Ochrona czarodziejów w Państwie Kościelnym

Ochrona czarodziejów w Państwie Kościelnym - specjalna ustawa uchwalona w dniu 26 marca 1712 roku przez II rząd pod kierownictwem Cadmusa Volturi gwarantująca ochronę prawną i osobistą na terenie Państwa Kościelnego. Zgodnie z jej założeniem obowiązywała wstecz od 1701 roku do czasu likwidacji państwa w 1870 roku. Ministerstwo Magii wraz z rodem Volturi musi interweniować w przypadku aresztowania czarodziejów na teranie państwa papieży. Pierwszym krokiem jest zagwarantowanie sprawiedliwego przesłuchania. Delegaci-asesorzy Volteru nie mogą pozwolić na tortury. Następnie czarodzieje wspólnie z przedstawicielami sądownictwa badają zasadność zarzutów. Trzecim krokiem jest oddanie sprawy pod odpowiednią jurysdykcję sądową. Magiczna podlega Volterowi, mieszana lub niemagiczna Państwu Kościelnemu, ale przy udziale delegatów Volturi. Ewentualna kara musi być adekwatna do czynu i sprawiedliwa.

Od tamtej chwili papiestwo zaprzestało akcji terrorystycznych względem czarodziejów. Większość zarzutów była oddalana na początku postępowań. Magicznym przedstawicielom przysługiwała ochrona styksów. Dzięki temu mieli zapewnioną rzeczywistą niezawisłość względem papieskiego sądownictwa. W zasadzie od lat 40. XVIII wieku liczba spraw spadła do kilku rocznie. Ustawa straciła ważność w chwili włączenia resztek Państwa Kościelnego do Italii.