Edytujesz Złota woda

[[Plik:zlotawoda.jpg|thumb|150px|right|Butelka złotej wody]] '''Złota woda, albo Aurelica''' - Jeden z najpotężniejszych eliksirów leczniczych. Jego właściwości są wstanie wyleczyć wszystkie choroby pochodzenia czarodziejskiego. Głównym składnikami są łzy smoków i [[Złota paproć]]. Aurelica została wyprodukowana po raz pierwszy w 1788 roku. Jest ona w powszechnym użyciu. 

Aurelica działa przez połączenie właściwości oczyszczających łez smoków z leczniczą siłą złotej paproci. Nie jest zwykłym eliksirem wzmacniającym, lecz środkiem zdolnym dotrzeć do choroby zakorzenionej w samej magii organizmu. W przypadku schorzeń pochodzenia czarodziejskiego zwykłe leczenie często łagodzi gorączkę, ból, osłabienie albo zmiany skórne, ale nie usuwa przyczyny, ponieważ choroba pozostaje związana z krwią, mocą, zaklęciem, klątwą albo dziedziczną niestabilnością magiczną. Złota woda ma przełamywać właśnie tę warstwę. Po podaniu eliksiru ciało chorego zaczyna porządkować własną energię, jakby odzyskiwało utracony wzór zdrowia. Łzy smoków pełnią funkcję oczyszczającą i stabilizującą, ponieważ wypalają z organizmu obcą, chorobową magię bez niszczenia naturalnej siły czarodzieja. Złota paproć działa wolniej, ale głębiej: odbudowuje miejsca osłabione przez chorobę, wzmacnia krew, uspokaja oddech, stabilizuje temperaturę i pozwala organizmowi przyjąć leczenie bez gwałtownego odrzutu. Właśnie dlatego Aurelica nie powinna być traktowana jak prosty napój leczniczy. Jest eliksirem pełnego oczyszczenia, ale wymaga właściwego rozpoznania choroby. Najlepsze skutki daje wtedy, gdy dolegliwość rzeczywiście ma źródło czarodziejskie. Przy zwykłych ranach, złamaniach, starości, wyczerpaniu albo chorobach niemagicznych może poprawić stan chorego, lecz nie działa z taką samą siłą, ponieważ nie znajduje głównego magicznego ogniska choroby.

Po wypiciu złotej wody chory może przez krótki czas odczuwać gorąco w klatce piersiowej, metaliczny smak w ustach, przyspieszone bicie serca i silne zmęczenie. Nie oznacza to zatrucia, lecz rozpoczęcie procesu oczyszczania. Eliksir porusza w organizmie to, co zostało zablokowane przez chorobę, dlatego pierwsze godziny po podaniu bywają trudne. U osób ciężko chorych może pojawić się pot, drżenie rąk, senność, płacz bez wyraźnej przyczyny albo chwilowe nasilenie objawów. Dawni uzdrowiciele tłumaczyli to tym, że choroba „wychodzi na powierzchnię”, zanim zostanie ostatecznie złamana. Z tego powodu Aurelicy nie podawano lekkomyślnie ani bez opieki. Chory powinien pozostawać w ciepłym, spokojnym miejscu, mieć dostęp do wody i nie wykonywać zaklęć do czasu ustabilizowania oddechu oraz pulsu. W najcięższych przypadkach jedną dawkę dzielono na kilka mniejszych porcji, aby organizm nie został zmuszony do zbyt gwałtownej reakcji. Zbyt szybkie podanie całej ilości mogło doprowadzić do osłabienia, omdlenia albo gwałtownego wyrzutu chorej magii przez skórę, krew lub oddech. Prawidłowo zastosowana złota woda nie tylko zatrzymywała chorobę, ale przywracała czarodziejowi zdolność do dalszego leczenia zwykłymi metodami, odpoczynku i powolnego odzyskiwania sił.

Historia Aurelicy sprawiła, że eliksir bardzo szybko uzyskał rangę środka wyjątkowego. Wyprodukowanie go po raz pierwszy w 1788 roku uznano za przełom, ponieważ wcześniejsze eliksiry lecznicze działały najczęściej na konkretne objawy albo pojedyncze rodzaje chorób. Złota woda miała szersze zastosowanie i dlatego zaczęła być postrzegana jako jeden z najważniejszych preparatów w medycynie czarodziejskiej. Jej powszechne użycie nie oznaczało jednak łatwej produkcji. Główne składniki były trudne do zdobycia, a ich połączenie wymagało doświadczenia. Łzy smoków musiały zostać oczyszczone i uspokojone, ponieważ same w sobie niosły zbyt gwałtowną energię. Złota paproć wymagała natomiast ostrożnego przygotowania, aby nie utraciła swoich właściwości przed połączeniem z resztą wywaru. Zbyt mocne podgrzanie mogło osłabić działanie eliksiru, a zbyt długie przechowywanie niewłaściwie zamkniętej partii prowadziło do zmętnienia płynu. Dobrze przygotowana Aurelica miała złotawy połysk, ale nie powinna świecić jak płomień. Jeżeli stawała się zbyt jasna, uznawano to za znak nadmiernego pobudzenia smoczego składnika. Jeżeli ciemniała, podejrzewano utratę siły złotej paproci.

Złota woda była szczególnie ceniona w szpitalach, domach uzdrowicieli, twierdzach i rodzinach, które mogły pozwolić sobie na utrzymywanie zapasów najdroższych eliksirów. W czasie epidemii chorób pochodzenia czarodziejskiego jej znaczenie rosło jeszcze bardziej, ponieważ jedna dobrze użyta partia mogła uratować wielu chorych przed przejściem choroby w stadium nieodwracalne. Nie stosowano jej jednak do każdej gorączki ani każdego osłabienia, ponieważ marnowanie Aurelicy na lekkie przypadki uważano za brak odpowiedzialności. Eliksir powinien trafiać tam, gdzie choroba zagrażała życiu, mogła pozostawić trwałe skutki albo nie reagowała na słabsze środki. W praktyce złota woda stała się symbolem najwyższej klasy leczenia: była eliksirem, po który sięgano wtedy, gdy choroba dotykała samej magicznej natury człowieka i gdy zwykłe środki nie wystarczały już do przywrócenia równowagi.
[[Kategoria:Eliksiry]]