Loikos Drogua (1813-1900)

Loikos Albus Drogua (ur. 30 maja 1813 roku w Tiranie-zm. 29 grudnia 1900 roku w Tiranie) albański poeta, czarodziej czystej krwi, przez prawie całe życie zajmował się archiwizowaniem dokumentów czarodziejów, a także spisywał dokonania królów i jego ministrów. Od 1886 roku pełnił funkcję Seniora rodu Smoka.

Biografia

Loikos przyszedł na świat w twierdzy czarodziejów, choć oficjalnie w dokumentach jest zapisane, że w Tiranie. Jego rodzicami byli Zenon Drogua (1788-1886), późniejszy król albańskich czarodziejów Skandenberg XI i Azaria Gjate (1788-1885). Liokos w latach 1824-1831 chodził do volterowskiej szkoły dla czarodziejów. Potem wyjechał do Aten na studia filologii antycznej Grecji. W 1836 roku uzyskał stopień magistra. Przez kilka lat pozostał w kraju. Pracował przy archiwizacji arabskich kopii dzieł greckich filozofów. Do twierdzy wrócił w październiku następnego roku. Ojciec wezwał go, aby przedłużył ród o kolejne pokolenie. Przy tym pozostawiano mu prawo do wyboru partnerki. Jedynym warunkiem było to, aby była czarodziejką. Ożenił się z piękną czarodziejką półkrwi Darią Yeas'er (1814-1891). Mieli jednego syna i dziedzica tytułów rodu Piusa (1841-1914). Po narodzinach dziecka wyjechał z powrotem do Aten. Małżonka i dziecko dołączyli do niego w następnych miesiącach. Loikos pracował przy tłumaczeniu prac Platona na język włoski i nowogrecki. W 1849 roku wrócili do Tirany. Już wówczas jego małżeństwo było formalnością. Daria wyjechała bez słowa dwa lata później. Król w październiku 1855 roku orzekł ich rozwód bez orzekania o winie, chcąc w ten sposób uniknąć skandalu. Loikos nigdy potem nie związał się z żadną kobietą. W latach 1856-1864 kierował archiwum królewskim. To on po raz drugi w historii zwrócił uwagę, że imiona władców są źle zapisywane - zamiast Skanderberg to Skandenberg. Zalecił wszystkim nie poprawić błędu, ponieważ spowoduje to zniszczeniem cennych dokumentów z XV-XIX wieku. Pomimo namów ojca nigdy nie zajął się polityką. Uważał to za nudne zajęcie i nie warte jego uwagi. Dla niego ważniejsza była kultura, zwłaszcza ta albańska. Zaczął za to pisać poematy, których pierwszy tomik wydano we wrześniu 1869 roku, a drugi dokładnie dwa lata później. Przyniosły mu sławę nie tylko wśród czarodziejów, ale też rodzącemu się nacjonalizmowi. Opowiadał się za niepodległą Albanią gdzie obok siebie żyłyby dwie społeczności, magiczna i niemagiczna, w pokoju bez tureckiego jarzma. Wysoka Porta próbowała go aresztować za te wiersze parę razy, ale Loikos dobrze władał magią i za każdym razem obronił się przed napastnikami. Ostatecznie zrezygnowali, ponieważ ich nieudolność była powszechnie wyśmiewana. W latach 80. zaczął tracić moc. Okazało się, że cierpi na powolną utratę mocy. Gdy zmarł jego ojciec poparł swojego kuzyna Aleksandriego Gjate na króla. W latach 1888-1891 przebywał na leczeniu w Volterze. Ostatecznie nie powstrzymano rozwoju choroby. Loikos stracił moc w dniu 85. urodzin. Zmarł w zamku rodu Smoka. Pochowano go w Nowy Rok obok przodków.