Edytujesz Zenon Drogua Skandenberg I

{{Dane personalne
|płeć=Mężczyzna
|oczy=Brak informacji
|włosy=Siwe, wcześniej nie wiadomo
|urodziny=22 lipca 1417 niedaleko Tirany<br>Imperium Osmańskie
|śmierć=5 maja 1510 w Tirany<br>Imperium Osmańskie
|krew=Czysta
|tytuł=Król Czarodziejów w Albanii
|pseudonim=Brak informacji
|różdżka=prawdopodobnie z dębu
|praca=Monarcha
|rodzina=[[Seniorzy Rodu Smoka (Albania)|Ród Drogua]]<br>
* [[Stefan Drogua]] (dziadek)
* [[Aleksandri Drogua (1383-1459)|Aleksandri Drogua]] (ojciec)
* [[Leka Drogua Skandenberg II]] (syn)
* [[Omar Drogua Skandenberg V]] (praprawnuk)
* [[Ahmed Drogua Skandenberg VI]] (prapraprawnuk)
* [[Leka Drogua Skandenberg XIII]] (potomek)
* [[Safiru Drogua]] (potomek)}}'''Zenon Drogua Skandenberg I''' - (ur. 22 lipca 1417 niedaleko Tirany-zm. 5 maja 1510 w Tiranie) [[Czarodziej|czarodziej]] nieznanego statusu krwi (prawdopodobnie czystej biorąc pod uwagę jego pochodzenie), pierwszy [[Naczelnicy Albańskich Czarodziejów#Królowie albańskich czarodziejów|Król albańskich czarodziejów]] od 1477 roku, a także [[Seniorzy Rodu Smoka (Albania)|Senior rodu Smoka]] od 1459 roku. Albański dowódca militarny i mecenas kultury.

==Biografia==

Zenon urodził się w twierdzy czarodziejów niedaleko Tirany jako syn [[Aleksandri Drogua (1383-1459)|Aleksandriego Drogua]] (1388-1459) i Greczynki Oliany z Aten (1389-1419) w zajętej przez turków Albanii. Od najmłodszych lat przeznaczony na rycerza. Nie chodził do żadnej magicznej szkoły. Zaklęć uczył się w obozie wojskowym, gdzie spędził całe życie. W 1433 roku po raz pierwszy uczestniczył w bitwie. Zatrudnił się jako najemnik w Konstantynopolu. Z dawnego imperium pozostała w zasadzie jego stolica. Cesarz mimo wszystko posiadał ogromny majątek i był wstanie go opłacić. Zenon świetnie posługiwał się czarami. Nie znał strachu, dlatego szybko awansował. Od 1437 roku dowodził pułkiem albańskim. Sytuacja stawała się z roku na rok co raz poważniejsza. Turcy posiadali ogromną przewagę liczebną. W swoich szeregach również mieli czarodziejów. Albańczycy zostali rozbici w bitwie na polach Konstantynopola w dniach 12-14 lipca 1440 roku. Zenon dostał się do niewoli, w której spędził 15 miesięcy. 

W 1442 roku wrócił do twierdzy czarodziejów. Przez kilka lat prowadził stateczne życie. W tym czym czasie ożenił się z nieznaną z imienia Turczynką. Mieli co najmniej jedno dziecko - [[Leka Drogua Skandenberg II|Lekę Drogua]] (1443-1529). Małżeństwo rozwiązano w 1449 roku. Syn pozostał w twierdzy natomiast jego matka wyjechała. Nigdy potem jej nie zobaczył. Po zdobyciu Konstantynopola przez Mehmeda II Zdobywcy jego uwagę przykuła niezdobyta do tej pory twierdza nieopodal Tirany. Wojska sułtana podeszły pod nią na wiosnę 1454 roku. Zamknięto wszystko kościoły a ludność zaczęto islamizować. Czarodzieje nie przyjęli propozycję uznania panowania tureckiego w zamian za możliwość spokojnego życia. Oblężenie twierdzy trwało kilka tygodni. Najeźdźcy byli źle przygotowani - każdy atak na mury został odbity przez magiczne tarcze. Do zadań obrońców należało jedynie pilnowanie, aby bariery nie osłabły. Poniżeni Turcy wycofali się do Grecji. Cztery lata później pod mury przybyło 6 tysięcy najemników. Znaczna część z nich była czarodziejami. Bombardowali tarcze zaklęciami zapalającymi. Rozgrzało ją na tyle mocno, że bariery popękały. Zenon stał na czele oddziału ochronnego murów. Miał do dyspozycji zaledwie kilkudziesięciu ludzi. Z takimi siłami miał powstrzymać napierających najemników. Błędem tureckiego dowództwa było wysłanie nieczarodziejów do walki. Zostali odparci, a w tym czasie naprawiano zniszczenia. Zenon i kilku jego ludzi pozostało na zewnątrz. Przez rok prowadzili działania dywersyjne przeciwko okupantowi na jego tyłach. Po dwunastomiesięcznym oblężeniu Turcy odeszli spod murów i wyruszyli do Grecji. Zenon starał się przekonać starszych, aby zaatakować niczego niespodziewającego się wroga. Gdy nie uzyskał zgody sam z kilkoma ochotnikami wykonał wypad na tylne oddziały. Choć nie poczynił im wielkich strat to spowodowało, że zaczęto uważać go za nowego Skanderberga. 

W latach 60. XV wieku podstawowym problemem był nieurodzaj wywołany suszą. Albańczycy zostali zmuszeni do kupna ziarna z Grecji i Italii. Niestety Turcy wielokrotnie zatrzymywali i konfiskowali transporty zbóż i zwierząt jako kontrybucję wojenną. Zapasy były co raz mniejsze, a czarodziejom groziła klęska głodu. Część mieszkańców twierdzy obwiniała Zenona o zaistniałą sytuację. Ten by zrehabilitować się organizował wyprawy po żywność. Dokonywał zuchwałych kradzieży z tureckich spichlerzy. To co przywoził było za mało by wyżywić ludzi, ale dawało nadzieję, że nie wszystko jest stracone. W lipcu i sierpniu 1466 on i jego syn eskortowali transport z Italii. Składał się z 65 wozów i 120 sztuk bydła. Pilnowało go zaledwie 10 czarodziejów z najważniejszych rodzin. Zenon za każdym razem reagował agresją gdy ktoś niepowołany zbliżył się zbytnio do cennego transportu. Kilkakrotnie powtarzano ten proceder. 

Do pierwszego dłuższego oblężenia twierdzy doszło w latach 1470-1472. Spadły na nią setki pocisków zapalających. Niektóre z nich przedarły się przez tarcze. Czarodzieje na kilka miesięcy przed atakiem tureckim zmodernizowali zabezpieczenia. To dzięki nim mogli tak długo przetrwać. Twierdza posiadała odpowiednie zasoby żywności, aby to wszystko wytrzymać. Większość ogrodów zamieniono na pola. Stosowano trójpolówkę. Każda wolna przestrzeń została przeznaczona na produkcję żywności. Po każdym ataku Turków Zenon i Leka Drogua dokonywali wypadów na pozycje wroga. Miało to na celu zastraszenia przeciwnika, ponieważ pod względem militarnym nie wyrządzali im żadnych większych szkód. Zima na przełomie 1471-1472 wszystkich zaskoczyła. Nikt nie był przyzwyczajony do mrozów w klimacie śródziemnomorskim. Obie strony straciły znaczną część ludzi i zapasów. W marcu 1472 przybył [[Dowódcy armii Volturi|dowódca armii Volturi]] [[Endymion]], który zażądał odwrotu Turków spod twierdzy. Gdy ci nie wyrazili zgody [[Styksowie]] w ciągu zaledwie trzech dni wybili wszystkich tureckich żołnierzy.


Turcy znaleźli inny sposób na osłabienie jedności czarodziejów w twierdzy. Dla niektórych rodów ogłosili amnestię. Spowodowało to wybuch w 1475 roku wojny domowej pomiędzy zwolennikami a przeciwnikami współpracy z sułtanem. Obie armie wykrwawiały się w walkach, a wojska tureckie czekały na odpowiednią chwilę by wykończyć Albańczyków. Zenon Drogua wraz z możnymi w końcu zrozumieli grę sułtana i rozpoczęli rozmowę zjednoczeniowe. Każdy chciał uszczknąć coś dla siebie. Nie mniej rozmowy przeciągały się i trwałyby w takim stanie gdyby nie niespodziewany atak jednego z tureckich dowódców wojskowych. Postanowiono utworzyć [[Rada Czystej Krwi Skandenberga|Radę Czystej Krwi Skandenberga]], która ze swojego grona wybierała dożywotnio króla. Stał on na czele całej społeczności i był najwyższym dowódcą wojskowym. Każdy król nosi imię Skandenberg ku czci przywódcy powstania narodowego Jerzego Kastrioty. W czasie zapisywania tytułu popełniono błąd i dodano niepotrzebnie "n" przez -berg. Nigdy później tego nie poprawiono. Pierwszym królem został Zenon.

Stambuł niewątpliwie zaskoczony ruchem czarodziejów przyjął taktykę nieuznawania nowej formy władzy. W 1481 nowy sułtan Bajazyd II wysłał przeciwko Zenonowi 10 tysięcy janczarów. Oblężenie twierdzy trwało aż 3 lata. Skandenberg I wykorzystał wszystkie zasoby do obrony, jednak nie chciał poddać się wojskom tureckim, dlatego poprosił o pomoc ród Volturi. W zamian za pomoc w przerwaniu oblężenia i pożyczki na odnowę zasiewów zaproponował oddawanie 30% zebranych podatków przez 3 lata jako zapłatę za użyte siły. [[Orion Volturi (1379-1491)|Orion Volturi]] (1379-1491) wysłał zaledwie 400 styksów. Niestety szybko dołączyli do obleganych. Volturi narazili się na ośmieszenie, dlatego senior wysłał dodatkowe siły (3 tysiące styksów). Szturm na zmęczonych Turków spowodował odblokowanie twierdzy i umożliwienie dokonanie wspólnego volterowsko-albańskiego kontrataku. Bajazyd II przez kolejne lata nie podejmował żadnych akcji militarnych przeciwko czarodziejom. Zenon spełnił swoją obietnicę i przekazywał do Volteru trzecią część podatków przez trzy lata. W latach 1489-1492 rozbudowano twierdzę o kolejne trzy wysokie baszty poza murami połączonymi podziemnymi korytarzami. Prace budowlane realizowano z rozmachem co ponownie zwróciło uwagę Stambułu. Albańczycy tak nie ufali "rodzimym" specjalistom, że projekt i nadzór nad budową powierzono volteranom. Pierwszy egzamin nowych umocnień przyszedł na zimę 1494 roku. Bajazyd II osobiście przybył pod mury twierdzy wraz z 13 tysiącami żołnierzami. Planował zdobyć ją jednym szturmem. Baszty skutecznie broniły głównych murów. Ostrzeliwano z nich nacierających Turków. Sułtan nie mógł wiedzieć, że Skandenberg I zakupił broń miotającą w latach 1491-1493. Tym razem to władca Turcji został poniżony i musiał odstąpić od twierdzy.

Sułtan nigdy potem nie atakował osobiście Albańczyków, jednak nigdy nie dał zapomnieć o sobie królowi. Jego wysłannicy niszczyli uprawy i zajmowali się bandytyzmem. Stary władca powołał milicję dla ochrony. W 1503 roku powołał dwór królewski. Do tej pory prowadził skromne życie. W zasadzie był tylko dowódcą wojskowym. Zaczęła się rozwijać kultura. Powstały opowieści historyczne o walkach o niepodległość. W 1507 roku Zenon ufundował szkołę dla czarodziejów, do której uczęszczały dzieci elit. 

Król Skandenberg I zmarł w dniu 5 maja 1510 w Tiranie w wieku 93 lat. Jego następcą został syn.

{{Władca
|pop=''Urząd utworzono''
|urząd=[[Naczelnicy Albańskich Czarodziejów|Władca Albańskich Czarodziejów]]<br>1477-1510
|nast=[[Leka Drogua Skandenberg II]]
}}

[[Kategoria:Ministrowie Magii Albanii]]
[[Kategoria:Ród Drogua]]