Detronizacja basileusa Chorwacji Kaliksta I
Detronizacja basileusa Chorwacji Kaliksta I - jedno z najbardziej tragicznych wydarzeń dla społeczności chorwackiej z dnia 30 czerwca 1839 roku. W pamięci Chorwatów jest uznawane za symbol ingerencji obcego mocarstwa w niezależność czarodziejów, a także próbą złamania ich jedności. Austriacy po wkroczeniu do magicznej części miasta Szybenik zabrali się za likwidację jakiejkolwiek samodzielności basileusa. Kalikst I Chorwacki walczył do ostatnich sił zanim Austriacy rozbili straż pałacową i jednostronnie ogłosili jego detronizację. Elektorzy zbiegli z kraju przez co szybki wybór następcy Kaliksta I nie był możliwy. Lucjusz Volturi (1747-1850) całą sprawę przemilczał dzięki czemu akcja Habsburgów nie spotkała się z interwencją pomimo szeroko zakrojonej akcji informacyjnej o tragicznym losie Chorwatów. Kalikst Mornar chciał jak najszybciej doprowadzić do wybory następcy obalonego basileusa. Zadanie łatwe nie było bo Volturi nie chcieli kontynuacji archaicznego tworu. Po wielu miesiącach prób w Mediolanie lider Chorwatów został obrany na kolejnego przywódcę.
Działania Austrii i Kaliksta I
[edytuj]Austria od wielu lat nieprzychylnie patrzyła w stronę Szybenika. Choć czarodzieje cieszyli się w kraju wolnością i własnym samorządem to w żaden sposób nie akceptowali quasi-monarchii Chorwatów. Już czasie urzędowania Łukasza III (1700-1826) kanclerz Klemmens Lothar von Metternich wymuszał na nim by wszelkie decyzje konsultowano z nim. Volturi zdecydowanie bardziej stali po stronie Habsburgów. Jeśli nie otwarcie to okazywali to poprzez życzliwą neutralność. Lucjusz Volturi uważał Chorwatów za naród podległy większemu narodowi. W 1826 roku po śmierci basileusa Łukasza III Austriacy aresztowali część elektorów zmierzających na elekcję. Chcieli w ten sposób nie dopuścić do kworum. To nie udało się. Wybrano Kaliksta Mjehuricia. Ten natychmiast wyszedł z propozycją, aby ułożyć stosunki z Austriakami. Kanclerz Metternich odrzucił to. Basileus starał się nie drażnić Habsburgów podejmując bardzo ostrożne decyzje. Mimo to ograniczano chorwackim czarodziejom co raz więcej swobód. W końcu nie miał wyjścia i rozpoczął działania na rzecz zapewnienia ciągłości władzy. Na początku 1839 roku ogłosił powstanie dziedzicznego urzędu ministra magii w rodzie Mjehuriciów. Decyzję basileusa elektorzy zatwierdzili na początku lipca. Kanclerz Metternich przyjął to ze stoickim spokojem. Tylko czekał właśnie na taki rozwój sytuacji. Kalikst I świadom zagrożenia wysłał w Europę najlepszych dyplomatów, aby zwrócić uwagę czarodziejów na chorwackich braci. Najbardziej liczono oczywiście na Volturi. Gubernator Volteru Dorea Volturi (1748-1880) nawet nie przyjęła Kaliksta Mornara, a sam Lucjusz Volturi uznał całość za wewnętrzną sprawę Habsburgów. Chorwaci byli również we Francji, Wielkiej Brytanii, Prusach i Rosji. Tam też nic nie wskórali.
Austriacy dokonali detronizacji w dniu 30 sierpnia. Kaliksta pozbawiono szat królewskich, a następnie wtrącono do więzienia. Kanclerz Metternich publicznie ogłosił koniec magicznej monarchii Chorwatów. Siedziba basileusa została doszczętnie zniszczona, a ziemię zamieniono w wysypisko śmieci.
Wybór Kaliksta II
[edytuj]Elektorzy rozpierzchli się w różnych kierunkach. Aktywnymi politykami pozostało zaledwie kilku z nich. Zawarli pomiędzy sobą umowę, że należy jak najszybciej wybrać nowego basileusa. W listopadzie-grudniu zebrało się 46 elektorów w Wenecji. Wszyscy podpisali deklarację, na mocy której zobowiązali nowego przywódcę do powrotu do Chorwacji, ułożenia stosunków z Habsburgami i rodem Volturi. Kworum uzyskano w czasie następnego spotkania w Mediolanie. Jednomyślnie wybrali Kaliksta Mornara. Ogłosił się Ministrem Magii-basileusem Kroatów. W dniu 19 stycznia w liście do Lucjusza Volturi nazwał go naczelnym basileusem Chorwacji. Prosił w nim o przebaczenie i wstawiennictwo.