Claudio opero

Claudio opero - zaklęcie służące do pieczętowania pamiętników, tajnych dokumentów, korespondencji tak, aby mógł to otworzyć jedynie adresat i odbiorca. Zaklęcie powstało w XIII wieku. Wymyślił je Ludwik Lukanos (1162-1291), aby ukryć wymianę listowaną z poszczególnymi stronnikami przed rodem Volturi. Zaklęcie przetrwało twórcę i było popularne jeszcze przez blisko 600 lat. Chętnie używano go najpierw w całej Europie, potem w XVII wieku rozlało się to na cały świat. Początkowo nie można było złamać działania Claudio opero. Gdy osoba niepożądana łamała pieczęć wówczas widziała pusty pergamin, którego nie dało się zniszczyć ani w ogniu kominka, ani zaklęciami zapalającymi. Cały czas zaklęcie odnawiała dokument, ponieważ celem jego istnienia było przekazanie informacji odbiorcy. Procedura rzucania Claudio opero wyglądała następująco: po napisaniu listu czarodziej wypowiadał trzykrotnie formułę zaklęcia - claudio opero. Za drugim razem między "Claudio" i "opero" pada imię i nazwisko adresata. Za trzecim razem powtarzamy drugi krok tylko wówczas pada imię i nazwisko odbiorcy. Aby odczytać informacje należy złamać pieczęć przez odpowiednią osobę. Potem każdy może ją przeczytać. W 1841 roku złamano zabezpieczenie poprzez użycie klątwy Avada Kedavra, ale trzeba przy tym bardzo uważać by trafić w pieczęć.