Pausa scudium

Pausa scudium – starożytne zaklęcie ofensywne, które niszczy średnie i silne tarcze ochronne wyczarowane przez czarodziejów. Uważane jest za przeciwzaklęcie do Doppium bouclier, jednak w praktyce może być używane wobec wielu różnych osłon magicznych.

Etymologia

Nazwa pochodzi od łacińskich słów pausa („przerwa, zatrzymanie”) oraz scutum („tarcza, ochrona”). Forma scudium została utrwalona w tradycji rzymskich czarodziejów i przetrwała w użyciu do czasów późniejszych.

Historia

„Widziałem, jak nasze tarcze zgasły jak płomień na wietrze. Rzymskie zaklęcie przerwało naszą obronę, a mnie ogarnął strach większy niż przed ich mieczami.”

— Kroniki II wojny punickiej (fragment zachowany w tradycji czarodziejów)

Według źródeł magicznych zaklęcie powstało w okresie drugiej wojny punickiej (218–201 p.n.e.). Rzymscy czarodzieje służący w legionach opracowali Pausa scudium jako odpowiedź na silne zaklęcia ochronne stosowane przez kartagińskich magów wspierających armię Hannibala.

Pierwsze użycie miało nastąpić podczas oblężenia Kapui w 211 p.n.e., gdy rzymscy żołnierze zdołali przełamać czary obronne chroniące oddziały sprzymierzone z Kartaginą.

W kolejnych wiekach zaklęcie trafiło do kanonu rzymskich czarów bojowych. Często wspomina się je w kontekście konfliktów magicznych towarzyszących ekspansji imperium.

Zasada działania

Zaklęcie działa na zasadzie stopniowego osłabiania struktury magicznej tarczy ochronnej:

Skupia energię rozpraszającą na powierzchni bariery.
Powoduje jej „rozsunięcie” i utratę spójności.
Nie rozbija osłony natychmiast, lecz zmusza ją do stopniowego zanikania.

Najlepiej sprawdza się przeciwko osłonom średniej mocy, lecz zdolny czarodziej potrafi nim przełamać także potężniejsze bariery.

Wypowiedzenie

Formuła inkantacji brzmi: *Pausa scudium!*

Należy zaakcentować sylabę „pau”.
Gest różdżką: energiczne pchnięcie w przód zakończone lekkim ruchem w dół.

Zastosowanie

Pojedynki czarodziejów – rozbrajanie tarcz przeciwnika.
W starożytnym Rzymie stosowane przez czarodziejów bojowych wspierających legiony.
W epoce nowożytnej używane przez strażników magicznych w czasie starć z czarnoksiężnikami.

Znane przypadki użycia

Bitwa pod Kannami (216 p.n.e.) – rzymscy magowie mieli użyć Pausa scudium, aby osłabić bariery chroniące kartagińską kawalerię.
Podczas wojen domowych w Rzymie czarodzieje obu stron używali zaklęcia do przełamywania zaklęć obronnych w oblężeniach.

Ograniczenia

Wymaga dużej siły magicznej.
Nie działa na starożytne runiczne osłony.
Nadmierne stosowanie może odbić część energii na rzucającego.

W kulturze

W literaturze magicznej starożytnego Rzymu określano je jako „zatrzymanie tarczy”. Współcześnie pojawia się w podręcznikach jako przykład jednego z najstarszych znanych zaklęć ofensywnych.

Zobacz też