cały czas ją prześladują, pomimo że należy do starożytnego rodu czystej krwi. Do Wielkiej Brytanii wracała co raz rzadziej. Bezpardonowo w 2014 roku poparła Szkotów w ich dążeniach niepodległościowych. Za to nacjonaliście ostro ją potępili. Nie wezwali do bezpośrednich ataków, ponieważ Deukalion Cullen ostrzegł, że takie działania będą uważane za wymierzone w ród Cullenów. W 2015 roku, po pięcioletniej przerwie wystartowała do parlamentu czarodziejów z okręgu Glasgow. Uzyskała aż 3450 głosów. Gdy składała przysięgę nacjonaliści buczeli. Ponownie pracuje w komisji edukacji. W latach 2016-2019 była odpowiedzialna za poziom edukacji w szkole magii i czarodziejstwa w Hogwarcie.