Bulla z Dalmacji

Bulla z Dalmacji - prawo sukcesyjne wydane w dniu 4 listopada 1336 roku za panowania basileusa Chorwatów Aleksandra II Mjehuricia określające dokładnie sposób wyboru przywódcy czarodziejów w Królestwie Chorwackim. Obowiązywała od 1336 roku do 1992 roku kiedy to Teodor XXIV Italochorwacki wrócił do kraju jako minister magii. Z tymże od 1832 roku elektorzy wybierali basileusa poza granicami kraju. Austriacy wypędzili elektorów z Chorwacji chcąc w ten sposób złamać opór czarodziejów. Po I wojnie światowej basileus również nie uznali państwa jugosłowiańskiego i pozostali we Włoszech. W 1995 roku urząd ostatecznie wygasł.

Basileus Aleksander II Mjehurić spisał zasady prawne prawa sukcesyjnego, od którego nie ma odstępstw. Elektorów nigdy nie może być więcej niż stu. Władca miał świadomość, że prawie nigdy nie było 100% frekwencji w czasie elekcji. Dlatego musiało w niej uczestniczyć co najmniej 3/4 elektorów, aby uznać je za ważne. Wybory mają się odbyć w miejscu bezpiecznym, ale nie w Volterze. Basileus uważał, iż mimo wszystko Volturi nie zapewnią nieskrępowany wybór. W chwili opróżnienia tronu musi minąć co najmniej 30 dni zanim rozpocznie się elekcja. Do tego czasu mają zjechać się w wyznaczone miejsce przez najstarszego z elektorów. Bierne prawo przysługiwało dwunastu elektorom najstarszych wiekiem. Basieleus jest wybierany większością bezwzględną. Elekt obejmuje urząd w chwili złożenia przysięgi przed elektorami.