Stefan Drogua
Stefan Drogua wł. Stéfanos Drákos (gr. Στέφανος Δράκος) - (ur. 6 sierpnia 1353 roku w Konstantynopolu, Cesarstwo bizantyjskie - zm. 20 maja 1449 roku w twierdzy czarodziejów nieopodal Tirany, Imperium Osmańskie) albański czarodziej czystej krwi, Czwarty senior rodu Smoka od 1440 roku. Jeden z budowniczy i architektów twierdzy czarodziejów.
Biografia
[edytuj]Stefan urodził się w stolicy cesarstwa bizantyjskiego w Konstantynopolu. Jego rodzicami byli urzędnik cesarski Balsa Drogua (1325-1440) i Helena Lukanos (1322-1417). Od małego dziecka uważał siebie za poddanego władcy Bizancjum. Poprzez ojca był prawnukiem protoplasty rodu Smoka Progona (1277-1369). Dwoje dziadków pochodziło z Italii. Należeli do znamienitych rodów - Krescencjuszy (Septimus Krescencjusz) i Medyceuszy (Flora Medyceusz). Matka Stefana pochodziła z Lukansów. Obalonego w 753 roku magicznego rodu królewskiego. Helena była córką Bazylego Lukanosa. Przyszła na świat na Islandii w miejscu odosobnienia członków tego rodu.
Stefan w wieku siedmiu lat rozpoczął edukację magiczną w greckiej dzielnicy Konstantynopola. Świetnie radził sobie z takimi przedmiotami jak alchemia, obrona magiczna i eliksiry. W 1368 roku zdał egzaminy końcowe, następnie wyjechał do Aten gdzie kontynuował studia. Po ich zakończeniu wrócił do siedziby rodu w Albanii. Pełnił funkcję zarządcy posiadłości na czas nieobecności dziadka Balsy i ojca. W porównaniu z nimi prowadził wręcz nudny tryb życia. Rozwijał zaniedbane rolnictwo. Sprowadził nowe, bardziej odporne odmiany zboża. Zaczął współpracować z Aleksandrem Njeriujkiem w kwestii bezpieczeństwa. Postawiono pierwszy drewniany mur wokół grodu powiększając jego areał 2,5-krotnie. Pola zabezpieczono przed intruzami brzęczącymi i bardzo głośnymi alarmami. Stefan rozbudował rezydencję rodu. Na fasadzie zamku umieszczono potężną płaskorzeźbę smoka.
Turcy w dalszym ciągu stanowili dość poważne zagrożenie dla czarodziejów. Nie tolerowali zbuntowanych magów, a za takich miano działających w Konstantynopolu Balsę i Aleksandriego. Atak na gród traktowali jak zemstę na rodzie Smoka. W grudniu 1376 roku Stefan i Aleksander Njeriujk dowodzili obroną oblężonego grodu. Zniszczeniu uległy mury i część zabudowań. Po odejściu Turków Drogua sam osobiście zaczął je naprawiać. Zamówił ogromne ilości kamienia, które zastąpiły drewniane bale. Nowy mur budowano przez dwa lata. Miał 13 metrów wysokości i 5 metrów grubości. Nowe umocnienia również zawiodły w lutym 1381 roku. Tym razem zaatakowali ich Węgrzy. Albańczycy ulegli islamizacji, więc poddani Korony Świętego Stefana potraktowali ich jak wrogów. Stefan, który stawiał największy opór stracił znaczną część upraw, a także spalili północne skrzydło zamku rodu smoka. Węgrzy również zniszczyli herb na jego fasadzie. Ród Drogua upadłby gdyby nie hojne datki z Konstantynopola. Odbudowa zamku trwała do 1405 roku. Jednak priorytetem były mury obronne okalające gród i posiadłość przesunięto na drugi plan. Postawiono dwa pierścienie umocnień. Pierwszy był na 20 metrów wysoki i 11 metrów szeroki. Drugi 23x16 metra.
W dniu 20 lipca 1382 roku ożenił się z Zoe Njeriujk (1362-1445). Mieli co najmniej jedno dziecko - Aleksandriego (1383-1459). Bizantyjskie źródła wymieniają jeszcze Gryzelindę, ale w albańskich dokumentach nie ma po niej śladu. Dotychczasowe wychowanie pełne nauki i kultury zostało zastąpione drylem wojskowym. Stefan uczynił ze swojej posiadłości koszarami. Nie wyobrażał sobie by mogła powtórzyć się sytuacja gdy wróg zdobył zamek. Dwór został ograniczony do minimum. W jego ocenie pieniądze powinny iść na wojsko. W 1413 roku zaproponował w liście do cesarza Bizancjum Manuela II Paleologa wysłanie na pomoc opłaconej armii na 7 lat w sile 12 tysięcy różdżek. Władca odmówił mu. Stefan zamiast zostawić swoje siły to je rozwiązał. W 1418 roku doświadczył jaki to był wielki błąd. Turcy ponownie ich zaatakowali. Oblężenie grodu trwało 7 miesięcy, a zasoby oblężonych uległy prawie wyczerpaniu. Tylko i wyłącznie szarża konnicy rodu Luani spowodowała przerwanie blokady. Zginęło blisko 21 tysięcy czarodziejów. Majątek pozostawiony przez zabitych poświęcono na budowę twierdzy. Stefan zaprojektował układ murów i system ich obrony. Budowa pochłonęła aż 18 tysięcy złotych Volteru. Ukończono ją w 1423 roku.
Nowe umocnienia zapewniły ochronę na długie lata. Turcy zrozumieli, że muszą wysyłać znacznie potężniejsze siły niż dotychczas. W latach 1429-1433 wybudował kanalizację pod zamkiem i murami obronnymi. Otoczył koszary murem, aby żołnierze poświęcili się ćwiczeniom wojskowym. Choć sam nie był zbyt sprawny fizycznie to katował wszystkich musztrą w tym najbliższą rodzinę. Oprócz kwestii bezpieczeństwa kładł nacisk na potwierdzenie swojej pozycji w twierdzy. Nie był seniorem rodu, a jedynie następcą Balsy, który na stale mieszkał w Konstantynopolu. Nie raz odmawiano Stefanowi prawo do reprezentowania rodziny. By uniknąć takiej sytuacji w 1432 roku otrzymał od ojca prawo regencji. Urząd seniora objął po jego śmierci. Sam wówczas już był schorowanym człowiekiem. Cierpiał na bóle brzucha. Prawdopodobnie miał raka jelita. Zmarł po kilkudniowej agonii w dniu 29 maja 1449 roku. Pochowano go 13 dni później obok przodków.