Edytujesz Protokół Bismarck-Visconti

'''Protokół Bismarck-Visconti''' - umowa bilateralna podpisana w dniu 29 czerwca 1871 roku w Berlinie przez przedstawiciela rodu Volturi w Prusach [[Tobiasz Visconti|Tobiasza Visconti]] i kanclerza Niemiec i Prus Ottona von Bismarcka ustanawiająca nowe stosunki dyplomatyczne na linii [[Volturi (ród)|ród Volturi]]-II Rzesza niemiecka. Weszła w życie w dniu 1 grudnia 1871 roku. Zastąpiła [[Srebrna bulla Abraxasa Volturi i Maksymiliana Habsburga z 1515|Srebrną bullę z 1515 roku]] i [[Reces dodatkowy do Srebrnej bulli Abraxasa Volturi i Maksymiliana Habsburga pomiędzy Cadmusem Volturi i cesarzem Austrii Franciszkiem I Habsbursko-Lotaryńskim z 1817|reces do niej z 1817 roku]]. Protokół obowiązywał do 1940 roku. 

==Sytuacja polityczna Niemiec==

W 1866 roku Austria w wyniku bitwy pod Sodawą utraciła militarne możliwości operowania w wojnie prusko-austriackiej. Na mocy pokoju praskiego rozwiązano Związek Niemiecki i powołano Związek Północnoniemiecki. Austria przestała być przeszkodą w zjednoczeniu Niemiec. Dodatkowo kanclerz Prus Otto von Bismarck w opozycji do króla Wilhelma I nie wyraził zgody na poniżenie Wiednia. Miał nadzieję, że w przyszłości oba państwa będą ze sobą współpracowały. Jedynie teraz Francja cesarza Napoleona III stawała na przeszkodzie zjednoczenia. W wyniku prowokacji premiera Prus Paryż wypowiedział wojnę Berlinowi. Wojska pruskie dzięki nowoczesnej technice szybko pokonały wroga. W Wersalu proklamowano zjednoczenie Niemiec.

==Negocjacje==

Do pierwszych rozmów doszło pod koniec 1867 roku. Wówczas to Tobiasz Viscotni w prywatnej rozmowie zapytał kanclerza Prus czy pragnie, aby rząd pruski reprezentował całe Niemcy. Odpowiedź była jak najbardziej pozytywna. Ta samodzielna inicjatywa ze strony Viscontiego nie spotkała się z aprobatą [[Juliusz Volturi|Juliusza Volturi]]. Cenił bardzo nisko Prusy za swoje mieszczańskie nastawienie. Wolał współpracować z Austrią Habsburgów, ale i oni popadli w bardzo silne problemy. Senior rodu był wyznawcą realpolitik. Niechętnie, ale przyznał rację swojemu przedstawicielowi w Berlinie o konieczności podpisania nowej umowy. Jednak nie kwapił się do tego, jak również król Wilhelm I. W ocenie pruskiego władcy Volturi nie przedstawiali realnej siły. Juliusz dowiedział się o stanowisku władcy od bawarskich czarodziejów. W dniu 19 listopada 1868 roku w Monachium doszło do spotkania seniora Volturi z królem Ludwikiem II Wittelsbachem i premierem Chlodwigiem zu Hohenlohe-Schillingsfürst. Juliusz zapewnił, że w przyszłych stosunkach z Niemcami Bawaria nie zostanie pozbawiona przedstawicielstwa rodu. Bawarski rząd w dalszym ciągu pozostawał proaustriacki i mógł cieszyć się pewnymi przywilejami, w zamian wykazywali pewną wierność interesom Volturi. Ewidentnie wykorzystywał to Volter. Czarodzieje jasno odczytywali intencje Juliusza. Wyraźnie chciał stworzyć austriacko-niemieckie przedstawicielstwo. Problem polegał na tym, że popierała to wysoka arystokracja. Średnia szlachta, miasta i burżuazja czy chłopi nie widzieli w tym korzyści dla siebie. W polityce międzynarodowej premier Bismarck pragnął chociaż mieć Volturi po neutralnej stronie. Miał ku temu poważne powody. Szukał tylko pretekstu do wojny z Francją. A [[Ambasadorowie Volturi we Francji|ambasador Volturi we Francji]] [[August Orsini]] jasno dawał do zrozumienia swojemu zwierzchnikowi, że francuscy czarodzieje oczekują militarnej pomocy ze strony stolicy magii. Sam Juliusz Volturi uważał, że prędzej czy później będzie trzeba się dogadać z Prusami. Osobiście spotkał się z Ottonem von Bismarckiem w dniu 30 lipca 1869 roku w Poznaniu. Premier Prus zaproponował mu nawiązanie stosunków dyplomatycznych po ewentualnym zjednoczeniu Niemiec. Juliusz udzielił mu wymijajacej odpowiedzi. Bardziej ciekawiła go postawa władcy kraju. Dał do zrozumienia swojemu rozmówcy, że dla czarodziejskiej wysokiej arystokracji bardzo ważne jest zdanie samego Wilhelma I o nawiązaniu stosunków dyplomatycznych. Spotkanie zakończyło się niepowodzeniem. 

Wraz z wybuchem wojny francusko-pruskiej wróciła kwestia stosunków dyplomatycznych. Volturi wyrazili przyjazną neutralność względem Francji. Pruski ambasador w Volterze w dniu 19 sierpnia 1870 roku podniósł alarm, że Francuzi mogą otrzymać gigantyczną pożyczkę w wysokości [[Złoty|1 miliona Złotych]] na volterowską technologię magiczną. To oznaczało by prawdopodobnie, że konflikt zbrojny potrwa dłużej i straci społeczne poparcie z Niemczech. Król Wilhelm I natychmiast poprzez króla Włoch Wiktora Emanuela II próbował zmusić Juliusza do zmiany stanowiska. [[Ambasadorowie Volturi we Włoszech|Ambasador Volturi w Italii]] [[Katarzyna Slitherin]] odpowiedziała, że senior nie musi tłumaczyć się przed królem pruskim ze swojej polityki. Dopiero Bismarck załagodził sprawę wystosowując pismo do Volteru z zapytaniem czy są również neutralni do Berlina. Równocześnie Napoleon III popełnił błąd. Zagroził bowiem, że jeśli [[Volturi]] nie wypowiedzą wojny Prusom to zerwie stosunki dyplomatyczne i wypowie im wojnę. W dniu 31 sierpnia 1870 roku Juliusz Volturi ponownie ogłasza akt neutralności. Do ponownego spotkania Juliusza z Bismarckiem doszło pod koniec września. Pojawiły się po raz konkrety. Nowy ambasador w Niemczech będzie pełnił podobną funkcję w Prusach. Volturi utrzymają swoich przedstawicieli w Saksonii i Bawarii. Niemcy będą też miały swojego ambasadora w Volterze. Premier Prus przyjął propozycję. Po wstępnych konsultacjach z Wilhelmem I zapytał o uprawnienia ogólnoniemicekiego przedstawiciela rodu. W dniu 19 października Tobiasz Visconti w rozmowie z szefem rządu pruskiego stwierdził, że będą podobne do tych ze Srebrnej bulli. Odpowiedź nie była satysfakcjonująca dla Berlina. Bismarck oczekiwał, że ambasador będzie reprezentował tylko interesy Volturi bez spraw społeczności magicznej. Po kilku miesiącach pata musiał z tego zrezygnować przez protesty wielu rodzin arystokratycznych. Uważali, że wielowiekowe związki z Volturi nie mogą zostać zaprzepaszczone przez nieudolną politykę. W dniu 16 marca 1871 roku Juliusz Volturi przedstawił projekt umowy:
# [[Wielki Mistrz rodu Volturi]] mianuje swojego przedstawiciela do cesarstwa niemieckiego będącego równocześnie przedstawicielem w Prusach; 
# Przedstawiciel rodu Volturi będzie w randze ambasadora;
# Kadencja ambasadora zależy od woli Wielkiego Mistrza rodu Volturi;
# Cesarstwo niemieckie wysyła swojego przedstawiciela do Volteru w randze ambasadora;
# Ambasador rodu posiada uprawnienia:
##Reprezentowanie rodu Volturi na arenie niemieckiej.
##Pilnowanie przestrzegania praw społeczności magicznej i interweniowanie jeśli są łamane.
##Ma prawo do zawetowania ustaw będących sprzecznych z protokołem.
##Reprezentowanie rodu Volturi przy zawieraniu umów gospodarczych.
# Ambasador Niemiec posiada następujące uprawnienia:
##Reprezentowania cesarstwa niemieckiego i królestwa Prus przy rodzie Volturi.
##Pilnuje interesy Niemiec i Prus.
##Reprezentuje Niemcy i Prusy przy zawieraniu umów gospodarczych. 
# W Saksonii i Bawarii będzie działało przedstawicielstwo rodu Volturi w randze ambasadora. Będą podlegać ogólnoniemieckiemu;

Otto von Bismarck, kanclerz już Rzeszy niemieckiej, był szczerze zaskoczony propozycją Juliusza. Sam senior rodu Volturi uznał wprost, iż gra jest skończona. Austria i Francja nie przeszkodziły zjednoczeniu Niemiec pod wodzą Prus, więc nadszedł czas dogadać się przy jak najlepszych warunkach. Rząd niemiecki zaakceptował projekt bez żadnych poprawek, chociaż zastrzeżenie budziła możliwość zawetowania ustaw jeśli są wymierzone przeciwko czarodziejom. O ten punkt toczyły się negocjacje. Juliusz Volturi postanowił złagodzić zapisy do "''Ambasador opiniuje ustawy dotyczące czarodziejów. Rząd musi wziąć pod uwagę jego zastrzeżenia''".

==Podpisanie i ratyfikacja==

W dniu 29 czerwca 1871 roku w Berlinie [[Tobiasz Visconti]] i kanclerz Niemiec uroczyście podpisali umowę nazwaną protokołem Bismarck-Visconti. Ambasador Volturi w Prusach zapewnił, że w ten sposób ''Niemcy odzyskają bardzo ważną pozycję jaką mieli przez ponad 300 lat.'' Aby umowa weszła w życie musiała zostać ratyfikowana przez Juliusza Volturi i cesarza Wilhelma I. Senior rodu Volturi podpisał dokument w dniu 30 lipca. Na podpis niemieckiego władcy trzeba było czekać znacznie dłużej. Miał poważne wątpliwości co do zasadności całego zachodu z rodem Volturi. Oczywiście Juliusz szybko dowiedział się o tym. Ponownie sięgnął do starych rodów. Te z całej siły poganiały władcę do złożenia podpisu. Juliusz Volturi mając już dość czekania ogłosił, że jeśli umowa nie zostanie ratyfikowana do końca listopada, to Volter nie nawiąże stosunków dyplomatycznych. Równocześnie powiadomił niemieckich kontrahentów o możliwym zakończeniu wszystkich kontraktów z końcem roku. Wilhelm I nie miał już sił i dla świętego spokoju ratyfikował protokół. Okazało się, że gospodarcze koszty nie nawiązania stosunków są znacznie wyższe niż przypuszczał. Protokół wszedł w życie w dniu 1 grudnia 1871 roku.

[[Kategoria:Ambasadorowie Volturi w Niemczech]]
[[Kategoria:Prawo]]