Teodor I Mjehurić

Teodor I Mjehurić, wcześniej Teodor Aleksander Mjehurić - (ur. 7 września 1196 roku w Zagrzebiu-zm. 15 lipca 1308 roku w Dubrowniku) chorwacki czarodziej, przedstawiciel rycerskiego rodu Mjehuriciów, bohater narodowy Chorwatów, a także pierwszy basileus kroackich magów w latach 1297-1308.

Biografia

Przyszedł na świat z Zagrzebiu w dniu 7 września 1196 roku. Jego rodzicami byli czarodzieje Teodor Żelazny (1170-1219) i Magnusia Mornar (1177-1266). Nigdy nie chodził do żadnej szkoły dla czarodziejów. Od najmłodszych lat ćwiczył się na rycerza pod okiem srogiego wychowawcy. Odznaczał się ogromną tężyzna fizyczną i sprytem. Pierwszą różdżkę otrzymał w wieku 14 lat. Z magią nie radził sobie tak dobrze jak z ćwiczeniami. W 1216 roku pasowano go na rycerza. W latach 1218-1226 uczestniczył w wojnie z rodem Hrabar. W jednej z potyczek zginął jego ojciec. Młody Teodor musiał stawić czoło znacznie potężniejszemu wrogowi. By wygrać wojnę złamał zasady kodeksu rycerskiego i zastosował magiczne pułapki na wojska przeciwnika. Wygrywając walną bitwę wygrał wojnę. Jako trofeum wojenne pojął za żonę Aspazję Hrabar (1211-1249), anulując przy tym poprzedni związek. Z łupów wojennych zbudował okazały zamek. Przy każdej możliwej okazji poniżał pokonanego przeciwnika. Nie może więc dziwić fakt, że przy pierwszej sposobności Hrabarowie zemścili się na nim. W 1234 roku ród Crna wraz z sojusznikami zdobyli siedzibę rodową Mjehuriciów i zrównali ją z ziemią. Teodor zorganizował powstanie swoich poddanych i wypędził okupantów. Odbudował zamek, choć nie tak okazały jak poprzednio. Zamiast mścić się na przeciwnikach zaproponował sojusz przeciwko znacznie silniejszemu wrogowi jakim byli Madziarzy. Do porozumienia doszło w zimę 1240 roku. Niestety Teodor został zdradzony i podczas jednej z wypraw odwetowych sprzedano go wojskom węgierskim. W ciągu kilku miesięcy dołączyli do niego pozostali członkowie Mjehuriciów. Wypuszczono go w 1244 roku gdy przysiągł wierność królowi Beli IV. Gdy jego rodzina była już bezpieczna na ziemiach chorwackich opuścił obóz madziarski i przyłączył się do wojsk rodu Crna, Hrabar i Lisica. W bitwie pod Zagrzebiem (26-29 maja 1247) Chorwaci pokonali Węgrów zadając im straszny cios, osłabiając ich pozycję w Chorwacji. Teodor Mjehurić odznaczył się wyjątkową odwagą. Bitwę traktował jako osobistą zemstę. Choć Węgrzy nie byli jego głównym celem, to na razie chciał zapewnić sobie spokój w odbudowie sił swojego rodu. Dla pozostałych jego intencje szybko stały się czytelne. Póki co pozwali mu na posiadanie niewielkich sił. W razie zagrożenia Mjehuriciowie byli stawiani w pierwszym rzędzie walczących. Zahartowani w bojach piechurzy i jazda konna Teodora już w października 1251 roku należała do najsilniejszych w całej Chorwacji. Zdobył hegemonię nie pokonując żadnego ze swoich chorwackich wrogów. Kolejna dekada upłynęła na spokojnym rozwoju gospodarczym. Teodor postawił nie tylko na rolnictwo, ale i na pasterstwo. Stał się najbogatszym człowiekiem w kraju. Nie mogły tego nie zauważyć władzę węgierskie. Nakazały zapłacić mu ogromny podatek znacznie przekraczające jego roczne dochody. Na początku próbował negocjować z nowym królewskim zarządcą, ale ten odrzucał wszelkie możliwe propozycje. Teodor wezwał wszystkie swoje siły na zamek. Spodziewał się ataku Węgrów przy pierwszej możliwej okazji. W czerwcu 1255 roku rozpoczęło się oblężenie. Uczestniczyli w nim również niegdysiejsi wrogowie. Teodor był bardzo zaskoczony zdradą "przyjaciół". Po raz drugi siedziba rodu została zdobyta i zburzona. Sam senior wraz z rodziną uniknął aresztowania dzięki podziemnym korytarzom. Wyjechali do Volteru. Za pomocą złota zebrał całkiem przyzwoitą armię i w październiku 1257 roku wyprawili się do Zagrzebia. Miasto płonęło przez wiele dni. Węgrzy opuścili je w popłochu, a ich sojuszników pojmano w niewolę. Nastał kolejny 15-letni okres pokoju. Teodor powszechnie uznawano za autorytet i przywódcę politycznego kroackich czarodziejów.

Ostatnia wielka wojna przed zjednoczeniem miała miejsce w latach 1273-1292. Po raz ostatni przeciwnicy Teodora próbowali mu wyrwać hegemonię z rąk. Obie strony co jakiś czas sprzymierzały się z Węgrami. Buda była zainteresowana, aby konflikt trwał w nieskończoność. Mjehurić postanowił sięgnąć po innego sojuszników. Volturi i Bizancjum stanowili świetną partię jako alianci. Teodor wysłał syna do Volteru, a sam pojechał do Konstantynopola. Otrzymali symboliczne wsparcie. Świadomi, że są zdani na siebie zaciągnęli ogromną pożyczkę w Wenecji. Sfinansowali silnie uzbrojoną armię gotową do starcia z koalicją rodów. Do walnej bitwy doszło w dniu 9 grudnia 1292 roku. Teodor wraz z Aleksandrem Mjehuriciem wyrżnął wroga w pień. Przez kilka kolejnych lat złupił ich ziemie, aby spłacić Wenecjan. Dopiero potem zgodził się na rozpoczęcie rozmów pokojowych.

Od maja 1296 roku przez kolejne 10 miesięcy dyskutowano nad formą zjednoczenia czarodziejów. Postanowiono nie zwracać się do Volturi o pomoc, ponieważ narzuciliby im mało korzystne warunki. Stu przedstawicieli najpotężniejszych rodów ustanowiło urząd basileusa. Wybierano go dożywotnio spośród najstarszych wiekiem elektorów. Nowo wybrany przywódca czarodziejów przybierał imię pod jakim będzie panował. Wielka Rada pełni funkcję organu kontrolnego, jak i również jest radą przyboczną władcy. Proklamacja zrywała też zależność od węgierskich struktur magicznych. Król Węgier i równocześnie władca Chorwacji był bardzo niezadowolony z powodu zaistniałej sytuacji. Andrzej III starał się nakłonić bana Chorwacji Pawła I do wypowiedzenia wojny czarodziejom. Tymczasem królewski przedstawiciel nie miał ochoty atakować zjednoczonych ze sobą czarodziejów. Stanowili ogromną siłę militarną, której prawdopodobnie nie pokonałby bez pomocy króla. Podejrzewał też, że władca zostawi go na lodzie, ponieważ nie chce wojny z Volturi o czarodziejów. Nie wiadomo kiedy Teodora wybrano na basielusa, ponieważ dokumenty zaginęły. Jako król ma koncie kilka ważnych dokonań. Doprowadził do powstania silnej armii czarodziejów. W latach 1300-1303 prowadził wojnę z Węgrami. Wygrał dzięki współpracy wszystkich członków wspólnoty zapewniając dość sporą niezależność od Budy. Oprócz działań o charakterze militarnym założył szkołę dla czarodziejów. Wzorował ją na volterowskiej placówce edukacyjnej. Teodor na rozpoczęciu pierwszego roku szkolnego zapewnił, że edukacja czarodziejów pomoże Chorwatom zachować tożsamość przed wpływami obcych.

Zmarł 15 lipca 1308 roku w Dubrowniku. Pochowano go sześć dni później w Zagrzebiu. Na jego następcę wybrano Kreona Teodora Lisica.

Poprzednik Brak

Basileus Kroatów 1297-1308

Następca Teodor II Lisica