Gubernatorzy Araratu: Różnice pomiędzy wersjami

Wersja z 17:42, 28 kwi 2026

Gubernatorzy Araratu - to przywódcy polityczni, wojskowi i cywilni terytorium rodu Volturi w dolinie góry Ararat o powierzchni 2 kilometrów kwadratowych. Ród Volturi objął władzę nad tym terenem w 260 roku. Dzisiaj ma on status eksterytorialny. Od pozostałych terytoriów różni się tym, że jego fortyfikacje obronne zostały niemal całkowicie rozebrane albo uległy zniszczeniu z powodu braku konserwacji. Obecnie teren ten zamieszkuje 40 tysięcy czarodziejów.

Historia

Góra Ararat jest świętym miejscem dla chrześcijan. To tam według Biblii Noe miał zejść z Arki na suchy ląd po wielkim potopie. Czarodzieje zamieszkiwali okolice góry przynajmniej od trzeciego tysiąclecia p.n.e. Około II wieku n.e. główną rolę przejęli stronnicy rodu Volturi. Od maja 187 roku w wiosce stacjonowała grupa dwudziestu Styksów. Zbudowano potem kamienny budynek służący jako koszary. Przed powstaniem Gubernatoratu Araratu postawiono drewnianą palisadę. W latach 205-207 zastąpiono ją kamiennym murem z cegły suszonej. W 220 roku ludy stepowe złupiły wioskę w czasie wielkiego najazdu na te tereny. Styksowie wrócili tu dopiero w 257 roku, a niedługo potem pojawili się pierwsi osadnicy, którzy z głodu ziemi postanowili odbudować zniszczenia. W 259 roku czarodzieje oddali się pod opiekę Wielkiego Mistrza rodu Volturi Licyniusza Volturi (136-277). Rok później, 7 września 260 roku, urzędowanie rozpoczął pierwszy gubernator.

W latach 260-270 liczba mieszkańców wzrosła z 40 do 160. Gubernatorzy szczególnie pilnowali przestrzegania prawa o obowiązkowej służbie wojskowej. Każdy dom musiał oddać jednego mężczyznę do koszar. W wolnym czasie mógł on uprawiać rolę, ale przede wszystkim ćwiczył umiejętności walki. Już w 269 roku mieszkańcy i Styksowie odparli atak łupieżczy. Warto zaznaczyć, że był on znacznie silniejszy niż najazd z 220 roku. Wprowadzono podatki na rzecz utrzymania fortyfikacji, które zaczęto budować jeszcze w 267 roku. Z pobliskich gór wycinano granitowe bloki i ustawiano je wokół głównego placu. Budowę ukończono dopiero w 325 roku.

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
-'''Gubernatorzy Araratu''' - są przywódcy polityczni, wojskowi i cywilni terytorium [[Volturi (ród)|rodu Volturi]] w dolinie góry Ararat o powierzchni 2 km kwadratowych. Ród Volturi objął władzę nad tym terenem w 260 roku. Dzisiaj ma status eksterytorialny. Od pozostałych różni się tym, że jej fortyfikacje obronne zostały niemal albo rozebrane, albo uległy zniszczeniu przez brak konserwacji. Dzisiaj zamieszkuje ten teren 40 tysięcy czarodziejów.
+'''Gubernatorzy Araratu''' - to przywódcy polityczni, wojskowi i cywilni terytorium [[Volturi (ród)|rodu Volturi]] w dolinie góry Ararat o powierzchni 2 kilometrów kwadratowych. Ród Volturi objął władzę nad tym terenem w 260 roku. Dzisiaj ma on status eksterytorialny. Od pozostałych terytoriów różni się tym, że jego fortyfikacje obronne zostały niemal całkowicie rozebrane albo uległy zniszczeniu z powodu braku konserwacji. Obecnie teren ten zamieszkuje 40 tysięcy czarodziejów.
 ==Historia==
-Góra Ararat jest świętym miejscem dla chrześcijan. To tam według Biblii Noe miał zejść z Arko na suchy ląd po wielkim potopie. Czarodzieje zamieszkiwali okolice góry przynajmniej od trzeciego tysiąclecia p.n.e. Około w drugim wieku naszej ery główną rolę przejęli stronnicy rodu Volturi. Od maja 187 roku w wiosce stacjonowała grupa dwudziestu [[Styksowie]]. Zbudowano potem kamienny budynek służący jako koszary. Przed powstaniem Gubernatoratu Araratu postawiono drewnianą palisadą. W latach 205-207 zastąpiono je kamiennym murem z cegły suszonej. W 220 roku ludy stepów złupili wioskę w czasie wielkiego najazdu na tereny. Styksowie wrócili tu dopiero w 257 roku, a dopiero potem pierwsi osadnicy, którzy z głodu ziemi postanowili odbudować zniszczenia. W 259 roku czarodzieje oddali się pod opiekę [[Wielki Mistrz rodu Volturi|Wielkiego Mistrza rodu Volturi]] [[Licyniusz Volturi (136-277)|Licyniusza Volturi]] (136-277). Rok później - 7 września 260 roku urzędowanie rozpoczął pierwszy gubernator.
+Góra Ararat jest świętym miejscem dla chrześcijan. To tam według Biblii Noe miał zejść z Arki na suchy ląd po wielkim potopie. Czarodzieje zamieszkiwali okolice góry przynajmniej od trzeciego tysiąclecia p.n.e. Około II wieku n.e. główną rolę przejęli stronnicy rodu Volturi. Od maja 187 roku w wiosce stacjonowała grupa dwudziestu [[Styksowie|Styksów]]. Zbudowano potem kamienny budynek służący jako koszary. Przed powstaniem Gubernatoratu Araratu postawiono drewnianą palisadę. W latach 205-207 zastąpiono ją kamiennym murem z cegły suszonej. W 220 roku ludy stepowe złupiły wioskę w czasie wielkiego najazdu na te tereny. Styksowie wrócili tu dopiero w 257 roku, a niedługo potem pojawili się pierwsi osadnicy, którzy z głodu ziemi postanowili odbudować zniszczenia. W 259 roku czarodzieje oddali się pod opiekę [[Wielki Mistrz rodu Volturi|Wielkiego Mistrza rodu Volturi]] [[Licyniusz Volturi (136-277)|Licyniusza Volturi]] (136-277). Rok później, 7 września 260 roku, urzędowanie rozpoczął pierwszy gubernator.
-W latach 260-270 liczba mieszkańców wzrosła z 40 do 160. Gubernatorzy szczególnie pilnowani przestrzegania prawa o obowiązkowej służbie wojskowej. Każdy dom musiał oddać mężczyznę do koszar. W wolnym czasie mógł uprawiać rolę, ale głównie ćwiczył umiejętności w walce. Już w 269 roku mieszkańcy i styksowie odparli atak łupieżczy. Warto zaznaczyć, że był znacznie silniejszy niż ten z 220 roku. Wprowadzono podatki na rzecz utrzymania fortyfikacji, które zaczęto budować jeszcze w 267 roku. Z pobliskich gór wycinano granitowe bloki i ustawiano je wokół głównego placu. Budowę ukończono dopiero w 325 roku.
+W latach 260-270 liczba mieszkańców wzrosła z 40 do 160. Gubernatorzy szczególnie pilnowali przestrzegania prawa o obowiązkowej służbie wojskowej. Każdy dom musiał oddać jednego mężczyznę do koszar. W wolnym czasie mógł on uprawiać rolę, ale przede wszystkim ćwiczył umiejętności walki. Już w 269 roku mieszkańcy i Styksowie odparli atak łupieżczy. Warto zaznaczyć, że był on znacznie silniejszy niż najazd z 220 roku. Wprowadzono podatki na rzecz utrzymania fortyfikacji, które zaczęto budować jeszcze w 267 roku. Z pobliskich gór wycinano granitowe bloki i ustawiano je wokół głównego placu. Budowę ukończono dopiero w 325 roku.