Jan Iwaniec

Jan Alojzy Iwaniec - (ur. 16 stycznia 1822 roku w Tarnowie, Austria-zm. 29 września 1879 roku w Nowym Jorku) polski bogaty rolnik, któremu odebrano ziemię za uczestnictwo w Wiośnie Ludów na Węgrzech. Jego rodzice to Maciej Iwaniec (1796-1860) i Maria Przytaska (1799-1866). Jan zaciągnął się do austriackiego wojska w 1845 roku w ramach tradycji rodzinnej. Zbiegł z niego wraz z wybuchem buntu Węgrów. Wstąpił w szeregi armii Józefa Bema. Pojmano go gdy został ranny. Sąd wojskowy skazał Jana na śmierć. Wyroku nie wykonano, ponieważ więzienie w Nagykanizsa było słabo pilnowane. Przez wiele miesięcy uciekał aż dotarł do Stanów Zjednoczonych. W Rzymie spotkał swoją przyszłą małżonkę Dorotę Chmielnicką (1823-1875). Przed Wiosną Ludów ich związek byłby nie do pomyślenia. Czarodzieje nie akceptowali związków z nieczarodziejami. W Ameryce przykładano do tego zdecydowanie mniejszą wagę, choć też mało kto wiedział o jej pochodzeniu. Ożenili się w lutym 1850 roku. Mieli jedno dziecko Karolinę. Jan pracował jako pracownik portowy aż do przejścia na emeryturę, czyli do 1878 roku. Zupełnie nie dbał o zdrowie, a w latach 70. urazy wojenne dały znać o sobie. Zmarł w wieku zaledwie 57 lat. Jest przodkiem książąt z rodów Merowingów, Lukanosów i Volturi.