Czarodziejska Ustawa Konstytucyjna Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej nr. 4

Czarodziejska Ustawa Konstytucyjna Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej (IV) - czwarta ustawa o randze prawa konstytucyjnego wydana w dniu 30 września 1864 roku w Filadelfii podczas obrad XXVI Kongresu przez jego Przewodniczącego Francois de Cleves. Radykalnie zmieniała sposób funkcjonowania Kongresu Czarodziejów w czasie wojny secesyjnej (1861-1865). Do tej pory w izbie ustawodawczej czarodziejów mogli zasiadać osoby pozbawione magii jeśli mają odpowiednią wiedzą. W opinii rządzących liberałów było to bardzo dobre, ponieważ sfera magiczna przenikała tę niemagiczna i na odwrót. Wśród konserwatystów panował zupełnie inny pogląd. Chcieli nie tylko ograniczenia, a wręcz nakaz, aby kongresmenami mogli zostać jedynie czarodzieje. Francois de Cleves prowadził bardzo ostrożną politykę, dlatego jego ponowny wybór stał pod znakiem zapytania. Postanowił postawić na konserwatystów. Przewidywał zwycięstwo Konfederatów, pomimo że przegrywali już wojnę. W tajemnicy prowadził negocjacje z konserwatywnym przywódcą Mikołajem Rapallo. Po ich zakończeniu natychmiast rozpoczęto pracę nad "ustawą specjalną". Liberałowie zlekceważyli je. Nawet w czasie kiedy miano wyjawić na czym polegała opuścili salę obrad - uważano, że Przewodniczący chce wspierać Konfederatów. Był to wielki błąd, ponieważ uchwalono akt prawny wymaganą większością. Niczym nie pomogły silne protesty. Henry Maine apelował o ponowne przegłosowanie ustawy konstytucyjnej, jednak Francois de Cleves podpisał ustawę w dniu 4 października 1864 roku. Zawierała tylko jeden artykuł:
Członkiem Czarodziejskiego Kongresu może być tylko czarodziej

Osoby nie władające magią do końca 1865 roku musiały zrzec się swojego mandatu. W czasie kiedy Henry Maine był Przewodniczącym Kongresu próbował doprowadzić do unieważnienia prawa, jednak bardzo silni konserwatyści nie pozwolili mu na to. Ustawa obowiązuje do dnia dzisiejszego.