Edytujesz Pakt brukselski

'''Pakt brukselski''' - międzynarodowa umowa bilateralna pomiędzy rodem Volturi reprezentowanym przez [[Wielki Mistrz rodu Volturi|Seniora rodu Volturi]] [[Lucjusz Volturi|Lucjusza Volturi]] (1747-1850) a Królestwem Belgii reprezentowanym przez króla Leopolda I (1790-1865) i premiera Jeana-Baptiste Nothomb (1805–1881) w Brukseli uznające wspólne niderlandzko-belgijskie stosunki dyplomatyczne. Zgodnie z literą paktu tworzy wraz z [[Pakt haski|paktem haskim]] i [[Pakt Adolfa Luksemburskiego i Nigellusa Volturi|paktem Adolfa Luksemburskiego]] podstawy współczesnych stosunków dyplomatycznych Holandii, Belgii i Luksemburga z Volturi. 

==Zawarcie traktatu==

Kongres Wiedeński zjednoczył ziemie Holandii, Belgii i Luksemburga pod panowaniem dynastii Oranje-Nassau w jednym państwie - Niderlandach. Zrobiono to mimo ogromnych różnic dzielących północ od południa. Znajdujące się do tej pory ziemie pod panowaniem austriackim miały świetnie rozwijające się rolnictwo i przemysł, natomiast dawna republika doskonale rozwiniętą flotę i kolonie. Król Wilhelm I od początku łamał wszelki opór Belgów za pomocą represji. Nie przestrzegał narzuconej im konstytucji w kwestii wolności prasy czy religijnej. To drugie od początku stanowiło zarzewie ostrego konfliktu. Doszło do niego na tle tworzenia państwowych-laickich szkół. Władca za wszelką cenę chciał wyprzeć katolickich księży z edukacji. Działanie to spowodowało jeszcze większe opozycyjne nastawienie Belgów względem Królestwa Zjednoczonych Niderlandów. Ludność ulegała radykalizacji, ale mimo to król nie dostrzegał zbytnio problemu. Wydarzenia we Francji w 1830 roku po wydaniu antydemokratycznych ordonansów dopełniały nastroje ulicy. Ambasador [[Cezar Terentius (1759-1874)|Cezar Terentius]] (1759-1874) często interweniował gdy policja aresztowała czarodziejów. Zwykle ich wypuszczano natychmiast, jednak co raz częściej napotykał problemy związane z podróżowaniem do południowej Brabancji czy do samej Brukseli. Król Wilhelm I oczekiwał, że ambasador Volturi będzie cały czas przy nim. Nigdy nie zdołał oczarować volterowskiego dyplomaty. Często słyszał krytykę pod swoim adresem. Mimo ciężkich warunków bytowych w jakich był Cezar Terentius zawsze ostrzegał belgijskich deputowanych do Stanów Generalnych, że Volturi widzą Niderlandy jako całość. Jego stosunek do sprawy zmienił się wraz z wybuchem najpierw kontrolowanej rewolucji, potem otwartego buntu mas. Zobaczył na własne oczy jak bardzo Wilhelm I chce zdławić powstanie z ogromną siłą. [[Lucjusz Volturi]] oficjalnie zakazał mu ingerowanie w stan wojny, jednak pocztą pantoflową otrzymał polecenie lobbowania na rzecz zakończenia wojny. 

Do pierwszego spotkania volterowsko-belgijskiego doszło pod koniec 1832 roku. Alexander Toffany, volterowski radca kulturalny w Hadze w drodze do ambasady rodu spotkał się z królem Leopoldem I. W krótkiej rozmowie powtórzył to co kilka lat wcześniej mówił Terentius. Volturi nie chcą rozdrabniać swojego przedstawicielstwa w tym regionie. Argumentacji Volteru zupełnie nie przyjmowano w Brukseli. Rząd chciał koniecznie osobnej ambasady co pokaże ostatecznie pełną niezależność Belgii od Holandii. Wobec takiej postawy Volter wstrzymał jakiekolwiek rozmowy, a nawet formalne uznanie niepodległości kraju. Lucjusz Volturi nakazał swoim przedstawicielom w [[Ambasadorowie Volturi w Anglii, Szkocji i Walii|Londynie]], [[Ambasadorowie Volturi w Austrii|Wiedniu]] i [[Ambasadorowie Volturi w Moskwie|Petersburgu]], aby przekonali rządy i władców do volterowskiego punktu widzenia sprawy. Każdy przedstawiał sprawę w inny sposób. [[Mortycja Volturi]] (1800-1916) w rozmowach z premierami Wielkiej Brytanii ostrzegła, że Volter w obawie przed wpływami francuskimi nie chce rozbijać już tej istniejącej silnej ambasady. Londyn otrzymał propozycję załatwienia sprawy polubownie - Ród będzie wysyłał ambasadora z akredytacją zarówno w Holandii, jak i Belgii, a rządy obu państw naprzemiennie będą reprezentowali się w Volterze. Słowa Mortycji traktowano poważnie m.in dlatego, że była wnuczką Lucjusza Volturi, ówczesnego seniora rodu. W Wiedniu kanclerz Metternich nie miał nic przeciwko propozycji. Mikołaj I, żandarm Europy chętnie przystał na propozycję [[Adam Amnel (1753-1871)|Adama Amnela]] by niderlandzka ambasada obejmowała oba państwa. Dla niego powstanie niepodległej Belgii mimo wszystko dawało nadzieję Polakom na odzyskanie niepodległości, a tego bardzo nie chciał. Zresztą władca rosyjski chciał wysłać Polaków właśnie, aby stłumili powstanie belgijskie. Tak więc w pełni poparł Volturi widząc w tym częściowe zachowanie starego porządku. 

Do ponownego spotkania belgijsko-volterowskiego doszło w 1837 roku kiedy to król Leopold I przebywał w Paryżu. Potem władca Belgów wspominał, że Lucjusz Volturi miał do niego bardzo osły stosunek. Najwyraźniej i jemu nie podobało się, że Wielka Brytania i Francja zaaranżowały to spotkanie. Lucjusz przestał kryć swoich prawdziwych intencji. Podczas krótkiej rozmowy stwierdził, iż w zamian na zgodę na powstanie wspólnej holensersko-belgijskiej ambasady Volturi uznają niepodległość jego kraju i udzieli pożyczkę na rozwój przemysłu. Wstępna zgodę na rozpoczęcie rozmów Stany Generalne Belgii wyraziły już w dniu 22 grudnia 1837 roku. Przebiegały one bardzo powoli. Przede wszystkim przez samą postawę Holendrów i króla Wilhelma I. Ostatecznie wraz z jego upadkiem Lucjusz postanowił go [[List Wielkiego Mistrza rodu Volturi Lucjusza Volturi do króla Holandii Wilhelma I van Oranje-Nassau|usunąć z tronu]]. Negocjacje ruszyły pełna parą. Rząd belgijski i król zaakceptowali warunki już w dniu 9 lipca 1841 roku. Pakt wszedł w życie tydzień później. Jego zapisy były prawie identyczne z tym niderlandzkim:
# Królestwo Belgów jest niepodległym państwem;
# Królestwo Belgów wraz z Królestwem Niderlandów i ród Volturi wysyłają swoich przedstawicieli w randze ambasadorów. Niderlandzko-belgijski przedstawiciel w Volterze musi być czarodziejem [[Czysta krew|czystej krwi]].
# Ród Volturi ma prawo ingerować w beligijskie ustawodawstwo jeśli stanowi to zagrożenie dla czarodziejów. 
# Zezwala się, aby w Volterze mieszkało nie więcej niż pięć tysięcy niemagicznych obywateli Belgii.
# Volter i Belgia mogą swobodnie handlować. 
# Wielki Mistrz rodu Volturi w ciągu pięciu lat od objęcia urzędu musi złożyć oficjalną wizytę w Belgii. 

W dniu 31 lipca 1841 roku nastąpiło podpisanie [[Porozumienie niderlandzkie w Volterze|porozumienia]] holendersko-belgijskie w [[Volter]]ze. Sygnatariuszami byli:
* Holandia - Król Niderlandów Wilhelm II, Przewodniczący Senatu Arnoldus van Gennep, Przewodniczący Izby Reprezentantów Hendrik Becker;
* Belgia - Król Belgów Leopold I, Premier Jean-Baptiste Nothomb, Przewodniczący Senatu Louis Baron de Schiervel, Przewodniczący Izby Reprezentantów Isidore Fallon;
* Volturi - Wielki Mistrz rodu Volturi Lucjusz Volturi, [[Gubernatorzy Volteru|Gubernatorka Volteru]] [[Dorea Volturi (1748-1880)|Dorea Volturi]], najstarszy syn seniora [[Juliusz Volturi]];
* Wielka Brytania - Premier William Lamb, 2. wicehrabia Melbourne, Minister Spraw Zagranicznych Henry Temple, 3. wicehrabia Palmerston;
* Austria - Kanclerz Klemens Lothar von Metternich;
* Rosja - Cesarz Mikołaj I;

[[Kategoria:Ambasadorowie Volturi w dawnych Niderlandach]]