Pakt Warneński

Pakt Warneński - (bułg. Варненски пакт) bilateralna umowa międzynarodowa pomiędzy rodem Volturi a bułgarską społecznością magiczną ustanawiająca stosunki dyplomatyczne. Wprowadzała kontrolę Volteru nad konsulami, ministrami magii i przewodniczących Rady Generalnej, a potem książąt i carów Bułgarii. Podpisano ją w dniu 7 stycznia 1855 roku w Warnie. Sygnatariuszami byli - Katarzyna Slitherin (1799-1908) Gubernator Volteru, obaj konsulowie Łukasz Vulk (1737-1855) i Wasyl Cherno (1740-1860), a także Przewodniczący Rady Generalnej Maksym Guszter (1800-1866). Pakt stanowi integralną część układu bułgarskiego. Pierwszym ambasadorem została Franciszka Estella Della Rovere.

Tło

Bułgarzy bardzo mocno skorzystali na zawarciu Układu w 1836 roku. Uzyskaną niezależność wykorzystali do budowy silnej pozycji względem sułtana tureckiego i jego władztwa w Bułgarii. Volturi nic nie mieli przeciwko temu, ale do czasu aż próbowano wmieszać ich w konflikt zbrojny z Imperium Osmańskim. Od końca lat 40. XIX wieku z tego powodu przeprowadzali co raz częstsze kontrole. Gubernatorzy Volteru raportowali nie tylko o nieprawidłowościach, ale też o oporze władz magicznych wobec ustanowienia stosunków dyplomatycznych. Konsulowie nie traktowali tego jak zapowiedzi utraty niezależności, ale inne zdanie reprezentował Maksym Svinar. To on przekonał radnych by odrzucili propozycję Rudolfa von Darmstadt. Wynikł bardzo potężny kryzys na linii Tyrnowo-Volter. Lucjusz Volturi planował zerwać układ z 1836 roku, ale przeszkodziła temu jego śmierć. Juliusz Volturi postawił Bułgarom ultimatum. Jeśli by odrzucili automatycznie Turcy rozpoczęliby pacyfikację czarodziejów.

Powoływanie ambasadora

Senior rodu Volturi powołuje ambasadora na sześcioletnią kadencję. Nie ma ograniczeń w jej liczbie. Strona bułgarska nie może odmówić przyjęcia przedstawiciela Volturi. Chroni go immunitet. Ma prawo do opiniowania ustaw, a w razie potrzeby zawetowania.