Edytujesz Wojna ostateczna z centaurami

'''Wojna ostateczna z centaurami''' – decydujący konflikt zbrojny pomiędzy władcą czarodziejów [[Lucjusz Volturi (672-795)|Lucjuszem Volturi]] (672-795) a wrogą mu społecznością centaurów zamieszkujących Volter, którzy nie uznawali jego władzy nie tylko na miastem i nad światem czarodziejskich. Konflikt ten trwał w dniach 22-26 stycznia 785 roku. Zakończyła się całkowitą eksterminacją istot. W dzisiejszych czasach wydarzenie to jest uznawane za wielką zbrodnię ludobójstwa, którą prawie nikt nie potępił, oprócz papieża Hadriana I. Centaury przegrały wojnę, ponieważ zostali mocno osłabieni poprzez głód, demilitaryzację i zniszczenie struktury społecznej w ubiegłych latach. 
==Przygotowania do wojny==
Już na kilka miesięcy przed wybuchem wojny zaczęto sprowadzać z Bliskiego Wschodu zaprawione w bojach jednostki wojskowe. Z Egiptu zabrano styksów z Memfis i Aleksandrii. Wojsko to było wyspecjalizowane w tłumieniu buntów. Od października 784 roku prowadzili szkolenia volterowskich styksów z najnowszych technik niszczenia wrogów za pomocą magii, sztuk walki i zdobyczy technologicznych. Przeszkolono około 1200 osób. Równocześnie ród Volturi prowadził szeroko zakrojoną politykę prospołeczną. Po pierwsze rozbudowano forty. Pamiętały jeszcze czasów Lukanosów, więc nie przewidywało tak wielkiej armii podziemią. Zmodernizowano je o pomieszczenia socjalne, wybudowane nowoczesne sale gimnastyczne, areny walk i wyposażono je w najnowocześniejszy sprzęt. Stworzono również scenariusze walk. Pierwsza to atak na miasto. Styksowie ćwiczyli taktykę obronną, a następnie przeprowadzać kontratak. Dwa dotyczyły buntów. W pierwszym wariancie to bunt rozlał się po mieście, a w drugim został opanowany na konkretnym terenie.  Armia rodu Volturi starannie przygotowywała się do ostatecznej rozprawy z centaurami i nikt tego nie mógł zobaczyć. Na powierzchni zwiększono siatkę komisariatów straży miejskiej. Równocześnie co raz częściej styksów widziano na patrolach ulicznych. Straż miejska jako tako w pewnych aspektach była niezależna, jednakże w grudniu 784 roku ściśle podporządkowano ją armii rodu Volturi. Z granicy ściągnięto lokalnych styksów. Zrobiono z nich zwykłych „policjantów”. Z Mezopotamii przybyły jednostki kontrolne i to z nich zrobiono nową służbę celną. Zerwano w tej sposób zależności z miejscową ludnością. Mezopotamska armia rodu Volturi również należała do bardzo karnych i wyczulonych na wyłapywanie kontrabandy. Dzielnica centaurów została uznana za granicę miasta. Przez kolejne miesiące doprowadzono do takiego stanu, że centaurów pozbawiono niemal zapasów jakiejkolwiek żywności, produktów rzemieślniczych i kontaktów międzyludzkich z pozostałą częścią miasta.
==Przebieg==
Wieczorem dnia 21 stycznia 785 roku władca czarodziejów wydał postanowienie o ograniczeniu racji żywieniowych o 40% dla wojowników, 45% dla rolników i 60% dla niepracujących, kobiet i dzieci. Rankiem 22 stycznia informacja została opublikowana i przekazana przez heroldów. Centaury z niedowierzaniem zebrali się przed ratuszem. Chcieli usłyszeć na własne uszy, co ich starszyzna ma do powiedzenia w tej sprawie. Chociaż była w pełni pod kontrolą rodu Volturi to miano nadzieję, że wybiorą dobro swojej społeczności. Ratusz jednak nie zamierzał rozmawiać z nimi. W pełni poparł działania rodu Volturi uznając je dobre dla zachowania płynności gospodarczej. Apelowano do rozsądku zebranych, aby nie eskalowali konfliktu, dzięki temu nie dostarczą powodów, aby zarządzić interwencji zbrojnej w dzielnicy. Ratusz nie wiedział o planach eksterminacyjnych, dlatego wierzyli w zapewnienia Lucjusza Volturi, że jeśli zachowają spokój, to zostaną pozostawieni w spokoju, sami sobie. Władca czarodziejów miał zupełnie inne plany, niezależne od tego co zrobią centaury. Wynajął prowokatorów i wyznaczył zadania. Jeden z nich posłał strzałę w stronę jednego z urzędników. Czarodzieje w odpowiedzi rzucali zaklęcia obezwładniające i wybuchające w stronę centaurów. Zginęło kilku z nich. Zgromadzeni sami nie wiedzieli jak zareagować. Część z nich stała jakby byli zaczarowani w kamień, druga uciekła jak najdalej tylko mogli. Trzecia ruszyła do walki. Tego czarodzieje nie spodziewali się. Centaury ich zadeptali. Potem truchła ciągnęli po głównej ulicy. W samym ratuszu zostało niewielu ludzi. Wezwali na pomoc styksów-graniczników. Poziom agresji przestraszył nawet ludzi. Mezopotamscy styksowie używali z wszelką lubością najokropniejszych klątw. Centaury padali jeden za drugim,. Dla samych styksów ogromne zaskoczenie wzbudził opór jaki im stawiano. Bilans walk przedstawiał się następująco: 30 centaurów, 3 czarodziejów i 2 żołnierzy zginęło. Ratusz uległ niewielkiemu zniszczeniu, tak samo jak budynki użyteczności publicznej. Styksowie po rozpędzeniu tłumu zabrali swoich zabitych do podziemi miasta. Truchła centaurów zaś spalili. Wokół ratusza postawiono palisadę i wykopano fosę. Zalano ją zatrutą wodą. Wielki Sędzia Volteru oficjalnie postawił społeczność centaurów w stan oskarżenia. Jeszcze tego samego dnia skazał ich na [[Banicja|banicję]]. Zobowiązał volteran do wydawania ukrywających się banitów. W zamian za to mogli skonfiskować ich majątki na terenie wszystkich dzielnic jako „moralne odszkodowanie”. <br>
W dniu 23 stycznia Lucjusz Volturi nakazał zniszczyć akwedukty nad polami wypasowymi. Ogrom wody zalał najlepsze tereny. Nie wszędzie dotarła fala powodziowa. Styksowie spalili więc to pożogą. Według danych, ujawnionych kilka wieków później, w akcji uczestniczyło 500 żołnierzy, z czego 300 pochodziło z Mezopotamii i Egiptu. Pozostali to osoby wyszkolone w podziemiach miasta Volter. Pola uprawne dotychczas były nietknięte. Władca czarodziejów wysłał gigantyczne siły. 900 styksów już od godziny 5 zaczęli palić to co rosło na polach. Powstały ogień miał wysokość kilkudziesięciu metrów. Utrzymywano go za pomocą specjalnych tarcz, ale one gdzieniegdzie pękały. Straż pożarna, albo formacja przypominającą ją, próbowały ją gasić, ale otrzymali zakaz. Ich jedynym zadaniem było pilnowanie, aby ogień nie rozprzestrzenił się na resztę miasta. Wielu centaurów chciało ugasić pożar, ale byli wstanie nawet przebić się w okolice. Styksowie skutecznie uniemożliwiali im tego, paradoksalnie ratując im życie. 
Nazajutrz, 24 stycznia, do dzielnicy centaurów wkroczyły dodatkowe siły pacyfikacyjne. Lucjusz Volturi ewidentnie chciał zakończyć ten konflikt szybko i na swoją korzyść, tak aby nikt nie miał wątpliwości kto zwyciężył. Zadaniem nowych sił była konfiskata majątku starszyzny i ratusza. Było to przede wszystkim złoto. Według dzisiejszych badań ważyło ono w przedziale nawet 2100-2500 kg. Ta gigantyczna fortuna trafiła bezpośrednio w ręce rodu Volturi – 157,3 mln-187,2 mln dolarów. Planiści podzielili część mieszkalną na sektory. Było ich pięć. Grupy szybkiego rabowania oprócz podstawowego zadania – zabrania wszystkiego co miało wartość również gdy zachodziła taka potrzeba mogli zamordować domowników. W raz z tą grupą do dzielnicy weszły jednostki likwidatorów. Mordy i rabunek trwały cały dzień. Wszystko to co miało wartość trafiało pod jeszcze istniejące budynki lub ruiny budynków publicznych. Styksowie dysponowali rejestrem mieszkańców, więc każdy zamordowany był z niej wykreślany. Najczęściej centaury ginęły od ognia lub po trafieniu zaklęciem wybuchających. Ciała układano na stosy. Robili to oczywiście pochwyceni do niewoli istoty. Lucjusz Volturi zarządził, aby niezbyt specjalnie torturować wrogów, ponieważ zależało mu na czasie. Szacunkowo zagrabiono dodatkowe 1200 kilogramów złota o dzisiejszej wartości rynkowej prawie 90 milionów dolarów. Ceremonialna broń drewniana nie przedstawiała dla nich żadnej wartości materialnej. Wrzucano ją na stos razem z pomordowanymi. Ogniska zaczęły płonąc bardzo późnym popołudniem okrywając całe miasto dymem i pyłem z ciał. Władca czarodziejów, pomimo zdobycia ogromnego majątku, nie mógł być zadowolony. Wielu centaurom udało się uciec poprzez rozlewiska i wysypiska śmieci. Mezopotamscy styksowie w tej kwestii zawalili sprawę. Na granicach miasta stało około 10 tysięcy żołnierzy. Nikt nie mógł opuścić miasta. Złapano 45 czarodziejów i 70 centaurów próbujących nielegalnie przekroczyć granicę. Centaurów zabijano na miejscu a czarodzieje musieli grzebać ich ciała. W samym mieście czarodzieje donosili władzom o ukrywających zbiegów. Otrzymywali za to spore nagrody pieniężne. Kolejnych dwunastu skazano na śmierć za ukrywanie wrogów Volturi. Bilans dnia przedstawiał się następująco – zginęło 545 centaurów. Ta zbrodnia wstrząsnęła volteranami jako całością społeczeństwa. Mimo to nic nie zrobiono, aby zapobiec temu. <br>
W dniu 25 stycznia z Jerozolimy przybyło 700 styksów. Ich główne zadanie polegało na utrzymanie kontroli pożogi trawiącą dzielnicę centaurów. Dodatkowe siły były wręcz potrzebne, ponieważ już sama fala gorąca gdzieniegdzie przełamywała bariery. Ogień sięgał również pomieszczeń zlokalizowanych pod ziemią. Dzisiaj uważa się, że łącznie około 3 tysiące styksów kontrolowało magią pożogę. O godzinie 17  wydano rozkaz wygaszania. Nie można było tego zrobić za pomocą wody. Użyto popiołu wulkanicznego, który w rzeczywistości jest drobno pokruszoną skałą. Warstwa około 1 centymetra wystarczyła do wykonania rozkazu. Temperatura wewnątrz bariery wynosiła wtedy około 300 stopni. Jej natychmiastowe zniesienie wywołałby pożary w całym Volterze. Użycie wody również wykluczono. Powstałaby para wodna zmieszałaby się z oparami roztopionej skały. Wybuch nie byłby duży, ale pożaru nikt nie chciał, więc woda odpadała. Użyto wobec tego zaklęć chłodzących. Około godziny 20-21 temperatura wewnątrz wyniosła około 50 stopni. Postanowiono wtedy obniżyć bariery o 20 metrów. O godzinie 23 zostały zupełnie zniesione, po tym jak wiatry zrobiły już swoje. To co wymagało zostało schłodzone zaklęciami. Teren przygotowywano do inspekcji władcy czarodziejów. <br>
W dniu 26 stycznia Lucjusz Volturi w godzinach późno popołudniowych przeprowadził inspekcję. Oficjalnie zakończył działania wojenne i zapowiedział odbudowę tej dzielnicy dla najważniejszych notabli Volteru. Volteranie wyrazili radość, bo rzeź nie przeniosła się na nich. Lucjusz Volturi wręcz obdarował ich bogactwem centaurów. Aczkolwiek był to zaledwie niewielki tego co zagarnęli Volturi. Niespodziewanie dla władcy czarodziejów papież Hadrian I potępił jego działania. Uważał, że mordowanie centaurów jest złe i niepotrzebne. Odpowiedź volterowskiej dyplomacji była szybka i ostra. Albo głowa kościoła zachodniego przeprosi, albo biskupstwo Volteru zostanie zlikwidowane a chrześcijanie zabici w ramach zemsty. Papież musiał wybrać mniejsze zło i wybrał istnienie administracji kościelnej w stolicy czarodziejskiej. [[Życzliwe porozumienie Wielkiego Mistrza rodu Volturi Lucjusza Volturi i Biskupa Rzymu Hadriana I w sprawie centaurów|porozumienie]] zawarto w dniu 2 lutego. 

[[Kategoria:Volturi]]