Włoska ustawa przeciw wampirom

Włoska ustawa przeciwko wampirom – jest to prawo uchwalone przez Izbę Reprezentantów Republiki Włoskiej w dniu 17 stycznia 1959 roku, które weszło w życie pięć miesięcy później. Wyeliminowało wszystkich wampirów z życia politycznego na poziomie ogólnopaństwowym. Przygotowanie ustawy powierzono prawnikom z Wenecji – ówcześnie bardzo znanym ze swojego negatywnego stosunku do czarodziejów. Rząd nie poinformował Volturi o swoich zamierzeniach tak jak przewidywała umowa, która nakazywała konsultacje wszelkich praw jeśli chodzi o świat magiczny, a sam Volter nie żądał wyjaśnień w tej sprawie. W ciągu trzech lat po wielu sporach i kontrowersjach italski parlament przyjął prawo nie bez zastrzeżeń. Głównie to wampiry protestowali i ich sympatycy z Wiecznego Miasta, Wenecji i Neapolu przeciw tak wielkiej niesprawiedliwości. Apelowali do wszystkich partii, aby nie zapominały, że są oni częścią społeczeństwa półwyspu Apenińskiego. Zarówno Premier Antonio Segni, jak i prezydent Giovanni Gronchi odrzucili wszelką argumentacją. Oficjalnie wydanie ustawy antywampirzej usprawiedliwiano dawną współpracą rasy wampirów z faszystami. Zgodnie z ustawodawstwem parlamentarzystą mógł być tylko zwykły człowiek lub czarodziej posiadający pełni praw obywatelskich. Osoby nie spełniające tego wymogu mieli zostać natychmiast wydaleni z administracji centralnej, w tym także dotyczyło to posłów do parlamentu. Wampiry wnieśli skargę do Sądu Konstytucyjnego, ale ten odmówił zbadania sprawy. Z dniem 19 czerwca 1959 roku prawo weszło w życie.