Edytujesz Olaf Norweski (1103-1182)

{{Dane personalne
|płeć=Mężczyzna
|oczy=Brążowe
|włosy=Brązowe 
|urodziny=23 października 1103<br>Trondheim, Królestwo Norwegii
|śmierć=31 stycznia 1182<br>Morze Pólnocne
|krew=Czysta
|tytuł=Jarl Rady Wojennej norweskich wikingów
|pseudonim=Jednoręki rolnik
|różdżka= brak informacji
|praca=Norweski wojownik<br>Jarl Rady wojennej
|rodzina=<br>
* [[Olaf Norweski (jarl)|Olaf]] (dziadek)<br>
* [[Dagobar Norweski (syn Olafa)|Dagobar Norweski]] (ojciec)<br>
* Dedalia z Normanów (matka)<br>
<br>
}}'''Olaf Dagobarsson''' – (ur. 23 października 1103 roku w Trondheim - zm. 31 stycznia 1182 roku nad Morzem Północnym), norweski wojownik, przywódca [[Ministrowie Magii Królestwa Norwegii#Rada wojenna|Rady wojennej]] od 6 stycznia 1142 roku do swojej śmierci.

Przyszedł na świat jako syn [[Dagobar Norweski (syn Olafa)|Dagobara Olfassona]] (1075-1142), jarla norweskich czarodziejów w latach 1112-1142 i Dedalii Normandzkiej. Zgodnie z tradycją przez pierwsze siedem lat wychowywały go kobiety. Imię otrzymał po dziadku [[Olaf Norweski (jarl)|Olafie]] pierwszego przewodniczącego Rady wojennej. W wieku ośmiu lat zaczął ćwiczyć fechtunek wojenny. Trening na placu mu nie wystarczył i już w wieku czternastu lat organizował małe wyprawy wzdłuż wybrzeża. W końcu został złapany i w maju 1118 roku postawiono go przed sądem. Ojciec skazał go na obcięcie lewej dłoni. wyrok wykonano publicznie. Od tamtej pory Olaf używał tylko różdżki. Nie wolno było mu używać topora. Stał się wyrzutkiem społecznym, bo przez niepełnosprawność nie brał udział w wyprawach wojennych ojca. Cały czas trenował pojedynki. Właśnie to wpędziło go w kłopoty. Przewodniczący Rady Wojennej uważał, że jego syn knuje coś przeciwko niemu. Chciał zapobiec temu odcinając mu drugą rękę. Olaf w porę dowiedział się o planach ojca i zbiegł bezpiecznie z Norwegii.

Młody czarodziej zniknął na lata. Nikt nie wiedział co się z nim działo przez kolejne dziesięciolecia. Czasami do uszów rodziny docierały strzępy informacji, jednak nie raz były sprzeczne ze sobą. Olaf nie wrócił do domu nawet w czasie konfliktu jego ojca z potężnym rodem Volturi. Tymczasem młody czarodziej podróżował po Europie. Najpierw trafił do Niemiec. Po raz pierwszy otrzymał dobra opiekę medyczną w zamian za usługi seksualne. Chirurdzy "obrobili" kikut jego dłoni. Nie potrafili, jednak odtworzyć dłoni. Olaf w Niemczech spędził kilka lat. Nie wiadomo kiedy dokładnie. On sam również w późniejszych latach bardzo mało mów i niewielkich ówił o swojej przeszłości. 

W 1135 roku trafił na służbę rodu Volturi. Chętnie wyprawiał się przeciwko swoim rodakom. [[Linus Volturi]] (1018-1145) nakazał mu przejęcie tronu jarla norweskich czarodziejów. Otrzymał wsparcie ze strony styksów i niewielkiej grupy wikingów. [[Zamach stanu w Norwegii przeciwko Dagobarowi Olafsonowi|Zamach stanu]] trwał dwa dni od 4 do 6 stycznia 1142 roku. [[Jadeite]] zabił jego ojca, a on przejął władzę. Darował swojemu poprzednikowi życie, jednak nie był wstanie go zagwarantować. Wikingowie wiedzieli w nim zamachowcem, władcę narzuconego siłą.

Olaf Dagobarsson wiedział, że ma bardzo słabą pozycję. Styksowie utrzymywali go przy władzy. Jadeite nie miał dobrego zdania o Olafie. Dla niego był to słaby człowiek. Jarl natomiast odbudował port. Sfinansował budowę nowych statków rybackich. Czarodzieje nie mieli zbyt za dużo żywności. Wojny Dagobara doprowadziły do biedy. Mieli w tym udział także Volturi, którzy blokowali handel. Pola wokół Trondheim leżały odłogiem. Dawnych rolników nie było stać na zasianie. Olaf postanowił podarować im ziarno na zasiew. Niewielu skorzystało z tego. Ta mała grupa zajmowała kolejne ziemie. W 1145 roku mieli ogromne zbiory, które ze sukcesem sprzedawali. Szybko stali się bogaczami. Otwarcie popierali Olafa. Dotychczasowi przeciwnicy za to tracili na znaczeniu. Ich majątki kurczyły się. wypraw zaniechano, a tych którzy próbowali rabować spotykała sroga kara ze strony styksów pilnujących bezpieczeństwa volterowskiego handlu w tej części europy. Śmierć Linusa Volturi stała się okazją do zmiany stosunków na linii Volter-Olaf.

[[Pius Volturi]] (1041-1167) był zdania, że polityka jego ojca wobec Norwegii była korzystna dla rodu Volturi i nie miał zamiaru jej zmienić. Wyprawy łupieżcze pozostały zakazane. Olaf zaczął zajmować kolejne ziemie. Tam gdzie można było uprawiano ziemię. Hodowla również przynosiła ogromne profity. Głównym partnerem handlowym w roku 1150 był ród Volturi. W latach 1152-1154 odnotowano bardzo słabe zbiory. Znaczna część płodów rolnych pozostała w kraju. Ich cena była bardzo wysoka na rynku wewnętrznym, natomiast cena wywozu pozostawała na poziomie sprzed kryzysu. Nic dziwnego, że zarówno jarl, jak i rolnicy chcieli zmienić warunki umowy. Volter jednak pozostał głuchy na te propozycje. Zażądali wręcz więcej zboża niż mogli dostać. W 1153 roku po raz pierwszy, od ponad dekady, jarl zebrał wojów. Pierwsze ćwiczenia miały miejsca w górach. Uczono się technik obronnych, a także zaklęć obronnych. Przygotowywano się na ewentualną interwencję zbrojną. Styksowie otrzymali od swojego władcy na przeprowadzenie interwencji, ale tylko i wyłącznie kiedy nie będzie innego rozwiązania. Najpierw chcieli sprawdzić jak poddani Olafa spiszą się w walce. W dniu 23 grudnia 1154 roku miała miejsce [[Atak na Trondheim (1154)|bitwa o Trondheim]]. Zakończyła się zdecydowanym zwycięstwem Olafa i jego wojów. Od tej pory mówiono o nim jednoręki różdżkarz. Samodzielnie pokonał znaczną część czarodziejów zaprawionych w pojedynkach. Na odległość próbowali pokonać Norwegów, jednak ludzie jarla wcześniej trenowali pojedynki. Do walk dołączyli przedstawiciele starej elity walczącej tylko toporami i mieczami. Stali się mięsem armatnim Olafa, jednak po zakończeniu bitwy pochowano ich z należnym szacunkiem.

W 1160 roku spotkał się z Jadeite. Omawiali problem z handlem i sposobami jego rozwiązania. [[Dowódcy armii Volturi|Dowódca armii Volturi]] wyraził zgodę na nowe ceny, zdecydowanie bardziej korzystne dla Norwegów. sami poddani jarla posiadali łącznie 34 statki rybackie i 17 handlowych. Oprócz Volteru kierunkiem handlu były porty norweskiego wybrzeża, Danię, a nawet Niderlandy. Opinia Europejczyków o norweskich czarodziejów poprawiła się. Co zmienia faktu to, że Olaf Norweski miał opozycję. Uważała, że sprzeniewierzył się starym zasadom. Pogardliwie mówili o nim jednoręki rolnik. Wbrew jego zakazowi w marcu 1165 roku udali się na wyprawę na tereny Rusi. Złupili kilkanaście miast i miasteczek. Wzięli do niewoli ponad setkę ludzi. Tego nie można było zlekceważyć. Olaf planował odebrać niewolników i puścić ich do domu. Niestety mieszkańcy Trondheim byli innego zdania. Wiwatami przyjęli łupy i łupieżców. Wśród nich bohatersko wyróżnił się [[Oroteus Norweski (jarl)|Oroteus]] (1147-1199). Pragnął zając miejsce Olafa i zapewne rzuciłby mu wyzwanie gdyby nie styksowie. Jadeite na rozkaz samego Piusa Volturi [[Atak na Trondheim (1165)|zaatakował Trondheim]]. Misja miała oficjalny charakter interwencji zbrojnej. Zaskoczeni mieszkańcy upadli. Olaf, Oroteus i wielu innych trafiło do niewoli. Spalono port i wszystkie łodzie handlowe. Wziętych do niewoli uwolniono pod warunkiem, że sami na własną rękę wrócą do domu. Jarl za cenę wolności i życia Trondheim podpisał upokarzający [[układ z Volteru (1165)|układ z Volteru]]. Stracił jakąkolwiek niezależność. Wszelkie decyzje dotyczące handlu będzie podejmował [[Gubernatorzy wyspy Munkholmen|Gubernator]] na wyspie Munkholmen.

Kolejne lata zajęły odbudowę społeczności czarodziejów. Wiele osób zginęło. Styksowie wymordowały całe rodziny. W 1167 roku ponownie otwarto port. Styksowie dokładnie sprawdzali co jest wwożone i wywożone w statkach należących do czarodziejów. Wszelka broń była bezwzględnie konfiskowana, a także drzewa, z których robiono różdżki. W latach 1169-1171 w rolnictwie zanotowano znaczny dodatni bilans. Dzięki temu handel przyniósł upragnione złoto, pomimo ciągłej kontroli wojska rodu Volturi. Społeczeństwo żyło w przymusowym pokoju. Ćwiczyło magię i jej sztuki. Pojedynki nazywano prawie zakazaną sztuką, ale nawet styksowie nie chcieli pozbawiać Norwegów prawa do obrony. W 1171 roku Oroteus wyzwał Olafa na pojedynek o władzę. Chociaż jarl wygrał, to świadkowie woleli młodszego Oroteusa. Świadomy, że jego dni mogą być policzone postanowił zawrzeć [[Życzliwe porozumienie Olafa norweskiego, jarla norweskiej Rady Wojennej z Oroteusem w sprawie następstwa tronu|porozumienie]]. Ku uciesze czarodziejów uznał Oroteusa za swojego następcę pod warunkiem, że nikt go nie zabije. To zapewniło kolejną dekadę spokojnego rozwoju czarodziejskiej części miasta. W 1180 roku Volturi zezwolili Norwegom na posiadanie małej flotylli statków niehandlowo-rybackich. Olaf chętnie zapuszczał się w morze. Nie było czasami i wiele tygodni. Pewny swojego panowania mógł podróżować. Planował nawet odwiedzić Volter. W styczniu 1182 toku popłynął w stronę Italii. Niestety zaskoczył go sztorm. Łódź zatonęła, a wraz z nim Olaf i świta. 

Nowym jarlem Rady Wojennej został Oroteus. Symboliczny pogrzeb Olafa odbył się w dniu 10 października 1184 roku.


{{Władca
|pop=[[Dagobar Norweski (syn Olafa)|Dagobar Norweski]]
|nast=[[Oroteus Norweski (jarl)|Oroteus Norweski]]
|urząd=[[Ministrowie Magii Królestwa Norwegii|Jarl Rady Wojennej]]
|lata=1142-1182
}}
[[Kategoria:Ministrowie Magii Norwegii]]