Edytujesz Moe majo

'''Moe majo''' - (燃え魔女) ''dosłownie "Palić czarownice"'', była to jedna z największych zbrodni japońskiej ludności niemagicznej popieranej przez arystokratów przeciwko [[Czarodziej|czarodziejom]] inspirowana przez przeciwników wolności magii. Pierwsze ataki miały miejsce na początku lutego 1397 roku. Ich apogeum nastąpiły z początkiem sierpnia. [[Volturi (ród)|Ród Volturi]] zachowywał się bardzo pasywnie przyjmując rolę obserwatora wydarzeń w tej części świata. Zbytnio interesowali się zagrożeniami w Europie. Dopiero atak na ambasadę Volturi w dniu 17 września doprowadził do zerwania stosunków dyplomatycznych, a w konsekwencji do [[Wojna Volturi-Japonia (1398-1401)|wojny Volturi-Japonia]]. 

==Tło==

Czarodzieje posiadali uprzywilejowaną pozycję w społeczeństwie japońskim utwierdzoną przez tradycję i parasol ochronny rodu Volturi. Najbardziej przeszkadzało to wielkim feudałom ziemskich, ponieważ nie mogli ich opodatkować, pozbawić wolności majątku bez zgody sądu czarodziejskiego. Na wiele lat przed Moe majo zdarzało się, że niektórzy władcy rodów dokonywali czystek czarodziejów, którzy zdobyli w ich ocenie zbyt wielki majątek lub wpływy, ale za ten czyn mogli zostać ukarani przez innych równych sobie. W 1352 roku po raz pierwszy Volturi przeprowadzili kontratak na napastnikach. Feudałowie musieli zaakceptować fakt, że najważniejszy ród czarodziejski broni swoich poddanych. Mimo wszystko w przeciągu 40 lat ambasada interweniowała blisko trzysta razy. Każdorazowo napastnicy uciekali przed [[Styksowie|Styksami]]. 

Dopiero w 1395 roku stawiono czynny opór Volturi. Bitwa niedaleko Osaki zakończyła się masakrą armii feudałów. Zginęli prawie wszyscy żołnierze. Pomimo przegranej powszechnie uważano, że ambasador przekroczył ostateczną granicę. W następnym roku czarodzieje w całym kraju uzyskiwali bardzo ważny przywilej, tym razem gwarantowany przez państwo, status osoby [[Nietykalny (Japonia)|nietykalnej]] - nikt nie mógł jej aresztować bez zgody władcy kraju lub czarodziejów. Immunitet rozszerzono też na własność i zwolnienie od podatków feudalnych. Arystokraci rodu Ashigaka potraktowali to jako bezpośrednie zagrożenie dla swoich interesów. Najpierw próbowali rozmawiać z [[Teodora Volturi (1328-1454)|Teodorą Volturi]], jednak ta zupełnie odmówiła jakichkolwiek koncesji dla samych szogunów. Rozgoryczeni postanowili o siłowym rozwiązaniu.

==Organizacja grup==

W grudniu 1396 roku Yoshimochi Ashikaga zorganizował pierwszą grupę. Składała się z siedemnastu osób. Dysponowali oni kilkoma [[Łuk Obsydianowy|łukami obsydianowymi]]. Posiadali bardzo dobre uzbrojenie, w tym magiczne - lance miotające piorunami, różnego rodzaju miecze i łuków. Grupa wcześniej trenowała ze sobą przez dwa tygodnie kilka różnych wariantów ataku. Przede wszystkim ich głównym celem było pozbawienie możliwości używania mocy przez najsilniejszych czarodziejów. Wytypowanie tej osoby należało do bardzo skutecznego wywiadu. Zwiadowców rekrutowano z grona najlepszych żołnierzy gwardii przybocznej rodu Ashigaka. 

W czasie treningów dowódcy wojskowi spostrzegli się, że jedna atakująca drużyna może zostać odparta przez dużą grupę czarodziejów, dlatego postanowiono, że w odwodzie będą czekały dwie kolejne, w tym jedna pełni funkcję tylnej straży.

Od marca 1397 roku wszystkie rody feudalne tworzyły swoje armie. We wrześniu na ich czele stanął szogun Ashikaga. 

==Ataki na czarodziejów==

Pierwszy udokumentowany przypadek ataku na czarodziejów nastąpił w dniu 9 lutego 1397 w Ozace, dzisiaj Osaka. Zginęło blisko 114 czarodziejów i 78 napastników. Wyspa Honsiu szybko zamieniła się w pola bitewne pomiędzy magami a niemagami. Lokalne kroniki mówiły o setkach ataków na społeczność magiczną i wyrżnięciu jej w pień. W dniu 29 kwietnia w Onomichi, w porcie gdzie dokonywano wymiany handlowej z Zachodem, dokonano głośnej zbrodni. Zgromadzono wszystkich czarodziejów w jednym miejscu w środku nocy na głównym placu. Odczytano im proklamację unieważnienia ich wszelkich praw, a następnie zostali powiadomieni o wyroku śmierci. Magowie nie mogli uwierzyć w to i nie bronili się. Uważali swoją ochronę prawną za w pełni wystarczającą. Żadne groźby nie zrobiły wrażenia na wysłannikach Ashikaga. Do rzezi przyłączyli się też mieszkańcy portu - kierowała nimi chęć przejęcia majątków. Dowódca wojskowy Ashikaga zezwolił na zabór, dzięki czemu nikt nie powiadomił Volturi. Po egzekucji wszystkie ciała spalono a prochy wrzucono do morza. Aż tak poważna zbrodnia mogła spowodować prawdziwą wojnę, dlatego podjęto nadzwyczajne środki ostrożności. Powszechnie mówiono, że czarodzieje opłacili marynarzy i wypłynęli do Korei. [[Teodora Volturi (1328-1454)|Teodora Volturi]] [[Ambasadorowie Volturi w Państwie Kwitnącej Wiśni|Ambasador Volturi w Japonii]] w czasie odbioru przesyłki z Volteru wyczuła potężną fluktuację mocy. Zaniepokojona poszła jej śladem na rynek. Tam wyczuła ogromny ból i cierpienie. Natychmiast zażądała od władcy Onomichi wyjaśnień gdzie są czarodzieje. Feudał miasta powtórzył plotki jako oficjalne stanowisko. Przedstawicielka Volturi użyła przeciwko niemu bardzo silnej [[Frakturumencja|frakturumencji]]. To co dowiedziała się strasznie ją zaszokowało. Wezwała na pomoc straż ambasady zostawiając ją bez żadnej ochrony. Dokonało zemsty na wszystkich tych co zabili lub zagarnęli majątki czarodziejów. Zginęło łącznie trzy tysiące osób z feudałem miasta. Następnie z większą częścią wyprawiła się do szoguna Yoshimochi Ashikaga. Zrezygnowała jednak z oblegania jego twierdzą, ponieważ nie chciała wypowiedzieć wojnę bez zgody [[Lucjusz Volturi (1284-1422)|Lucjusza Volturi]] (1284-1422). A senior nie wyraził na to zgody. Choć feudałowie byli przerażeni to wielu mieszkańców kraju uznało to za obrazę. Winę widziano u czarodziejów. Ród Ashikaga nie rozwiązał swoich sił tylko pozwolił im działać według własnego uznania. Na początku czerwca nastąpiły ludowe ataki na magicznych sąsiadów. Kierowała nimi przede wszystkim chęć zysku. Pierwszym takim przypadkiem było zdarzenie na Sikoku. Według szacunków zginęło 78 procent populacji ludności magicznej wyspy - 7100 osób. Pozostali przy życiu porzucili swoje majątki i uciekli do Korei. Nie wiadomo ilu uciekinierów postradało życie. W porze letniej ataki zwielokrotniły się. W całym kraju zginęło nawet 50 tysięcy czarodziejów. Ambasadorka miała związane ręce, ponieważ Volter uważał, że to jest problem wewnętrzny Japonii. Drugim powodem niejako porzucenia japońskich czarodziejów był fakt, iż uważali siebie za niezależnych od rodu Volturi i deklarowali służbę władzom cesarskim i siogunatu. Teodora Volturi w dniu 17 sierpnia opuściła ambasadę, aby osobiście porozmawiać z dziadkiem. Feudałowie uznali to za znak do ataku. Natychmiast po całym kraju rozpowszechniła się informacja o porzuceni placówki przez ród. Yoshimochi Ashikaga wezwał wszystkich do odbicia należnych ziem spod władzy czarodziejów w Kioto. 


Opustoszała ambasada nie do końca pozostawała bezbronna. Budynki były ochronione specjalnymi barierami i tarczami. Mury miały wysokość aż pięciu metrów. Wokół nich poprowadzono fosę o głębokości 15 i szerokości 16 metrów. Zalano ją wodą, która pochłonie wszystkich tych co będą próbowali wejść nielegalnie do ambasady. Wszystkie osiem mostów podniesiono gdy Helena wyjechała. Pierwsza grupa atakujących liczyła 100 osób. Nieświadomi zabezpieczeń wskoczyli do fosy, by ją przepłynąć. Prawie że natychmiast woda zagotowała się pochłaniając nieszczęśników. Yoshimochi Ashikaga sondował czy pozostali dowódcy chcą wycofać swoje siły. Po stracie stu ludzi większość dowódców pragnęło zemsty na czarodziejach. W tym celu użyto kilkunastu katapult. Tarcze ochronne świetnie dawały sobie radę do czasu aż zaczęto używać pocisków z ciekłym ołowiem. Niespodziewanie wypaliły ogromne dziury przez które atakujący wdarli się do środka. 

Zdewastowano wszystkie pomieszczenia ambasady doszczętnie zniszczono wizerunki członków rodu Volturi. Wyniesiono wszystko co można było sprzedać. Część napastników próbowała podpalić budynek, ale dowódcy szybko opanowali sytuację. Nie mogli sobie pozwolić na widoczne zniszczenia. Nie wiedzieli kiedy personel ambasady wróci, a ni jakie będą tego konsekwencje. Wściekłość masy ludności zbudził rozkaz zewnętrznej odbudowy, tak aby budynek wygląd na nienaruszony. Z ogromnym oporem wykonano rozkaz. W zamian za to pozwolono na konfiskatę majątków wszystkich czarodziejów mieszkających wokół ambasady. Równocześnie pozwalano mordować magicznych właścicieli gdy stawiali opór, a magom zakazano używać magii pod karą śmierci dla całej rodziny. Przed siedem dni stolica Japonii była areną strasznych grabieży i gwałtów. Niewielu udało się uciec. Uchodźcy przybywali do Korei. 

Pod koniec października do Volteru przybyła delegacja czarodziejów z Kioto. Przedstawili swoją bardzo ciężką sytuację i prosili o jak najszybszą pomoc w uporaniu się z napastnikami. Senior Volteru natychmiast odmówił, ponieważ potraktował to jako wewnętrzną sprawę Japonii. W kuluarach delegacji przekazano żądanie, aby uznali prymat Volturi i w zamian za "ochronę" płacili trybut. Z drugiej strony Lucjusz Volturi miał bardzo mocno porozrzucane siły, które broniły czarodziejów w całej Europie. W jego ocenie najpierw należało zapewnić bezpieczeństwo "metropolii", a potem "peryferiom". Teodora Volturi wróciła do ambasady w dniu 7 listopada. Widok, który zastała strasznie ją przeraził. Wydawało się, że budynek całkowicie nie jest bezpieczny. Wbrew woli dziadka natychmiast wyruszyła z personelem militarnym do Yoshimochi Ashikaga. Szogun nakazał by wróciła do ambasady i nie opuszczała jej bez pozwolenia. W dniu 11 listopada niemagowie próbowali zabić Teodorę. Postanowiła o podjęciu środków odwetowych. Spaliła wszystkie budynki, aby nie zostały w żaden sposób wykorzystane. Zabrała archiwum, w tym najważniejszą część dotyczącą skarbu i sprawiedliwości. Wojskowy dowódca Japonii został powiadomiony specjalnym listem o zerwaniu stosunków dyplomatycznych (15 XI 1397). 

==Skutki==

Senior Lucjusz Volturi z początku nie chciał angażować się militarnie w Japonii, ponieważ w Europie sytuacja czarodziejów była bardzo ciężka. Bardzo często większość sił Volteru stacjonowała w różnych częściach kontynentu europejskiego. Wielokrotnie musieli oni podejmować interwencje zbrojne. Kiedy do uszu seniora dotarła wiadomość o zniszczeniu ambasady nie miał ochoty wysyłać kolejnych jednostek. Jego wnuczka i równocześnie ambasadorka nie chciała słyszeć o poddaniu się. Oznaczałoby to upadek prestiżu Volturi na Dalekim Wschodzie. W dniu 10 stycznia 1398 roku Teodora Volturi wróciła do Kioto wraz ze swoją strażą przyboczną. Wszystkie osoby znajdujące się na terenie ambasady zostały natychmiast pojmane i uśmiercone. Zarządziła fortyfikację murów do celów obronnych. Nim przybyła część armii szoguna Volturi mogli spokojnie się bronić przed oblężeniem. I taki był plan Japończyków, jednak Helena wraz z najodważniejszymi towarzyszami ruszyła do boju na zaskoczonych żołnierzy. Użyła strasznej klątwy [[Sphaera ignis]] zapalając wszystko co było w promieniu 150 metrów. Zginęło kilkanaście tysięcy ludzi. Wydawała [[Odezwa Heleny Volturi do japońskich czarodziejów|odezwę]], w której wzywała do walki z ludźmi pozbawionymi magii, zachęcała do używania klątw ostatecznych. 

W dniu 12 stycznia 1398 roku przybyło siedem tysięcy styksów. Na następny dzień rozpoczęto wojnę. 

[[Kategoria:Ambasadorowie Volturi w Japonii]]
[[Kategoria:Wojny Volturi]]