Przewodniczący starożytnych rodów i czarodziejów Egiptu

Przewodniczący starożytnych rodów i czarodziejów Egiptu - są to przywódcy polityczni dawnego państwa faraonów. Urząd powstał w dniu 15 maja 766 roku w miejsce pustki powstałej po upadku urzędu basileusa Egiptu, reliktu imperium rzymskiego i Bizancjum. W czasie rządów islamskich urząd stanowił ostoję bezpieczeństwa dla czarodziejów. Ród Volturi przez wieki uważał Egipcjan za bardzo mocny naród. Początkowo urząd przewodniczącego był dziedziczny w rodzie Ptolemeuszy. Następnie w 1065 roku stał się elekcyjny na mocy układu z Gizy. W 1551 roku wprowadzono wybór powszechny. Wybory są od tej pory zarządzane przez ambasadora rodu Volturi. Kadencja przewodniczącego wynosi siedem lat. Dla Egipcjan bardzo ważną rolę odgrywali Ptolemeusze. Do dnia dzisiejszego są traktowani ze szczególnym szacunkiem, ale dynaści od początków XX wieku nie mieszają się do polityki.

Historia

Urząd powstał w wyniku negocjacji najpotężniejszych rodów, po tym jak Arabowie zlikwidowali urząd basileusa. Ród Volturi postanowił wycofać swoje główne siły z Egiptu z przyczyn taktycznych. Wojska arabskie miały ogromną przewagę nad styksami, dlatego Volter nie miał innego wyjścia jak de facto skapitulować. Ptolemeusze byli jedynym rodem zdolnym do rządzenia nad czarodziejami w państwie faraonów. To oni wzięli na siebie obowiązek ochrony czarodziejów i rządów dla ich dobra. Z początku panowali jako dziedziczni monarchowie. Uważali siebie za kontynuację królewskiej dynastii obalonej po podboju Egiptu przez Rzymian w 30 roku p.n.e. Badania historyczne potwierdziły, że są potomkami Ptolemeusza XV Cezariona, syna Kleopatry Wielkiej i Juliusza Cezara.

Ówcześni islamscy władcy Egiptu utrzymywali poprawne stosunki z przewodniczącymi starożytnych rodów i czarodziejów, ponieważ dysponowali całkiem potężnymi siłami militarnymi. Armia była utrzymana z prywatnego skarbca Ptolemeuszy. Gdy koszty zostały przerzucone na czarodziejów zdolność bojowa wojsk znacznie zmalała. W połowie X wieku ta słabość została zauważona przez władze w Damaszku. Kalifowie, polityczni i religijni przywódcy, uważali Ptolemeuszy za gradówkę na oku. Symbol minionej przeszłości kurczowo trzymającej się urzędów. Przez lata podburzali muzułmańską ludność przeciwko władcom czarodziejów. Terytoria pod ich kontrolą stale kurczyły się. Jedynie Giza i jej okolice zachowały się jako bezpieczna ostoja czarodziejów. I tam też zaczęła napływać ludność islamska z uwagi na wysoki poziom życia. Stanowiła biedotę mieszkającą na obrzeżach miasta. Ptolemeusze w żaden sposób nie uważali ich za zagrożenie. Z biegiem czasu można to uznać za błąd, ponieważ dzielnica stanowiła rezerwuar wszelkiego ekstremizmu. Po latach lekceważenia problemu doszło do wybuchu zamieszek. W 993 roku doszło do zamachu, w wyniku którego zginął Ramzes X Ptolemejski. Czarodzieje przeprowadzili okrutną czystkę. Szlachta czarodziejska zrozumiała wówczas, że bez nich Ptolemeusze są bezsilni. A skoro tak to wygląda to należało jakoś to wykorzystać. Przez kolejne lata osłabiali ich pozycję. Zezwalali na imigrację ludności islamskiej, równocześnie potępiając ród panujący za nic nie robienie w tej sprawie. Kalifowie cały czas podburzali ludność przeciwko niewiernym. Raz na kilkanaście lat wybuchały walki zbrojne, które arystokracja tłumiła. W czerwcu 1065 roku zawarto układ z Gizy, na mocy którego tron przestał być dziedziczny w ramach dynastii Ptolemeuszy. Od tej pory arystokracja wybierała nowego przywódcę. Jego panowanie było uzależnione od woli najważniejszej kasty społecznej. Przyniosło to pewną stabilizację polityczną i społeczną. Giza w tym czasie znacznie się rozbudowała. Część arystokratów zamierzała zepchnąć Ptolemeuszy do rangi, nawet, trzeciorzędnego rodu. Dopiero po latach zrozumieli swój błąd. Dynastia była symbolem splendoru i stabilności. Nawet muzułmanie w jakimś stopniu ich szanowali. Powstrzymywali władze w Damaszku i Kairze przed bezpośrednią interwencją. Kalifowie, mimo to prowadzili wojnę podjazdową z czarodziejami. Islamscy osadnicy ponownie zaczęli przybywać do Gizy. Część z nich zaczęła łączyć się w pary z czarodziejami tworząc nową kastę społeczną. Szybko zostali kupcami pośredniczącymi w handlu pomiędzy muzułmanami a czarodziejami. Na początku XII wieku stanowili pokaźną siłę polityczną i gospodarczą. W 1220 roku po raz pierwszy ich przedstawiciel Mahomet Al-Kasim został wybrany przywódcą czarodziejów. Najsłynniejszym przedstawicielem tej społeczności był 20. przewodniczący Ali Al-Kasim'Ala Na'ub, który panował w latach 1235-1319. Za jego czasów doszło do także do dekompozycji władzy. Rada przyboczna stała się faktycznym senatem rządzącym w imieniu władcy. Zwłaszcza nasiliło się to pod koniec rządów Alego. Po jego śmierci nie dopuściła do wyboru młodej osoby mogącej zrzucić zależność od senatu. Osłabiona władza po raz kolejny stanowiła łakomy kąsek dla islamskich kalifów. Zdołali oni tak pokierować elektorami by wybierali osoby sprzyjające islamizacji społeczeństwa. W razie gdyby przewodniczący czy elektor wniósłby sprzeciw wobec takiej polityki zakazano by handlu z niewiernymi. Przez to XIV wiek jest powszechnie nazywanym "czasem pierwszej islamizacji". W 1361 roku podjęto pierwszą poważną próbę zmiany układu sił poprzez wybór Ramzesa Ptolemejskiego. Zwolenników radykalnych rozwiązań na pewno rozczarowało to, że podjął rozmowy z kalifami. Chociaż nie odniósł spektakularnych sukcesów, to można było zauważyć mniejsze naciski gospodarcze na średnich przedsiębiorców. W 1391 roku doszło do niebywałego wyboru. Aleksandryna Volturi, pochodząca z Memfis, została przewodniczącą. Natychmiast zaczęła starania o nawiązaniu kontaktów z kuzynemLucjusz Volturi (1284-1422). Udało się to w krótki czas, po tym jak objęła urząd. Islamscy władcy Egiptu stracili przewagę finansową i polityczną. Nie mogli atakować bez ryzyka wojny członków dynastii Volturi. Otworzono nowe kanały handlowe. Europa stała otworem umożliwiając uniezależnienie od państwa islamskich. Urzędowanie Aleksandryny Volturi przyniosło też wzmocnienie władzy przewodniczącego. Surowo ukarała arystokratów, którzy dla osłabienia władzy centralnej spiskowali z kalifami. W 1408 roku doszło do słynnej bitwy pod Gizą, w której An-Nasir Faradż przegrał z kretesem. Obie strony podpisały Pokój pod piramidami. Władcy Egiptu zobowiązali się do przestrzegania niezależności społeczności czarodziejów, a także do nieingerowania w proces wybierania następców Aleksandryny Volturi. Podpisano również układ z Volteru ustanawiając tym samym stosunki dyplomatyczne z rodem Volturi. W 1460 roku doszło do pierwszego poważnego złamania warunków pokoju. Sayf ad-Din Inal próbował obalić Michała Zororaka. Przewodniczący zebrał armie czarodziejów i pokonał sułtana Egiptu w bitwie pod Memfis. Zwycięstwo to zostałoby zupełnie zmarnowane gdyby nie postawa egipskiej linii rodu Volturi, który doprowadził do osobistej internwencji Eola Volturi. Sayf ad-Din Inal został obalony w wyniku buntu innych Mameluków. Kolejna elekcja w 1463 roku była wolna od islamskich nacisków. Niemniej arystokraci co raz bardziej wyczuwali, że władza umyka z ich rak. Z jednej strony bali się wybrać silnego czarodzieja, który zapewniłby długoletnie panowanie, a z drugiej strony czuli ciągłą presję ze strony klasy średniej, aby zrobili miejsce dla nich w Radzie. Po raz pierwszy w 1463 roku przedstawiciele klasy średniej wnieśli wniosek, aby wszyscy czarodzieje mogli wybrać swojego przywódcę. Oczywiście arystokraci nie dopuścili do dalszego procedowania propozycji obawiając się porażki. To stanowiło preludium do zmian, do których doszło w połowie XVI wieku.

W 1495 roku dokonano wyboru Aleksandra Ptolemejskiego (1380-1507). Znaczna część arystokratów potem żałowała potem swojej decyzji, ponieważ przedstawiciel dynastii Ptolemeuszy był długowiecznym czarodziejem o bardzo silnym charakterze. W dniu 7 sierpnia 1504 roku Aleksander Ptolemejski postanowił, że każdy przewodniczący po okresie kolejnych dziesięciu lat urzędowania będzie musiał przejść weryfikację na wzór starożytnego święta Sed. Wówczas to władca musiał udowadniać pełnię swoich sił w czasie rytualnego biegu. Dekret Ptolemejski został pozytywnie przyjęty przez elity czarodziejów. W czasie urzędowania Jasminy Al-Jamil (1514-1517) doszło do wielkich wystąpień klasy średniej. Żądali większej kontroli nad przewodniczącym. Chcieli, aby towarzyszyli mu przedstawiciele arystokracji, klasy średniej i handlowców. Bunty zostały stłumione, ale tylko na chwilę przyniosło to spokój. Wiktor Thermopolis (1517-1519) zrezygnował z urzędu z uwagi na niepokoje społeczne. W akcie dymisji przestrzegał elektorów, że dalsze lekceważenie postulatów klasy średniej przyniesie więcej szkód niż pożytku, zwłaszcza, że Egipt znalazł się pod panowaniem Imperium Osmańskiego. Wiktor zasugerował nawet, iż Wysoka Porta może zmieszać się w konflikt, aby zrobić dla siebie miejsce w społeczności czarodziejów tak jak zrobiła to po podboju Bizancjum. Totmes Ptolemejski ostatecznie wziął sprawy w swoje ręce i w dniu 30 marca 1521 roku utworzył pierwszy rząd czarodziejów. Układ Cheopsański stał się podstawą demokracji egipskiej. Od tej pory przewodniczący tworzył rząd, który pomagał mu rządzić. Kadencja rządu wynosiła siedem lat, natomiast przewodniczący pełnił funkcję na dotychczasowych zasadach. Gdy w styczniu 1551 roku Ramzes Ptolemejski obejmował urząd klasa średnia wymusiła na nim, aby wprowadził siedmioletnią kadencję przewodniczącego. Wszyscy czarodzieje płacący odpowiedni podatek otrzymali prawa wyborcze bez względu na płeć. Umowa przeszła do historii jako Akt z Gizy. Stanowi jako druga podpora zasad demokratycznych egipskiej społeczności czarodziejskiej.

Począwszy od początków XVII wieku administracja czarodziejska zaczęła wychodzić poza stołeczną Gizę. Szybko rozwijał się ośrodek aleksandryjski. Powstała tam uczelnia o charakterze świeckim. Ptolemeusze tracili swoją przewagę nad pozostałymi rodami. Dawna klasa średnia w tym okresie została podzielona. Ta bogatsza zasiliła arystokrację. Nowa klasa średnia narodziła się w ośrodkach naukowych. W ich ocenie system rządów w dalszym ciągu był małodemokratyczny. Żądali poszerzenia praw wyborczych do wszystkich czarodziejów, a także usunięcie religii islamskiej z życia społecznego. Dla wierzących ich postulaty były nie do przyjęcia. Do czasu aż środowisko aleksandryjskie pozostało aktywne tylko w Aleksandrii nie rodziło to fundamentalizmu islamskiego. Przewodniczący pozostał biernym obserwatorem. Ptolemeusze pilnowali porządku społecznego na tyle mocno, że żadna ze stron nie śmiała wystąpić przeciwko nim. W 1625 roku islamscy czarodzieje założyli uniwersytet dla wyznawców tej religii. Zaczęła się ostra konkurencja o miano najważniejszego ośrodka politycznego Egiptu. Giza pozostawała neutralna, co niestety przekładało się na spadek jej znaczenia. Śmierć Trajana Ptolemejskiego spowodowała wybuch negatywnych emocji. Elekcja jego następcy wydawała się niemożliwa. Obie strony groziły kandydatom śmiercią w razie przegrany swojego kandydata. Ostatecznie wygrał Hamid Al-Aleksandria. Kair potraktował to jako osobistą obrazę. Nowy przewodniczący chciał koniecznie zażegnać spór ze środowiskiem kairskim. Radykałowie zabili go w nadziei, że elektorowie czarodzieje wybiorą kogoś z ich środowiska. Stało się zupełnie inaczej. Czarodzieje chcieli mieć poczucie bezpieczeństwa, dlatego wybrali na urząd Cadmusa Ptolemejskiego. Cadmus Ptolemejski zaczął znacznie mocniej kontrolować środowiska w Aleksandrii i Kairze. Przyniosło to chwilowy spokój. Nie mniej nie potrafił rozwiązać konfliktu przybierającego religijny charakter. Wybuch otwartego konfliktu powstrzymywał rozwój gospodarczy. W latach 40. XVII wieku Memfis zaczęła na równi konkurować z Gizą czy Aleksandrią. Kair otrzymał silne wsparcie ze strony Stambułu. Status quo trwał przez prawie cały okres urzędowania Cadmusa Ptolemejskiego. Turecki sułtan Mehmed IV co raz bardziej naciskał na Kair, aby w końcu wyrazili swój sprzeciw wobec antyislamskiej polityki przewodniczącego. Niewielu chciało ryzykować otwarty konflikt z Ptolemeuszami. Kilku grup radykałów podjęła rekonesans nastrojów społecznych i ich wynik zniechęcił do działania. Kilka osób, jednak dalej działało. W dniu 13 lutego 1660 roku jedna z nich przybyła do Gizy. Kilkukrotnie zaniechali wykonania wyroku śmierci. Gdy już mieli się wycofać najmłodszy z zamachowców, najmniej doceniany, wyskoczył z tłumu i rzucił na przewodniczącego klątwę uśmiercającą. Wiadomość o zamachu szybko dotarła nie tylko do Stambułu, ale i do Volteru. Czarodzieje wybrali Karola Ptolemejskiego, syna Cadmusa. Nowy przewodniczący nie zamierzał pozostawiać zamachu bez konsekwencji. Nie chciał jednak iść sam na wojnę. Z pomocą przyszli Volturi. W kwietniu 1660 roku przeprowadzili brutalną interwencję zbrojną. Turcja także ucierpiała, gdy stracili trzecią część armii w wyniku zarazy. W listopadzie zawarto Układ, na mocy którego Turcja przyrzekła nieingerowanie w czarodziejskie sprawy egipskich czarodziejów. Drugim ważnym zapisem był zakaz wspierania islamskiej społeczności władającą czarami. Środowisko kairskie zostało rozbite, a w jego miejsce powołano nowe pod kontrolą Ptolemeuszy. W XVIII wieku nastała emancypacja handlarzy. Stało się to poprzez rozwój ich majątków. Otrzymali prawa wyborcze. stali się podporą nowoczesnych rządów przewodniczących. W 1772 roku Aleksandria i Kair uzyskały samorząd. We władzach nie mogły zasiadać osoby wierzące. Ptolemeusze od początków lat 20. prowadzili udaną politykę ateizacji magicznego społeczeństwa. W 1731 roku zagwarantowali czarodziejom ochronę w razie dokonania aktu apostazji. Te najmłodsze pokolenie interesowało się nauką i rozwojem technologii. Petroniusz Ptolemejski wzorem rodu Volturi założył ogólnoegipską szkołę dla czarodziejów w Gizie. Edukacja trwała osiem lat i zaczynała się w wieku ośmiu lat. Niestety z początku nie była popularna wśród czarodziejów. Aby zapobiec upadkowi placówki edukacyjnej w czerwcu 1764 roku Apoloniusz Ptolemejski nakazał, aby wszyscy urzędnicy legitymowali się odpowiednim wykształceniem. Powołał także czarodziejski uniwersytet w Kairze. Turcja w tym czasie posiadała ograniczone siły, aby zatrzymać zmiany. Egipt tak jak w czasach rzymskich stanowił najbogatszą prowincję Imperium Osmańskiego, dlatego nie dziwi fakt jego uniezależnienia od Wysokiej Porty. Czarodzieje mieli znacznie wyższy przyrost naturalny od niemagicznych Egipcjan. Był to też niestety początek końca ogromnej siły czarodziejów w Egipcie. Przez cały XIX wiek panował kryzys społeczny wywołany zubożeniem ludności.

Przyrost naturalny, początkowo nakręcał bogacenie się, ale czarodzieje stracili umiar i nie mogli wychować na odpowiednim poziomie bardzo liczne potomstwo. Za pogarszający się status majątkowy winili Ptolemeuszy. Ród ten przeżywał również kryzys, ponieważ przestali być widoczni na scenie politycznej. Zaczęły się przez to rozwijać szkoły koraniczne. Przyciągały rzesze ludzi szukających ukojenia z powodu cierpień biedy. Odsetek osób wierzących w latach 20 i 30 XIX wieku wzrósł z 15 do 40%. W 1833 roku zniesiono w Aleksandrii zakaz zasiadania muzułmanom w radzie magicznej. Uniwersytet kairski oficjalnie od 1836 roku przyjął religię islamską jako główny kierunek studiów czarodziejskich. Czarodziejów zaczęto uczyć, że ich moc jest obrazą dla proroka Mahometa, dlatego należy używać ją tylko w celach ostatecznych. Mułłowie nauczali, że mieszane małżeństwa powodują wygaśnięcie mocy obrażających religię. Małżeństwa czystomagiczne zostały potępione oficjalnym pismem przewodniczącego w dniu 7 stycznia 1839 roku. Andronik As-Petra wydał nawet rok później specjalne memorandum. Chwalił w nim islamską naukę wobec czarodziejów. Ambasada rodu Volturi co raz częściej zakulisowo działała przeciwko przewodniczącym. Próbowali zaktywizować Ptolemeuszy by podjęli wrócili do aktywnej polityki zmierzającej do ukrócenia procesu islamizacji czarodziejów. Apel nie spotkał żadnego odzewu. Sytuacja uległa zmianie w 1843 roku, kiedy Andronik As-Petra nakazał Ladislasowi Ptolemejskiemu przyjąć islam jako religię panującą dla jego rodu. Przewodniczący nie potrafił poradzić sobie z powstałą opozycją. W 1844 roku Ladislas wygrał wybory. Zdał sobie sprawę, że sytuacja wymaga radykalnych kroków. Zamknął Uniwersytet w Kairze i oczyścił szkołę dla młodych czarodziejów z islamskich nauczycieli. Aby usprawiedliwić swoje działania powoływał się na starożytne zasady dotyczące magów nadane jeszcze przez faraonów. Argument ten jednak nie trafił na odpowiedni grunt. Islam stał się integralną częścią społeczeństwa. Był pocieszeniem przy bardzo ciężkim życiu. Ladislas zrozumiał popełniony błąd. Otworzył ponownie uniwersytet. Prowadził dialog z mułłami. Równocześnie pobudzał handel. Jego nadrzędnym dalekosiężnym celem było odtworzenie finansowej klasy średniej. Pierwsze efekty były widoczne już 1847 roku. Niewielu przedsiębiorców zauważyło zmianę, a ci którzy to zrobili zdobyli duże pieniądze. Reformę przerwała śmierć Ladislasa Ptolemejskiego w dniu 3 września 1849 roku. Jego następca Amman Dwart zamiast kontynuować obecny kurs polityczny wrócił do atakowania islamu. Jego urzędowanie zakończyło się zamachem ze strony umiarkowanych muzułmanów w dniu 31 stycznia 1852 roku. Dalsze wydarzenia doprowadziły do zwycięstwa opcji islamskiej. Tylko w 1852 roku urzędowało aż pięciu czarodziejskich przywódców, w tym czworo zginęło w zamachach. Po Ammanie Dwarcie był Muhammad As-Qazam, centrystyczny polityk. Opowiadał się za reformą zapoczątkowaną przez Ladislasa Ptolemejskiego. Wcześniej niechętnie mówił o islamie. To zaważyło na tym, że radykałowie zaatakowali najpierw jego rząd, ale gdy nie przyniosło to pożądanego skutku - rezygnacji z urzędu, zamachowcy zabili przewodniczącego podcinając mu gardło. Czarodzieje, przerażeni sytuacją, byli gotów poprzeć kandydata radykałów. Ahmed Al-Saabah zapewne by wygrał z każdym kandydatem, z wyłączeniem przedstawiciela dynastii Ptolemeuszy. Tutmozis Ptolemejski po namowach zdecydował się na start. Egipcjanie, przywiązani do swojej starożytnej dynastii, niemal jednogłośnie wybrali Tutmozisa. Radykałowie zareagowali wręcz histerycznie. Przez Kair i Aleksandrię przetoczyły się ogromne zamieszki. W czasie intronizacji mającej miejsce w dniu 9 kwietnia 1852 roku doszło do kilku incydentów, ale ochrona przewodniczącego likwidowała zagrożenie. Podczas przemowy jasno opowiedział się za deislamizacją czarodziejów i odbudowie klasy średniej. Po tych słowach doszło do zdrady stanu. Kilku ochroniarzy przepuściło grupę mułłów. Zabili Tutmozisa w chwili gdy zasiadał na tronie Ptolemeusza XV. Goście z Volteru ewakuowali się. O wszystkim donieśli Juliusza Volturi. Senior rodu postanowił zaczekać na wynik nowej elekcji. W odwodzie szykował interwencję zbrojną. W dniu 12 maja Ahmed Al-Saabah został wybrany przewodniczącym. Do czasu jego intronizacji był zupełnie bezpieczny. Trzy dni później siedmiotysięczny korpus interwencyjny zaatakował stołeczną Gizę, równocześnie też Aleksandrię i Kair. Przewodniczący zbiegł w stronę Kairu, ale jednostki styksów wyśledziły go i internowały. Juliusz Volturi nakazał przewieźć go do Volteru. Osobiście wykonał na nim wyrok śmierci. W ocenie Volteru pacyfikacja miała uspokoić radykalne nastroje. Plan zawierał poważną lukę bowiem zakładał uczestnictwo Ptolemeuszy w procesie pokojowym, a tego czynnika zabrakło. Tomasz Ptolemejski zdecydowanie odrzucił możliwość kandydowania. Ogromną popularność zdobył młody działacz radykalny Al Jazeera-Kenobe.

Okres urzędowania Al Jazeera-Kenobe jest nazywany odrodzeniem islamu czarodziejskiego w Egipcie. Czarodzieje nie uznawali siebie za istoty gorsze, ponieważ wbrew religii posługują się magią. Widzieli w tym inne cel. Stali się heroldami woli proroka Mahometa, aby cały świat wyznawał religię islamską. Islam był wpajany od małego dziecka. Przewodniczący doprowadził do tego, że pozycja kobiet została mocno nadszarpnięta aż w końcu w czerwcu 1855 roku nakazał im nosić pełny ubiór. Dalsze działania uderzały w wolny rynek doprowadzając go do upadku. Ród Volturi nie wyciągnął żadnych konsekwencji z takich czynów. Nie chcieli jeszcze bardziej eskalować sytuacji. Liczyli na samoistne uspokojenie nastrojów. Al. Jazeera-Kenobe współpracował z władzami egipskimi, dzięki czemu towary czarodziejów znalazły kupców w takich państwach jak Turcja czy Persja. Nie mniej nie można tego porównywać do potężnego rynku Volteru. Aby uzyskać dostep do tego ograniczonego rynku należało zdobyć pozwolenie handlu. Tylko osoby czynnie religijnie mogły je utrzymać. Czarodzieje mający dość wieloletniej biedy w pełni zaangażowali się w proces islamizacji społeczności czarodziejskiej. W latach 60. I 70. XIX wieku odnotowano wzrost gospodarczy na tyle mocny, aby ustabilizować pozycję wąskiej grupy. Gdy w dorosłość wchodziło pokolenie wychowywane w czasie eksplozji religijnej nagle okazało się, że ich poziom religijności stoi na bardzo niskim poziomie. Żądano poluzowania zasad moralnych i przywrócenia praw obywatelskich jak wolność zgromadzenia czy słowa. Co raz częściej można było usłyszeć wezwania, aby Ptolemeusze powrócili do rządzenia. Tomasz Ptolemejski przez lata pozostawał biernym obserwatorem. Stał na czele wartości rodowych nie patrząc jaka panowała sytuacja w Egipcie. Pod koniec lat 70. Uważano go za naturalnego następcę Al Jazeera-Kenobe. Żądania reform w duchu liberalnym spotkały się z ostrą odpowiedzią ze stron władz w Gizie. Zamknięto wiele gazet i czasopism. Aresztowano działaczy opozycyjnych, w tym Ptolemeuszy. Wybuchły protesty społeczne. Wzywano na ulicach Gizy do porzucenia islamu na rzecz ateizmu. Przewodniczący wezwał na pomoc wojska egipskie, które zdławiły wystąpienia czarodziejów. Od tej pory Al Jazeera-Kenobe rządził za pomocą wojska Taufika Paszy. Planował nie przeprowadzać wyborów w nadziei na uspokojenie nastrojów. Przeciwko temu wstąpiła ambasada rodu Volturi. Ambasador zgodnie z zapisami układu wyznaczył datę elekcji. Początkowo przewodniczący nie uznał tego. Nigellus Volturi wysłał do Egiptu 15 tysięcy styksów w ramach ochrony. Ten pokaz siły zdecydowanie zrobił na wszystkich wrażenie. Wielka Brytania będąca rzeczywistym protektorem Egiptu poparła działania Volteru. Taufik Pasza zrezygnował z jakiejkolwiek formy popierania Alego Jazeerę-Kenobego. Tomasz Ptolemejski przystał na żądania Volteru i wyraził wolę kandydowania. Czarodzieje wybrali go niemal jednogłośnie. Nastąpiło ot tak dawna uprawnione poluzowanie zasad moralnych w kodeksach prawnych. Ptolemeusze przeprowadzili reformę handlu kierując się na takie rynku zbytu jak Volter, Francja, Wielka Brytania czy Włochy. Odrodzenie finansowe dawnej klasy średniej wymagało czasu, a Egipcjanie stracili na to blisko 30 lat. W 1889 roku wprowadził darmową podstawową służbę zdrowia. Ponownie nakazano posyłać dzieci do szkół. Pozostawiono rodzicom wybór co do nauczania religii. Tomasz Ptolemejski myślał racjonalnie. Walka z islamem na każdym kroku spowoduje wzrost niezadowolenia osób wierzących. A ci mogą ulec radykalizacji. W 1894 roku następcą Tomasza został jego syn Syzyf. Szybko okazało się, że nie miał talentu do zjednywania ludzi. Walczył z islamem na każdym kroku. W styczniu 1895 roku wypędził imamów z Gizy. Naraził się władzom egipskim gdy nakazał umieścić ogromną flagę Ptolemeuszy na szczycie piramidy Cheopsa. Kolejne decyzje jak np. zniesienie języka arabskiego jako urzędowego doprowadziły do powstania ruchów wywrotowych. W dniu 4 czerwca 1895 Tomasz i Syzyf Ptolemejscy zginęli w zamachu. Czarodzieje w odpowiedzi wybrali Tomasza Ptolemejskiego (1819-1944), który dokończył reformy dziadka. Przez jego czternaście lat urzędowania doprowadził do odrodzenia klasy średniej. Stopa życia wzrosła do 1/10 poziomu miasta Volter. Nowym ośrodkiem handlowym został Suez. Powstały tam trzy kompanie handlowe. Aby lepiej zarządzać administracją w 1900 roku utworzono ministerstwo magii. Nowoczesne podejście do administracji przyniosło Egipcjanom zwiększenie zysków w budżecie, odrodzenie średniej klasy społecznej zgromadzonej wokół handlu. W styczniu 1902 roku Tomasz Ptolemejski ogłosił, że jego rodzina wycofuje się z życia politycznego kraju, aby zrobić miejsce nowemu pokoleniu. Do czasu wybuchu pierwszej wojny światowej kolejni przewodniczący kontynuowali politykę Ptolemeuszy. Można było zauważyć spadek znaczenia religii dla czarodziejów, którzy nie szukali pocieszania w bogu. W latach 1914-1918 czarodzieje wspomogli Wielką Brytanię w wysiłku wojennym poprzez przeznaczenie znacznych dochodów ministerstwa magii na zbrojenia.

Okres urzędowania Samira Nasri'r przyniósł arabizację struktur miejskich. Usunięto czarodziejów brytyjskiego pochodzenia z administracji. Delikatnie zanotowano wzrost znaczenia islamu dla czarodziejów, zwłaszcza tych najsłabiej wykształconych. Rozwinięto pomoc socjalną dotując edukację podstawową. Samir Nasri'r miał na celu znaczne obniżenie analfabetyzmu. Gdy obejmował urząd wynosił w sierpniu 1923 roku 48,75%, podczas gdy maju 1937 roku spadł do poziomu 33,72%. W 1937 roku czarodzieje wybrali Brytyjczyka Alexandra Godwinda. Był to ostatni wybór przewodniczącego, w którym ambasada rodu Volturi i Wielka Brytania miała decydujący wpływ. W 1938 roku wydano ustawę Godwinda - na jej mocy ograniczono liczbę pełnionych kadencji przez przewodniczący do dwóch. Jedna trwała siedem lat. Urzędowanie Omara al-Jamila (1942-1958) było przykładem mieszanej polityki proptolemeuszowskiej z nacjonalistyczną. Do 1948 roku prowadzono liberalne rządy gospodarcze i obyczajowe. Uległo to zaostrzeniu wraz z ruchem nacjonalistycznym w Egipcie. Przewodniczący wycofał volterowskich doradców z ministerstwa magii. Jednak, aby nie mieć na głowie ewentualnej interwencji rodu Volturi nie wykonał żadnego innego ostrzejszego ruchu. Było to powodem konfliktu z przywódcą kraju Gamalem Naserem. Sytuacja uległa zmianie gdy w 1956 roku Brytyjczycy przeprowadzili interwencję zbrojną w związku z zajęciem kanału przez wojska egipskie. Omar potępił działania Londynu i zezwolił czarodziejom na udział w obronie praw czarodziejów. Poprzez ambasadę rodu Volturi w Gizie prezentował egipski punkt widzenia przeciwko Brytyjczykom. W 1966 roku urząd przewodniczącego objął Ahmed Noribiri. Zakładał program industrializacji w ciągu kolejnych 15 lat przy współpracy ze Związek Radzieckim. W Gizie, Aleksandrii i Kairze wybudowano w fabryki eliksirów, broni, a także kopiarnie starożytnych artefaktów. Ministerstwo magii ściśle współpracowało z rządem Egiptu. Obie strony korzystały na tym. Ahmed Noribiri sprzyjał także islamizacji Egipcjan. Wbrew stanowisku prezydenta Anwara as-Sadat nie wprowadził nauczania koranicznego w szkołach magii. Te reformował na wzór volterowskiej szkoły dla czarodziejów – nowoczesne nauczania oparte o najnowszą wiedzę o świecie.

W latach 80. i 90. nastąpił kryzys w starej branży handlowej. Ministerstwo magii pozwoliło, aby ta gałąź gospodarki sama się odrodziła. Brak pomocy spowodował, że na rynku zostali najsilniejsi gracze wychowani według nowoczesnych prawideł prowadzenia interesów. W 1990 roku powstała Izba Handlowa Czarodziejów. Jej głównym celem było koordynowanie polityki handlowej wszystkich najbardziej liczących się podmiotów w kraju i poza jego granicami. Czarodzieje w czasie Wiosny Ludów Arabskich poparli opozycję. Szybko pożałowali swojej decyzji przez Bractwo Muzułmańskie. Wymuszało ono na czarodziejach islamizację w każdym aspekcie życia, dlatego gdy wojsko obaliło prezydenta Mursiego chętnie poparli nowe władze.

Lista przewodniczących

Nr	Imię i nazwisko	Lata życia	Okres urzędowania	Rząd
1	Ramzes I Ptolemejski	31 sierpnia 677 roku w Gizie 24 kwietnia 790 w Gizie	15 maja 766 (Intronizowany w dniu 16 maja 766) 24 kwietnia 790	Nie dotyczy
2	Ramzes II Ptolemejski	5 października 697 w Gizie 14 kwietnia 811 w Gizie	24 kwietnia 790 (Intronizowany w dniu 29 kwietnia 790) 14 kwietnia 814
3	Ramzes III Ptolemejski	30 stycznia 717 w Gizie 31 marca 830 w Gizie	14 kwietnia 814 (Intronizowany w dniu 22 kwietnia 814) 31 marca 830
4	Ramzes IV Ptolemejski	29 grudnia 743 w Gizie 28 maja 844 w Gizie	31 marca 830 (Intronizowany w dniu 2 kwietnia 844) 28 maja 844
5	Ramzes V Ptolemejski	16 stycznia 766 w Gizie 27 maja 889 w Gizie	28 maja 844 (Intronizowany w dniu 2 czerwca 844) 27 maja 889
6	Ramzes VI Ptolemejski	25 marca 788 w Gizie 30 stycznia 899 w Gizie	27 maja 889 (Intronizowany w dniu 15 czerwca 889) 30 stycznia 899
7	Ramzes VII Ptolemejski	11 listopada 815 w Gizie 22 lipca 932 w Gizie	30 stycznia 899 (Intronizowany w dniu 5 marca 899) 22 lipca 932
8	Ramzes VIII Ptolemejski	30 grudnia 843 w Gizie 22 sierpnia 945 w Gizie	22 lipca 932 (Intronizowany w dniu 3 sierpnia 932) 22 sierpnia 945
9	Ramzes IX Ptolemejski	6 lipca 870 w Gizie 31 grudnia 992 w Gizie	22 sierpnia 945 (Intronizowany w dniu 26 sierpnia 945) 31 grudnia 992
10	Ramzes X Ptolemejski	4 października 990 w Gizie 31 stycznia 993 w Gizie Zginął w zamachu	31 grudnia 992 (Intronizowany w dniu 5 stycznia 993) 31 stycznia 993
11	Juliusz Cezar Ptolemejski	27 stycznia 892 w Gizie 6 listopada 1010 w Gizie	31 stycznia 993 (Intronizowany w dniu 5 lutego 993) 6 listopada 1010
12	Ramzes XI Ptolemejski	6 października 933 w Gizie 22 maja 1054 w Gizie	6 listopada 1010 (Intronizowany w dniu 11 listopada 1010) 22 maja 1054
13	Ramzes XII Ptolemejski	14 lipca 956 w Gizie 28 października 1067	22 maja 1054 (Intronizowany w dniu 31 maja 1054) 28 października 1067
14	Izyda Ignatioris	20 lipca 1000 w Aleksandrii 20 listopada 1110 w Aleksandrii	29 listopada 1067 (Intronizowana w dniu 1 grudnia 1067) 20 listopada 1110
15	Aleksander Komnen	6 października 1037 w Konstantynopolu 6 listopada 1130 w Gizie	17 grudnia 1110 (Intronizowany w dniu 24 grudnia 1110) 6 listopada 1130
16	Klaudiusz Ptolemeusz	6 stycznia 1056 w Gizie 3 października 1177 w Gizie	11 listopada 1130 (Intronizowany w dniu 17 listopada 1130) 3 października 1177
17	Aleksander Ptolemejski	26 stycznia 1080 w Gizie 30 stycznia 1220 w Gizie	16 października 1177 (Intronizowany w dniu 31 października 1177) 30 stycznia 1220
18	Mahomet Al-Kasim	6 września 1197 w Kairze 31 października 1266 w Damaszku	2 stycznia 1220 (Intronizowany w dniu 4 stycznia 1220) 25 listopada 1226 Abdykował
19	Mahmud Al-Giza	22 września w 1199 w Damaszku 4 listopada 1235 w Gizie	1 grudnia 1226 (Intronizowany w dniu 2 grudnia 1226) 4 listopada 1235
20	Ali Al-Kasim'Ala Na'ub	20 lipca 1216 w Bagdadzie 6 lipca 1319 w Kairze	13 listopada 1235 (Intronizowany w dniu 15 listopada 1235) 6 lipca 1319
21	Mahmud Na'ub	4 października 1219 w Bagdadzie 26 stycznia 1320 w Gizie	8 lipca 1319 (Intronizowany w dniu 11 lipca 1319) 26 stycznia 1320
22	Tuvok Na'ub	22 listopada 1221 w Bagdadzie 28 grudnia 1320 w Gizie	28 stycznia 1320 (Intronizowany w dniu 31 stycznia 1320) 11 grudnia 1320 Zrezygnował
23	Ahmed Da'hb'g	13 grudnia 1226 w Gizie 31 grudnia 1320 w Gizie	15 grudnia 1320 (Intronizowany w dniu 16 grudnia 13200 31 grudnia 1320 Zginął w zamachu
24	Aleksander Ptolemejski	6 listopada 1185 w Gizie 26 marca 1322 w Gizie	2 stycznia 1321 (Intronizowany w dniu 5 stycznia 1321) 26 marca 1322
25	Neelix Daharb	31 grudnia 1219 w Gizie 20 lutego 1323	28 marca 1322 (Intronizowany w dniu 31 marca 1322) 20 lutego 1323
26	Likurg Ptolemejski	22 czerwca 1208 w Gizie 2 stycznia 1327 w Gizie	21 lutego 1323 (Intronizowany w dniu 22 lutego 1322) 2 stycznia 1327
27	Artakserkses Ptolemejski	30 lipca 1211 w Gizie 6 października 1329 w Gizie	4 stycznia 1327 (Intronizowany w dniu 10 stycznia 1329) 6 października 1329
28	Nahmed Al-Zarkivi	22 listopada 1233 w Jerozolimie 31 marca 1331 w Gizie	7 października 1329 (Intronizowany w dniu 9 października 1329) 31 marca 1331
29	Filokrates Ptolemejski	9 października 1235 w Gizie 30 września 1345 w Gizie	2 kwietnia 1331 (Intronizowany w dniu 4 kwietnia 1331) 30 września 1345
30	Aleksander Komnen	6 grudnia 1237 w Konstantynopolu 23 lipca 1347	2 października 1345 (Intronizowany w dniu 4 października 1345) 23 lipca 1347
31	Isla Komnen	13 stycznia 1261 w Konstantynopolu 26 marca 1349 w Gizie	25 lipca 1347 (Intronizowana w dniu 26 lipca 1347) 25 marca 1349 Zrezygnowała, na następny dzień zamordowana
32	Ahmad Al-Kair As-Saud	11 listopada 1259 w Rijadzie 16 stycznia 1360 w Gizie	1 kwietnia 1349 (Intronizowany w dniu 2 kwietnia 1349) 16 stycznia 1360
33	Sauroind Al-Giza	23 grudnia 1266 w Gizie 20 sierpnia 1361 w Gizie	18 stycznia 1360 (Intronizowany w dniu 20 stycznia 1360) 20 sierpnia 1361
34	Ramzes Ptolemejski	26 listopada 1257 w Gizie 18 października 1377 w Gizie	21 sierpnia 1361 (Intronizowany w dniu 22 sierpnia 1361) 18 października 1377
35	Sokrates Dukas	30 stycznia 1277 w Aleksandrii 20 listopada 1390 w Gizie	20 października 1377 (Intronizowany w dniu 22 października 1377) 20 listopada 1390
36	Ettel Lorn	20 listopada 1288 w Gizie 5 lutego 1391 w Gizie	21 listopada 1390 (Intronizowany w dniu 24 listopada 1390) 5 lutego 1391
37	Aleksandryna Volturi	6 sierpnia 1299 w Memfis 5 października 1411 w Gizie	10 lutego 1391 (Intronizowana w dniu 11 lutego 1391) 5 października 1411
38	Laktar Amnel	7 maja 1310 w Jerozolimie 31 lipca 1434 w Gizie	8 października 1411 (Intronizowany w dniu 11 października 1411) 31 lipca 1434
39	Nebula Al-Sarem	30 stycznia 1332 w Gizie 5 listopada 1435	2 sierpnia 1434 (Intronizowany w dniu 4 sierpnia 1434) 5 listopada 1435
40	Ogla Al-Jamil	24 listopada 1340 w Gizie 31 stycznia 1442 w Gizie	8 listopada 1435 (Intronizowany w dniu 11 listopada 1435) 31 stycznia 1442
41	Aleksander Ptolemejski	27 czerwca 1327 w Gizie 30 listopada 1447 w Gizie	2 lutego 1442 (Intronizowany w dniu 4 lutego 1442) 30 listopada 1447
42	Aleksandryna Ptolemejska	6 października 1330 w Gizie 7 czerwca 1448 w Gizie	4 grudnia 1447 (Intronizowana w dniu 6 grudnia 1447) 7 czerwca 1448
43	Michał Zororak	30 stycznia 1357 w Jerozolimie 30 stycznia 1463	9 czerwca 1448 (Intronizowany w dniu 12 czerwca 1448 30 stycznia 1463
44	Heweliusz z Ur	6 kwietnia 1452 w Gizie 26 lutego 1464 w Gizie	2 lutego 1463 (Intronizowany w dniu 5 lutego 1463) 26 lutego 1464
45	Ramzes Ptolemejski	20 października 1355 w Gizie 27 grudnia 1470 w Gizie	1 marca 1464 (Intronizowany w dniu 3 marca 1464) 27 grudnia 1470
46	Jasir Al-Arafat	24 kwietnia 1378 w Gizie 6 stycznia 1481 w Gizie	28 grudnia 1470 (Intronizowany w dniu 30 grudnia 1470) 6 stycznia 1481
47	Anna Thermopolis	6 sierpnia 1375 w Konstantynopolu 29 sierpnia 1486 w Gizie	10 stycznia 1481 (Intronizowana w dniu 12 stycznia 1481) 29 sierpnia 1486
48	Hesperion Ignatioris	30 września 1379 w Gizie 26 września 1493	31 sierpnia 1486 (Intronizowany w dniu 2 września 1486) 26 września 1493
49	Leon Safatyda	15 stycznia 1387 w Gizie 13 sierpnia 1495 w Gizie	28 września 1493 (Intronizowany w dniu 30 września 1493) 13 sierpnia 1495
50	Aleksander Ptolemejski	7 lipca 1380 w Gizie 23 września 1507 w Gizie	20 sierpnia 1495 (Intronizowany w dniu 23 sierpnia 1495) 23 września 1505
			23 września 1505 (Intronizowany w dniu w dniu 24 września 1505) 23 września 1507
51	Filius Rivendell	31 sierpnia 1386 w Volterze 18 maja 1514 w Gizie	26 września 1507 (Intronizowany w dniu 28 września 1507) 18 maja 1514
52	Jasmina Al-Jamil	22 lipca 1389 w Gizie 16 października 1517	18 października 1517 (Intronizowana w dniu 20 października 1517) 16 października 1517
53	Wiktor Thermopolis	17 stycznia 1388 w Konstantynopolu 7 listopada 1521 w Warszawie	18 października 1517 (Intronizowany w dniu 20 października 1517) 23 stycznia 1519 Zrezygnował z urzędu
54	Totmes Ptolemejski	14 lipca 1402 w Gizie 11 czerwca 1530 w Gizie	25 stycznia 1519 (Intronizowany w dniu 26 stycznia 1519) 30 marca 1521
			30 marca 1521 (Nie intronizowany) 26 stycznia 1529
				T. Ptolemejski I 1521-1528
				T. Ptolemejski II 1528-1530
			26 stycznia 1529 (Intronizowany w dniu 29 stycznia 1529) 11 czerwca 1530
55	Teodor Ptolemejski	31 sierpnia 1425 w Gizie 22 lipca 1540 w Gizie	13 czerwca 1530 (Intronizowany w dniu 14 czerwca 1530) 22 lipca 1540	T. Ptolemejski I 1530-1537
				T. Ptolemejski II 1537-1540
56	Kasim Al-Jamil	11 lipca 1440 w Gizie 25 października 1545 w Gizie	24 lipca 1540 (Intronizowany w dniu 26 lipca 1540) 25 października 1545	K. Al-Jamil 1540-1545
57	Helios z Uruk	23 sierpnia 1448 w Gizie 2 stycznia 1551	28 października 1545 (Intronizowany w dniu 31 października 1545) 2 stycznia 1551	BHelios z Uruk 1545-1551
58	Ramzes Ptolemejski	17 stycznia 1453 w Gizie 26 czerwca 1572 w Gizie	2 stycznia 1551 (Intronizowany w dniu 4 stycznia 1551) 16 stycznia 1558	R. Ptolemejski (I)
			16 stycznia 1558 (Intronizowany w dniu 18 stycznia 1558) 16 stycznia 1565	R. Ptolemeusz (II)
59	Aldebaran Gilgalar	17 grudnia 1507 w Volterze 13 października 1632 w Wiedniu	16 stycznia 1565 (Intronizowany w dniu 19 stycznia 1565) 16 stycznia 1572	A. Gilgalar (I)
			16 stycznia 1572 (Intronizowany w dniu 17 stycznia 1572) 16 stycznia 1579	A. Gilgalar (II)
			16 stycznia 1579 (Intronizowany w dniu 18 stycznia 1579) 16 stycznia 1586	A. Gilgalar (III)
60	Kleopatra Al-Jamil	6 czerwca 1493 w Gizie 30 listopada 1592 w Gizie	16 stycznia 1586 (Intronizowana w dniu 19 stycznia 1586) 30 listopada 1592	K. Al-Jamil
61	Hyksos Al-Jamil	23 listopada 1492 w Gizie 26 czerwca 1593 w Gizie	16 grudnia 1592 (Intronizowany w dniu 18 grudnia 15920 26 czerwca 1593	H. Al-Jamil
62	Leokadiusz Ptolemejski	30 grudnia 1480 w Gizie 3 czerwca 1606 w Gizie	3 sierpnia 1593 (Intronizowany w dniu 4 sierpnia 1593) 3 sierpnia 1600	L. Ptolemejski (I)
			3 sierpnia 1600 (Intronizowany w dniu 4 sierpnia 1600) 3 czerwca 1606	L. Ptolemeusz (II)
63	Trajan Ptolemejski	17 lipca 1506 w Gizie 16 września 1637 w Gizie	16 lipca 1606 (Intronizowany w dniu 18 lipca 1606) 16 lipca 1613	T. Ptolemejski (I)
			16 lipca 1613 (Intronizowany w dniu 17 lipca 1613) 16 lipca 1620	T. Ptolemejski (II)
			16 lipca 1620 (Intronizowany w dniu w 17 lipca 1620) 16 lipca 1627	T. Ptolemejski (III)
			16 lipca 1627 (Intronizowany w dniu 17 lipca 1627) 16 lipca 1634	T. Ptolemejski (IV)
			16 lipca 1634 (Intronizowano w dniu 17 lipca 1634) 16 września 1637	T. Ptolemejski (V)
64	Hamid Al-Aleksandria	31 stycznia 1551 w Aleksandrii 30 października 1637 w Kairze	20 października 1637 (Intronizowany w dniu 22 października 1637) 30 października 1637 Zginął w zamachu w Kairze.	H. Al-Aleksandria
65	Cadmus Ptolemejski	24 czerwca 1532 w Gizie 16 lutego 1660 w Gizie	1 grudnia 1637 (Intronizowany w dniu 3 grudnia 1637) 1 grudnia 1644	C. Ptolemejski (I)
			1 grudnia 1644 (Intronizowany w dniu 2 grudnia 1644) 1 grudnia 1651	C. Ptolemejski (II)
			1 grudnia 1651 (Intronizowany w dniu 2 grudnia 1651) 1 grudnia 1658	C. Ptolemejski (III)
			1 grudnia 1658 (Intronizowany w dniu 2 grudnia 1658 16 lutego 1660 w Gizie Zginął w zamachu	C. Ptolemejski (IV)
66	Karol Ptolemejski	26 stycznia 1560 w Gizie 3 listopada 1687 w Gizie	23 marca 1660 (Intronizowany w dniu 26 marca 1660) 23 marca 1667	K. Ptolemeusz (I])
			23 marca 1667 (Intronizowany w dniu 24 marca 1667) 23 marca 1674	K. Ptolemeusz (II)
			23 marca 1674 (Intronizowany w dniu 25 marca 1674) 23 marca 1681	K. Ptolemeusz (III)
			23 marca 1681 (Intronizowany w dniu 24 marca 1682) 3 listopada 1687	K. Ptolemeusz (IV)
67	Raisa Al-Jamil	6 stycznia 1612 w Aleksandrii 26 maja 1714 roku w Aleksandrii	19 grudnia 1687 (Intronizowana w dniu 20 grudnia 1687) 19 grudnia 1694	R. Al-Jamil (I)
			19 grudnia 1694 (Intronizowana w dniu 21 grudnia 1695) 19 grudnia 1701	R. Al-Jamil (II)
68	Konstantyn Al-Algani	24 marca 1614 w Aleksandrii 3 kwietnia 1732 w Aleksandrii	19 grudnia 1701 (Intronizowana w dniu 20 grudnia 1701) 19 grudnia 1708	K. Al-Algani
69	Julian Ptolemejski	7 listopada 1587 w Gizie 30 stycznia 1710 w Gizie	19 grudnia 1708 (Intronizowany w dniu 23 grudnia 1708) 30 stycznia 1710	J.Ptolemejski
70	Gregor Ptolemejski	20 marca 1612 w Gizie 6 kwietnia 1741 w Kairze	10 marca 1710 (Intronizowany w dniu 11 marca 1710) 10 marca 1717	G. Ptolemejski (I)
			10 marca 1717 (Intronizowany w dniu 19 marca 1717) 10 marca 1724	G. Ptolemejski (II)
			10 marca 1724 (Intronizowany w dniu 12 marca 1724) 10 marca 1731	G. Ptolemejski (III)
			10 marca 1731 (Intronizowany w dniu 12 marca 1731) 10 marca 1738	G. Ptolemejski (IV)
			10 marca 1738 (Intronizowany w dniu 13 marca 1738 6 kwietnia 1741	G. Ptolemejski (V)
71	Mykerinos Ptolemejski	29 lipca 1637 w Gizie 1 sierpnia 1741 w Gizie	15 maja 1741 (Intronizowany w dniu 16 maja 1741) 1 sierpnia 1741	M. Ptolemejski
72	Cephalion Al-Dali	25 kwietnia 1650 w Kairze 31 grudnia 1750 w Aleksandrii	1 września 1741 (Intronizowany w dniu 3 sierpnia 1741) 1 września 1748	C. Al-Dali
73	Petroniusz Ousuri	3 lipca 1691 w Jerozolimie 12 lutego 1782 w Gizie	1 września 1748 (Intronizowany w dniu 2 września 1748) 1 września 1755	P. Ousuri (I)
			1 września 1755 (Intronizowany w dniu 3 września 175) 1 września 1762	P. Ousuri (II)
74	Apoloniusz Ptolemejski	30 czerwca 1762 w Gizie 3 listopada 1788 w Gizie	1 września 1762 (Intronizowano w dniu 2 września 1762) 1 września 1769	A. Ptolemejski (I)
			1 września 1769 (Intronizowany w dniu 2 września 1769) 1 września 1776	A. Ptolemejski (II)
			1 września 1776 (Intronizowany w dniu 2 września 1776) 1 września 1783	A. Ptolemejski (III)
75	Cezariusz Al-Zarkawi	7 marca 1717 w Kairze 26 października 1804 w Kairze	1 września 1783 (Intronizowany w dniu 2 września 1783) 1 września 1790	C. Al-Zarkawi (I)
			1 września 1790 (Intronizowany w dniu 4 września 1790) 1 września 1797	C. Al-Zarkawi (II)
76	Waldens Ptolemejski	24 sierpnia 1690 w Gizie 2 lipca 1825 w Gizie	1 września 1797 (Intronizowany w dniu 2 września 1797) 1 września 1804	W. Ptolemejski (I)
77	Andronik Al-Sani	30 marca 1754 w Gizie 17 stycznia 1837 w Gizie	1 września 1804 (Intronizowany w dniu 2 września 1804) 1 września 1811	A. Al-Sani (I)
-	Waldens Ptolemejski	Ponownie	1 września 1811 (Intronizowany w dniu 3 września 1811)1 września 1818	W. Ptolemejski
78	Kalikst Al-Sani	31 marca 1756 w Aleksandrii 18 grudnia 1848 w Gizie	1 września 1818 (Intronizowany w dniu 2 września 1818) 1 września 1825	K. Al-Sani
-	Andronik Al-Sani	Ponownie	1 września 1825 (Intronizowany w dniu 4 września 1825) 1 września 1832	A. Al-Sani (II)
79	Locus Al-Zarhiri	17 czerwca 1737 w Gizie 30 grudnia 1839 w Gizie	1 września 1832 (Intronizowany w dniu 2 września 1832) 1 września 1839	L. Al-Zarhiri
80	Andronik As-Petra	26 lipca 1759 w Stambule 15 października 1844 w Gizie	1 września 1839 (Intronizowany w dniu 2 września 1839) 15 października 1844	A. As-Petra
81	Ladislas Ptolemejski	6 czerwca 1717 w Gizie 3 września 1849 w Gizie	23 listopada 1844 (Intronizowany w dniu 25 listopada 1844) 3 września 1849	L. Ptolemejski
82	Amman Dwart	14 marca 1787 w Bejrucie 31 stycznia 1852 w Gizie	20 października 1849 (Intronizowany w dniu 22 października 1849) 31 stycznia 1852 Zginął w zamachu	A. Dwart
83	Muhammad As-Qazam	6 listopada 1790 w Kairze 5 marca 1852 w Gizie	27 lutego 1852 (Intronizowany w dniu 1 marca 1852) 5 marca 1852 Zginął w zamachu	M. As-Qazam]]
84	Tutmozis Ptolemejski	5 czerwca 1740 w Gizie 9 kwietnia 1852 w Gizie	7 kwietnia 1852 (Intronizowany w dniu 9 kwietnia 1852) 9 kwietnia 1852 Zginał w zamachu	Nie utworzył rządu
85	Ahmed Al-Saabah	3 czerwca 1800 w Gizie 16 maja 1852 w Volterze	12 maja 1852 (Intronizowany w dniu 15 maja 1852) 16 maja 1852 Aresztowany przez siły interwencyjne rodu Volturi. Stracony w Volterze	A. Al-Saabah
86	Al Jazeera-Kenobe	23 kwietnia 1817 w Kairze 6 listopada 1912 w Kairze	1 lipca 1852 <Intronizowany w dniu 2 lipca 1852) 1 lipca 1859	Al Jazeera-Kenobe (I)
			1 lipca 1859 (Intronizowany w dniu 2 lipca 1859) 1 lipca 1866	Al Jazeera-Kenobe II
			1 lipca 1866 (Intronizowany w dniu 2 lipca 1866) 1 lipca 1873	Al Jazeera-Kenobe (III)
			1 lipca 1873 (Intronizowany w dniu 2 lipca 1873) 1 lipca 1880	Al Jazeera-Kenobe (IV)
			1 lipca 1880 (Intronizowany w dniu 3 lipca 1880) 1 lipca 1887	Al Jazeera-Kenobe (V)
87	Tomasz Ptolemejski	7 lipca 1769 w Gizie 4 czerwca 1895	1 lipca 1887 (Intronizowany w dniu 2 lipca 1887) 1 lipca 1894	T. Ptolemejski
88	Syzyf Ptolemejski	5 stycznia 1793 w Gizie 4 czerwca 1895	1 lipca 1894 (Intronizowany w dniu 2 lipca 1894) 4 czerwca 1895 zginał w zamachu wraz z ojcem	S. Ptolemejski
89	Tomasz Ptolemejski	7 czerwca 1819 w Gizie 22 maja 1944 w Volterze	2 lipca 1895 (Intronizowany w dniu 4 lipca 1895) 2 lipca 1902	T. Ptolemejski (I)
			2 lipca 1902 (Intronizowany w dniu w 4 lipca 1907) 2 lipca 1909	T. Ptolemejski (II)
90	Nazrem Al-Jamil	20 lipca 1849 w Gizie 26 stycznia 1946 w Gizie	2 lipca 1909 (Intronizowany w dniu 3 lipca 1914) 2 lipca 1916	N. Al-Jamil
91	Azrael As-Sauron	30 kwietnia 1866 w Gizie 3 stycznia 1956 w Kairze	2 lipca 1916 (Intronizowany w dniu 3 lipca 1921) 2 lipca 1923	A. As-Sauron
92	Samir Nasri'r	3 stycznia 1880 w Kairze 23 lipca 1967 w Kairze	2 lipca 1923 (Intronizowany w dniu 4 lipca 1928) 2 lipca 1930	S. Nasri'r
			2 lipca 1930 (Intronizowany w dniu 4 lipca 1935) 2 lipca 1937	S. Nasri'r
93	Alexander Godwind	22 listopada 1869 w Londynie 3 marca 1998 w Londynie	2 lipca 1937 (Intronizowany w dniu 4 lipca 1942) 31 sierpnia 1944	A. Godwind
94	Omar Al-Jamil	1 stycznia 1880 w Gizie 25 marca 1975	15 września 1944 (Intronizowany w dniu 17 września 1947) 15 września 1951	O. Al-Jamil (I)
			15 września 1951 (Intronizowany w dniu 16 września 1954) 15 września 1958	O. Al-Jamil (II)
95	Ramzes As-Sisi	17 października 1879 w Aleksandrii 8 czerwca 1966 w Gizie	15 września 1958 (Intronizowany w dniu 16 września 1961) 15 września 1965	R. As-Sisi (I)
			15 września 1965 (Intronizowany w dniu 16 września 1965) 8 września 1966	R. As-Sisi (II)
96	Ahmed Noribiri	3 listopada 1907 w Memfis 11 listopada 2019	15 lipca 1966 (Intronizowany w dniu 16 lipca 1966)</font 15 lipca 1973	A. Noribiri (I)
			15 lipca 1973 (Intronizowany w dniu 16 lipca 1973) 15 lipca 1980	A. Noribiri (II)
97	Seti Al-Jamal	31 marca 1905 w Gizie 27 grudnia 2019	15 lipca 1980 (Intronizowany w dniu 16 lipca 1980) 15 lipca 1987	S. Al-Jamal (I)
			15 lipca 1987 (Intronizowany w dniu 16 lipca 1987)</font 15 lipca 1994	S. Al-Jamal (II)
98	Fatima Jazeera-Kenobe	14 lipca 1915 w Kairze 7 stycznia 2019	15 lipca 1994 (Intronizowana w dniu 16 lipca 1994) 15 lipca 2001	F. Jazeera-Kenobe (I)
			15 lipca 2001 (Intronizowany w dniu 15 lipca 2008) 15 lipca 2008	F. Jazeera-Kenobe (II)
99	Fajsal Mursi	ur. 30 października 1935 w Kairze	15 lipca 2008 (Intronizowany w dniu 17 lipca 2008) 15 lipca 2015	F. Musi (I)
			15 lipca 2015 (Intronizowany w dniu 17 lipca 2015) 15 lipca 2022	R. Mursi (II)
100	Abdulhamid Al-Kritti	ur. 27 sierpnia 1968 w Aleksandrii	15 lipca 2022 (Intronizowany w dniu 18 lipca 2022) 15 lipca 2029	A. Al-Kritti I