Klątwa wiecznej otyłości

Klątwa wiecznej otyłości - zaklęcie powstałe w południowym Sudanie, w dolinie Nilu Błękitnego w II tysiącleciu p.n.e w czasie wielkiej głodówki. Karano nim rzezimieszków, przemytników i osoby nie płacące podatków. Nie wiadomo dokładnie jak brzmiała formuła klątwy, ani w jakim języku została spisana. Ród Volturi oraz Lukanosi są depozytariuszami tajemnicy greckiej formy. Wiadomo, że nie działa, ponieważ Lukanosi próbowali bronić się nim w czasie powstania Volturi w 753 roku. Ostatnie udane użycie klątwy wiecznej otyłości miało miejsce za panowania Kleopatry VII Wielkiej w 33 roku p.n.e. Z papirusu dowiadujemy się o skomplikowanej procedurze rzucenia zaklęcia:

1. Najpierw sporządza się z wywar z rośliny, której nazwa nie przetrwała do naszych czasów. Wiadomo, że miała trujące działania na wszystkie żywe organizmy. Badacze podejrzewają, iż zawierała arsen.
2. Do sporządzonego wywaru należało dodać krople krwi ofiary a następnie wystawić na działanie piorunów.
3. Ofiara musi wypić eliksir z własnej woli, ale nie musi wiedzieć czym on jest. Wywar można mieszać ze wszystkimi cieczami. Jeśli wypije go osoba, która nie jest celem klątwy umrze z powodu działania arsenu.
4. O północy klątwa zaczynała działać. Od tej chwili w każdej chwili ofiara czuje niepohamowany głód. Wraz z upływem czasu apetyt wzrasta. Gdy brakuje mięsa zje wszystko inne, w tym ludzi i trupy.
5. Gdy wskaźnik BMI przekroczy wartość 75 ofiara umiera, jednak często było tak, że bliscy ofiary sami go zabijali nie mogąc udźwignąć ciężaru wykarmienia go.