Edytujesz Układ z Dublinu

'''Układ z Dublinu''' - umowa pomiędzy [[Przewodniczący Narodowego Irlandzkiego Rządu Czarodziejów|Przewodniczącym Narodowego Irlandzkiego Rządu Czarodziejów]] a państwem irlandzkim zawarta w dniu 24 sierpnia 1947 roku wprowadzająca podzielenie kompetencji państwa a magicznej administracji państwa. Prawo obowiązuje do dnia dzisiejszego i została wpisana listopadzie 1990 roku do konstytucji Irlandii. 

==Tło==

Układ z Dublinu był zwieńczeniem rozmów pomiędzy prezydentem kraju Seánem O’Kelly a [[Winston MacMillian|Winstonem MacMillianem]]. Konflikt pomiędzy obu politykami wybuchł po II wojnie światowej o pieniądze. Irlandia nie uczestniczyła w działaniach wojennych, mimo to znalazła się w bardzo poważnej recesji gospodarczej. Rząd i prezydent próbowali wszystkich środków, aby powstrzymać upadek państwa. Choć gospodarka nie była w tak złym stanie jak to przedstawiano to czarodzieje zostali pokazani jak zdrajcy państwa w służbie "potężnego rodu". Najbogatsza grupa - handlarze międzynarodowi gromadzili ogromne majątki na handlu z Volterem. Ich dochody i transakcje miały bardzo niskie stopy podatkowe, które ledwo co wystarczały ministerstwu. Minister MacMillian nic sobie z tego nie robił. Zależało mu na poparciu tej grupy. Dzięki niej mógł wygrać wybory w 1947 roku. 

Jednym z beneficjentów handlu z Irlandią był sam [[Fineas Volturi]] (1848-1971), a na którego poparcie liczył Winston. Chciał, aby zmusił prezydenta kraju do zaprzestania "wojny" z czarodziejami. [[Ambasadorowie Volturi w Irlandii|Ambasador rodu]] [[Łukasz Thor (1867-1990)|Łukasz Thor]], a potem [[Jan Lancaster (1897-1995)|Jan Lancaster]] studzili jego zamierzenia. W ich ocenie senior rodu Volturi nie miał zamiaru ingerować w sprawy irlandzkie. Mimo to Winston unikał dyplomację w Dublinie i bezpośrednio pisał do Fineasa Volturi. Wymiana korespondencji trwała przed 11 miesięcy i nic z niej nie wynikneło. Ambasador Lancaster gdy dowiedział się o zakulisowych rozmowach poza jego plecami powiadomił prezydenta Seána O’Kelly o zamierzeniach MacMilliana. 

Winston MacMillian pozostał zupełnie sam. Czarodzieje żądali jego ustąpienia, ambasada bojkotowała go a państwo udawało, że nie istnieje. Nie widząc już innej drogi usiadł do rozmów ze stroną rządową. Negocjacje trwały od kwietnia do początków sierpnia 1947 roku. Ostatecznie ustalono, że  Przewodniczący rządu czarodziejów jest równocześnie wicepremierem i ministrem ds. magicznych. Polityka zagraniczna, obrona, polityka ogólnokrajowa polityka skarbowa pozostaje w gestii państwa, natomiast szkolnictwo, podatki lokalne, siły policyjne pod wspólną kontrolą Irlandii i czarodziejów. W gestii ministerstwa magii pozostaje zarządzanie magicznymi placówkami handlowymi, uniwersytetem, lokalną policją, magiczną administracją.

Prawo weszło w życie w dniu 1 października 1947 roku i obowiązuje dnia dzisiejszego. 

[[Kategoria:Ministrowie Magii Irlandii]]