Nowojorski kryzys elekcyjny (1839)

Nowojorski kryzys elekcyjny - wybuchł 1 lipca 1839 roku na pierwszym zebraniu XIX Amerykańskiego Kongresu Czarodziejów podczas wyboru jego przewodniczącego. Powodem kryzysu była rywalizacja dwóch przeciwstawnych sobie fakcji - nacjonalistów i federalistów. Zarówno Emmanuel Dickens, jak również Charles Bush otrzymywali po tyle samo głosów. Codziennie kongresmeni głosowali po trzy razy. Po kilku dniach przerwano obrady. Obie grupy wyjechały z Filadelfii do Nowego Jorku. Tam rozpoczęli żmudne rozmowy. Należało spieszyć się, ponieważ prezydent Stanów Zjednoczonych Martin van Buren (1837-1841) próbował narzucić swojego kandydata. W dniu 9 lipca podpisano porozumienie na mocy, którego fakcje wybiorą poprzedniego przewodniczącego. David Dickens jako zwolennik demokracji nie chciał słyszeć o ponownym wyborze. Uważał, że dwukrotne pełnienie urzędu jest w zupełności wystarczający. Dopiero kolejna próba ingerencji Martina van Burena spowodowała zmianę decyzji. W zamian za to zażądał zgodę na wprowadzenie regulacji pozwalającej na skrócenie kadencji Kongresu jeśli nie wybierze swojego przewodniczącego w trzech turach głosowań. W dniu 13 lipca David Dickens po raz trzeci stanął na czele amerykańskiej społeczności czarodziejskiej.