Włócznia Zygmunta Starego
Włócznia Zygmunta Starego - artefakt stworzony przez Ludwika Łaskiego nadwornego maga polskiego króla Zygmunta I Starego. Była podobna do włóczni Syriusza z tymże przypominała laskę. Do 1795 roku wyprodukowano zaledwie 22 sztuki. Po rozbiorze Polski wszystkie włócznie zostały zniszczone przez Prusaków po śmierci byłego króla Polski Stanisława Augusta Poniatowskiego.
Moc
[edytuj]Włócznia wywoływała niszczące wszystko burze, a nawet trzęsienia ziemi jeśli czarodziej dysponował silną mocą. Urządzenie uruchomiało się poprzez polecenie neuronowe. Włócznia Syriusza pobierała energię ze słońca, natomiast polski odpowiednik pobierał z kryształu słonecznego, przez co żywotność urządzenia trwa 400 lat.
Rekonstrukcja
[edytuj]Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości rozpoczęto zbieranie zagrabionych artefaktów. Wiele zostało zniszczonych przez zaborców. Do wybuchu drugiej wojny światowej udało się znaleźć 40 % części laski. W tym czasie próbowano odnaleźć ewentualne szkice Ludwika Łaskiego. W 1936 ropku znaleziono niedokładny szkic z 1654 roku. W czasie wojny udało się ukryć do tej pory znalezione szczątki w Wieliczce. Niestety szkic zaginął.
W 1946 roku ponownie rozpoczęto próby rekonstrukcji. Pięć lat później we Wrocławiu znaleziono urządzenie sterujące. Prace szły powoli ze względu na brak środków. W październiku 1958 roku udało się odtworzyć pierwszy egzemplarz laski. Do czasu wybuchu wojny Volturi z Chinami wyprodukowana aż 450 sztuk. W marcu 1961 roku wysłano 400 sztuk do Pekinu.
Produkcja broni
[edytuj]Po wojnie Volturi z Chinami zaprzestano produkcji urządzenia. W 1973 roku Edward Gierek sprzedał Volturi licencję na produkcję lasek. Co roku zgodnie z umową dostarczają Polsce 400 lasek rocznie i wypłacają odszkodowanie w wysokości 400 tysięcy Złotych rocznie.