Constitutia Leoni et Lucii

Constitutia Leoni et Lucii - (pol. Konstytucja Leona i Lucjusza) akt prawny wydany przez cesarza Bizancjum Leona IV Chazara za sprawą swojej małżonki Ireny Ateńskiej, na mocy którego sprawa wampirów i centaurów została uznana za sprawę wewnętrzną rodu Volturi. Zatwierdził ją, ponieważ bał się podobnej śmierci jakiej padł ofiarą jego ojciec. Od początku wierzył, że to Volturi skrócili życie Konstantyna V Kopronima przez to, że nie chciał ustąpić w kwestii wampirów i centaurów. Konstytucja formalnie była jednostronnym aktem skierowanym do Wielkiego Mistrza rodu Volturi Lucjusza Volturi (672-795). Miało mu to zapewnić ochronę przed zabójstwem. Leon IV nie wiedział, że założenia konstytucji zostały napisane w Volterze, a jego małżonka tylko podsunęła mu ten akt prawny do podpisu. Dla cesarza oznaczało to zabezpieczenie flanki przed czarodziejami, natomiast dla wampirów oznaczała niechybną śmierć. Centaury mogły na razie czuć się bezpiecznie, aczkolwiek to też była kwestia czasu zanim Volturi rozprawili się z nimi jako wrogami rodu panującego. Główny decydenci polityczni wiedzieli, że konsekwencji wydania tego aktu prawnego nie będzie można już cofnąć. W ciągu kilku najbliższych lat rozegra się kolejny rozdział domykania władzy Volturi nad światem magicznym. Konstytucja liczyła zaledwie trzy artykuły:

1. Od dnia wydania konstytucji uznaję, że sprawa społeczności wampirów w mieście królewskim czarodziejów w Volterze jest tylko i wyłączną sprawą wewnętrzną rodu panującego po wsze czasy.
2. Od dnia wydania konstytucji uznaję, że sprawa społeczności centaurów w mieście królewskim czarodziejów w Volterze jest tylko i wyłączną sprawą wewnętrzną rodu panującego po wsze czasy.
3. Od dnia wydania konstytucji uznaję, że sprawa społeczności wampirów i centaurów poza Volterem pozostaje w gestii panującego rodu czarodziejów pod warunkiem, że jest to zgodne z wolą monarchów.