Edytujesz Kryzys dyplomatyczny z Litwą

'''Kryzys dyplomatyczny z Litwą''' - wydarzenie w historii Litwy i Volteru w 1996 roku zakończone zerwaniem, a potem wznowieniem stosunków dyplomatycznych. Dla [[Kajfasz Volturi|Kajfasza Volturi]] był to ogromny policzek ze strony Wilna. Wielu członków jego rodziny żądało zemsty w postaci interwencji lub demonstracji zbrojnej. Litwa ulegała wówczas gorączki nacjonalizmu, a władze centralne jeszcze dolewały oliwy do ognia pozwalając na antyvolturi, antyczarodziejskie i antypolskie demonstracje. Zawiązywały się komitety społeczne wzywające do rozpoczęcia wojny z [[Volturi (ród)|rodem Volturi]], a przy tym nie byli w stanie obiektywnie spojrzeć na skutki tak drastycznego podejścia. Na świecie całe wydarzenie obserwowano z zainteresowaniem czy nawet z rozbawieniem. Volturi grożąc wojną wygrali tą psychologiczną. 

==Tło==

Początki kryzysu należy szukać w roku 1990, kiedy to Litwa odzyskała niepodległość od ZSRR i nie dążyła do samodzielnego uregulowania stosunków z [[Volter]]em. Do momentu zawarcia [[5. Konwencja Wileńska|5. Konwencji Wileńskiej]] Litewska SRR pełniła funkcję łączniczki pomiędzy [[Volturi]] a Moskwą. Formalnie ród znajdował się w stanie [[Wojna Volturi-ZSRR|wojny]] ze Związkiem Radzieckim, a [[4. Konwencja Wileńska|Czwarta Konwencja]] pozwoliła na ominięcie braku stosunków dyplomatycznych. Litwa straciła swój status, kiedy w 1986 roku [[Luukas Komorovsky]] został [[Ambasadorowie Volturi w Moskwie|Nadzwyczajnym Przedstawicielem rodu przy ZSRR]]. Politycy litewscy nie zdali sobie sprawy gdy sytuacja polityczna uległa zmianie, co miało w ciągu najbliższych kilku lat fatalne skutki. 

Ambasador Volturi zgodnie z Piątą Konwencją Wileńską pilnował przestrzeganie praw czarodziejów. Ambasada opiniowała wszelkie projekty ustaw gdy dotyczyło to, bezpośrednio i pośrednio, społeczności magicznej, co bardzo nie podobało się nacjonalistom, którzy żądali zaprzestania takich "praktyk". Z roku na rok skarg wysyłanych do Volteru przybywało w zastraszającym tempie. Składali je zarówno politycy, jak i zwykli Litwini, jednak Kajfasz Volturi w pełni ufał swoim ambasadorom w Kłajpedzie. Mianowanie [[Tadeusz Amnel|Tadeusza Amnela]] litewskie władze centralne przyjęli z histerią. Uważano go za Polaka i polityka sprzyjającego Polakom. Rząd starał się wysondować czy istnieje możliwość wyznaczenia innej osoby, ale nadzieje rozwiał sam Kajfasz Volturi proponując w jego miejsce polską księżniczkę [[Krystyna Jagiellonka|Krystynę Jagiellonkę]]. 

Zarówno władze centralne, jak i te lokalne reagowały bardzo ostro, kiedy ambasada prosiła o projekty ustaw dotyczące czarodziejów. Opór był zdecydowanie za słaby i ostatecznie Tadeusz Amnel dostawał tego czego chciał. Większość opiniowanych praw przechodziła bez zarzutów, pomimo że ugadzała w mniejszości narodowe. Dochodziło także krótkich demonstracji, ale to bardzo dało do myślenia Volterowi.

==Wybuch konfliktu==

Litewska historiografia na początek konfliktu wskazuje spotkanie Tadeusza Amnela i [[Ambasadorowie Volturi w Polsce|ambasadora rodu w Polsce]] [[Jan Romanowicz|Jana Romanowicza]] podczas drogi powrotnej do swoich placówek w styczniu 1995 roku. Miało wówczas dojść do zatwierdzenia porozumienia, że przedstawiciel w Warszawie będzie koordynował pracę swojego odpowiednika w Kłajpedzie. Główną podstawą do takiej interpretacji miał dać [[Aro Volturi]], który będąc na Litwie powiedział:
<center>
{{Cytat|Polska i Litwa mają wiele wspólnego, w tym także politykę wobec rasy czarodziejów. Oba regiony są bardzo ważne, dlatego należy je szczególnie pilnować. Warszawa, Kłajpeda i Moskwa są newralgicznymi punktami w tej części Europy dla rodu, a więc muszą ze sobą współpracować.}}
</center>
Wypowiedzi każdego członka rodu Volturi analizowano na Litwie zawsze z negatywną przesadnością. Tak więc nawet wymienienie kilku zdań pomiędzy przedstawicielem Volteru w Warszawie i Kłajpedzie traktowano jak paktowanie przeciwko Wilnu. Tadeusz Amnel po powrocie do kraju natychmiast został wezwany przez prezydenta Algirdasa Brazauskasa na rozmowy, podczas których oskarżano go o sprzedawanie litewskich sekretów Polsce. Ambasador był bardzo zaskoczony takimi oskarżeniami, zwłaszcza kiedy zaczęto mu sugerować, że jako Polak zawsze służył interesom Warszawy. Tadeusz Amnel replikował mu w mało dyplomatyczny sposób; zaproponował zerwanie stosunków dyplomatycznych, jeśli mają na tyle odwagi. 

Po raz pierwszy na Litwie to władze centralne zorganizowały protesty. Założono, z inicjatywy prezydenta, [[Ruch Społeczny "Koło Czarodziejów Niepodległej Litwy"]] mający na celu pilnowanie spraw litewskich przed ingerencją z zewnątrz. Tadeusz Amnel po konsultacji z Kajfaszem Volturi odmówił wszelkiej współpracy z nowym tworem argumentując to tym, że Volturi zawarli Konwencję Wileńską z Litwą a nie z jakąś organizacją czy stowarzyszeniem. 

Prawdziwe kłopoty nadeszły razem z projektem ustawy [[Projekt ustawy o zrównaniu w prawach czarodziejów na Litwie z pozostałymi mieszkańcami kraju|całkowitej równości]] czarodziejów z pozostałymi ludźmi. Prawo to w rzeczywistości naruszało wszelkie umowy zawarte do tej pory z Volterem. Na jej mocy działalność ambasady zostałaby ograniczona do form reprezentacyjnych. Tadeusz Amnel, zgodnie z litewskim ustawodawstwem, zgłosił prawo veta. Natychmiast z tego powodu wybuchły kolejne protesty, jednak ambasador zachował zimną krew i nie odpuścił, pomimo dobrych rad z Moskwy i Warszawy. Podobną postawę przedstawiał litewski rząd i prezydent. Sytuację można było jeszcze rozwiązać pokojowo poprzez wprowadzenie poprawek do projektu. Inicjatywę zgłosiła opozycja popierana przez część obozu rządzącego, ale szybko padła przez protesty społeczne w Wilnie. Premier Laurynas Stankevičius ogłosił zgromadzonym przed parlamentem, że wszelkie układy z rodem Volturi można zawierać jedynie za aprobatą rządu, te poza będą uznawane za zdradę stanu. Litwini widząc brak ostrej reakcji Kajfasza Volturi zaproponowali Tadeuszowi Amnelowi dodanie dodatkowego punktu do Konwencji Wileńskiej. Nie mógł podjąć takiej samodzielnej decyzji przez brak odpowiednich uprawnień. Po konsultacji z seniorem rodu odrzucił taką możliwość argumentując to złamaniem umowy przez stronę wileńską. 

W dniu 19 lipca 1996 roku Sejmas, na wniosek premiera, dokonał poprawki do konwencji dodając artykuł: ''Ambasador opiniuje ustawy, ale nie ma prawa ich unieważnić lub zmieniać'', następnie przesłano to do ambasady. Tadeusz Amnel miał to podpisać, co zakończyłoby konflikt. Wiedząc doskonale, że tego nie może zrobić odmówił wzięcia tego do ręki. 

Prezydent Algirdas Brazauskas jeszcze tego samego dnia ogłosił go [[Magus non grata]], co oznaczało też kres wszelkich rozmów na linii Volter-Wilno. Tadeusz Amnel powrócił do siedziby rodu na wyraźne polecenie Kajfasza, a działalność ambasady została zawieszona. Tymczasowo sprawami litewskimi miał zajmować się [[Ambasadorowie Volturi w Moskwie|Ambasador Volturi w Rosji]] [[Fiodor Kalikst von der Pahlen]] do czasu unormowania stosunków z Wilnem. 

===Protesty społeczne===

Politycy litewscy poprzez kryzys chcieli wzmocnić swoją pozycję wśród własnych obywateli, dlatego pozwolili, a także inspirowali pochody i protesty przeciwko Volturi. Z jednej strony pokazywało to prawdziwe niezadowolenie Litwinów ze swojej pozycji względem rodu Volturi, ale z drugiej dało to nacjonalistom możliwość pokazania własnych formacji jako tych najbardziej patriotycznych przed swoimi rodakami. Przez cały okres kryzysu i braku stosunków dyplomatycznych odbywały się [[Manifestacje pod ambasadą Volturi w Kłajpedzie]], w których uczestniczyło nawet 70 tysięcy ludzi. Głównymi postulatami protestujących były:
* Stosunki dyplomatyczne tylko na zasadzie równości.
* Pozbawienie ambasadora prawa do zmiany litewskiego ustawodawstwa. 
* Ambasadorem nie może być Polak i Rosjanin. 
* Litwa będzie miała swojego przedstawiciela w Volterze.<br>
Rząd nieoficjalnie aprobował żądania, ale nie mógł ich nikomu przedstawić, ponieważ Volturi odmawiali jakichkolwiek pośrednich kontaktów z Wilnem. Próbom porozumienia na pewno nie pomagały przypadki obrzucania ambasady kamieniami czy koktajlami Mołotowa. Kilkudziesięcioro ludzi wdarło się na teren placówki, na co natychmiast zareagowali [[Styksowie]]. Prawie wszystkich przegoniono, ale sytuacja uległa znacznemu zaognieniu – zginęła jedna osoba, a trzy kolejne zostały ranne. Ludzie grozili spaleniem budynku ambasady czy jej zdobyciem; pośród radykalniejszych grup formowały się „grupy szturmowe”, których celem miało być „zajęcie wrogiego terenu”. Kajfasz Volturi wysłał na miejsce [[Natalia Malfoy|Natalię Malfoy-Volturi]], byłą [[Ministrowie Magii Italii|Ministrę Magii Italii]], aby koordynowała zabezpieczanie magicznymi barierami terenu rodowej placówki. Na toczące się wydarzenia zareagował również rząd litewski wysyłając policję na miejsce. Ich zadaniem było niedopuszczanie do wdzierania się demonstrantów na teren ambasady. Zadanie to okazało się niemożliwe do wykonania, ponieważ wielu funkcjonariuszy organizowało „wypady” za mury. Zaklęcia obronne działały na tyle dobrze, że styksowie nie musieli reagować – nikt nie przedostał się na teren ambasady. 

W dniu 12 sierpnia 1996 roku Kajfasz Volturi wydał Wilnu [[Ultimatum Kajfasza Volturi wobec Republiki Litewskiej|ultimatum]], w którym żądał powrotu Tadeusza Amnela na swój urząd w trybie pilnym. Następnie miały toczyć się rozmowy na temat pełnej normalizacji i ustanowieniu stosunków bilateralnych. Zarówno prezydent Algirdas Brazauskas, jak również premier  Laurynas Stankevičius zdecydowali odrzucić żądania ze względu na brak w nich litewskiego punktu widzenia. Kajfasz w dniu 16 sierpnia zerwał stosunki dyplomatyczne, a kompetencje ambasady w Kłajpedzie przekazał Fiodorowi Kalikstowi von der Pahlenowi w Moskwie. Styksowie otrzymali nakaz opuszczenia swoich posterunków w trybie pilnym. Towarzyszyło temu wiwaty, dopiero potem tłum dowiedział się o konsekwencjach decyzji. Protesty jeszcze bardziej przybrały na sile. Przywódcy poszczególnych grup wystosowali społeczną [[Akt wypowiedzenia wojny Volturi przez Społeczeństwo Republiki Litwy|deklarację wojny]] wobec rodu Volturi. Uważano to za najlepsze rozwiązanie, ponieważ Volter, w ich mniemaniu,  nie zdecydowałby się na interwencję zbrojną. Decyzja Sejmasu bardzo ich rozczarowała, jednak tym razem zarówno wojsko, jak również policja nie pozwoliła na rozwój wydarzeń.

===Działania Sejmasu===

Parlament podobnie jak ulice były miejscem ostrych debat i awantur. Posłowie radykalizowali się równie szybko jak toczące się wydarzenia w Kłajpedzie. Propaganda państwowa lansowała Sejmas jako inicjatora reformy stosunków Litwy z rodem Volturi, dzięki czemu Wilno i Volter we własnych oczach byliby równorzędnymi partnerami. Taki stan rzeczy jest normalny w współczesnych stosunkach dyplomatycznych, z czym każdy zgadzał się. Różnica polegała na tym, że dokonywanie zmian w podobnych umowach musi być zaaprobowana przez obie strony, a nie jednostronnie jak to zrobiła strona litewska. 

Biuro parlamentu powołało komórkę do kontaktów z protestującymi. Jej zadaniem była wzajemna koordynacja wymiany informacji i wniosków. Większość postulatów z ulic natychmiast odrzucano ze względu na ich niedorzeczność jak „wygnanie wszystkich czarodziejów z Litwy”, „porwanie Kajfasza Volturi i wbicie go na pal na wileńskim rynku”. Określono je urzędowym mianem „niepoważne”. Z siedemnastu propozycji Sejmas zajął się tylko jedną – społecznym aktem wypowiedzenia wojny. Wydawałoby się, że Litwa nie może ryzykować konfliktu zbrojnego z tak potężnym przeciwnikiem, ale podczas pierwszej części debaty można było odnieść wrażenie, iż państwo przygotowuje się do niej.  Winą za wybuch kryzysu dyplomatycznego obarczono Polaków, których ambasadorowie bronili przed prawodawstwem litewskim. Żaden poseł nie wspomniał o poprawce do Konwencji Wileńskiej jako właściwym powodem załamaniem się stosunków. Słychać było nieliczne głosy wzywające do rozsądku, wśród nich czarodziejski [[Matas Varnu|Matasa Varnu]] – apelował, aby rozpocząć nowe rozmowy z Kajfaszem Volturi i ustanowić nowe warunki współpracy. Pozostawiono to bez komentarza. Nie mogło zabraknąć głosów premiera i prezydenta, których posłowie uznali dla siebie jak instrukcję postępowania wobec społecznej deklaracji wojny. Laurynas Stankevičius powiedział;<br>

<center>
{{Cytat|Rząd litewski nie chce wojny z rodem Volturi, ponieważ nie jest w stanie jej wygrać. Istnieje także prawdopodobieństwo współpracy Volteru z Warszawą przez co nasza integralność terytorialna jest w pełni rozumienia tego słowa zagrożona. Jednak nie możemy przekreślać litewskiej racji stanu. Nie ma Litwy, to zyskuje Polska. Wzywam posłów Sejmasu Litwy do odrzucenia deklaracji wojny jako niezgodnej z pokojową polityką państwa.}} 
</center>

Prezydent Algirdas Brazauskas wygłosił mowę w podobnym tonie:<br>
<center>
{{Cytat|Litwa nie może sobie pozwolić na jakąkolwiek wojnę, dlatego racja stanu mówi wyraźnie – żadnej wojny i żadnej deklaracji. Proszę o rozwagę i zgodę tym samym na dialog z księciem Kajfaszem Volturi.}}
</center>
Głosowanie odbyło się nazajutrz 20 sierpnia w atmosferze przygnębienia i bezradności. Sejmas jednomyślnie odrzucił Społeczny akt wypowiedzenia wojny Volturi. Równocześnie wydano uchwałę, w której wzywano do podjęcia rozmów.

===Volturi===

Kajfasz Volturi jeszcze przed mianowaniem Tadeusza Amnel na litewską placówką wiedział, że jest to człowiek konfliktogenny i bardzo propolski. Przemawiało za nim doświadczenie i umiejętności. Nie zwracano uwagę na niechęć Litwinów do Polaków czy osób sprzyjającym im. Kajfasz Volturi, pomimo że wówczas miał ponad 120 lat zdawał się wiedzieć co robi, natomiast jego krytycy widzieli w jego decyzji postępujący wiek i niedołężność. 

Z początku Volturi zlekceważyli początek kryzysu, ponieważ utarczki w Kłajpedzie nie były nowością. Tadeusz Amnel widząc, że przełożeni nie reagują na jego działania zaczął jeszcze bardziej wtrącać się w sprawy wewnętrzne kraju. Stało się to główną kością niezgody do tego stopnia, że jeszcze pod koniec 1995 roku zagrożono wyrzuceniem go z Litwy. Nawet i to nie powstrzymało ambasadora. Wydaje się, że Kajfasz Volturi, jak również i inni nie przywiązywali także wagę niedopuszczania do wspólnych kontaktów swoich przedstawicieli w Warszawie i Kłajpedzie. Nikt nie mógł widzieć w tym źródła jakiegokolwiek konfliktu. A właśnie do tego doszło, kiedy Tadeusz Amnel i Jan Romanowicz wspólnie wracali do swoich placówek. 

Na początku 1996 roku prezydent Algirdas Brazauskas spotkał się z Kajfaszem Volturi na prywatnej rozmowie, podczas której przedstawił swoje zastrzeżenia wobec pracy ambasadora. Poprosił o zbadanie sprawy i podjęcie odpowiednich kroków. Atmosfera spotkania była napięta, nie dlatego, że temat należał do drażliwych, ale z powodu antypatii Seniora rodu wobec Litwina. Obie strony zachowywały zasady dobrego wychowania, ale każdy mógł zauważyć przy tym panującą oziębłość. Rozmowa zakończyła się tylko na słowach, ponieważ nie podjęto żadnych działań. Tadeusza Amnel nie powiadomiono nawet o wizycie Algidrasa Brazauskasa w Volterze, co dowodzi o całkowitej ignorancji rodzącego się kryzysu. 

Decyzja Sejmasu o zmianie przepisów Konwencji Wileńskiej niewątpliwie zaskoczyła Kajfasza Volturi. Był wściekły nie tylko na Litwinów, ale także na ambasadora. W dniu 19 lipca Tadeusz Amnel wysłał raport do centrali, który wywołał popłoch wśród urzędników kancelarii rodu. Napisał, że:
„Litwini dokonawszy zmian w Piątej Konwencji Wileńskiej złamali prawo międzynarodowe i tym samym unieważnili ją, związku z tym czuję się zobowiązany do przedłożenia waszej królewskiej wysokości Przewodniczący Rodu Volturi Kajfaszowi Volturi następujące rady
# Ograniczyć lub zerwać stosunku z Litwą
# Przysłać do ambasady dodatkowy personel ochronny”

Dopiero teraz Kajfasz Volturi zdał sobie sprawę, że całość zmierza do otwartego konfliktu i nie ma możliwości zapobieżenia temu. Jedynym ratunkiem wydawało się odwołanie Tadeusza Amnela ze swojej funkcji, ale równocześnie świat uznałby to za słabość wiekowego seniora Volturi. Kłopot rozwiązali sami Litwini, kiedy to ogłoszono szefa volterowskiej placówki dyplomatycznej „osobą nieproszoną”. Amnelowi nakazano powrót do Volteru, a na miejsce przybyła Ministra Magii Italii Natalię Malfoy w celu ochrony budynku ambasady. 

Społeczny akt wypowiedzenia wojny potraktowano jak pośrednią agresję, dlatego Kajfasz nakazał stworzenie scenariusza [[Wojna Volturi-Litwa (Scenariusz)|wojny Volturi-Litwa]]. Odrzucenie żądania Litwinów przez Sejmas uważano w Volterze za dobry ruch.

===Warszawa===

Zarówno rząd polski, jak również Jan Romanowicz bacznie obserwowali bieg wydarzeń na Litwie. Niepokoił ich fakt piętrzenia się problemów pomiędzy Tadeuszem Amnelem a władzami Litwy. Dla Jana Romanowicza była to osobista porażka, ponieważ zaręczył za niego swoim dobrym imieniem, a teraz mógł za to zapłacić własnym stanowiskiem. Bezpośrednio przed wydaleniem Amnela z Litwy nakłaniał go do ustąpienia dla dobra własnego i rodu. Niestety na nic to zdało się. W [[List pokutny Jana Romanowicza do Wielkiego Mistrza rodu Volturi Kajfasza Volturi|liście pokutnym do Kajfasza Volturi]] wysłanym dnia 21 sierpnia 1996 roku wyraził chęć poniesienia winy za złą radę nie tylko swoim stanowiskiem, ale także życiem. Działanie Jana zrobiło wielkie wrażenie w Volterze do tego stopnia, że wydano mu [[List Żelazny dla Jana Romanowicza ambasadora rodu Volturi w Polsce|List żelazny]] gwarantujący urząd. 

Innym wartym odnotowania faktem był brak współpracy pomiędzy premierem Włodzimierzem Cimoszewiczem i jego rządem a ambasadą Volturi. Placówka dyplomatyczna odmówiła pomocy prawnej, ponieważ nie dotyczyło to spraw polskich. Takie uzasadnienie mogło doprowadzić do podobnego kryzysu co na Litwie ze względu na to, że Litwini widzieli w Polakach głównych winowajców w rozpadzie stosunków na linii Volter-Wilno. Ostatecznie Jan Romanowicz spotkał się z prezydentem Polski Aleksandrem Kwaśniewskim, premierem Włodzimierzem Cimoszewiczem, wicepremierem Jarosławem Kalinowskim, Marszałkiem Sejmu Józefem Zychem i Marszałkiem Senatu Adamem Strózikiem i oznajmił zebranym, że Kajfasz Volturi nie zezwolił na powiadomienie polskiej strony o szczegółach problemu litewskiego. Zdradził zebranym o planach wojny z Litwą w razie gdyby przyjęła społeczny akt wypowiedzenia wojny. Zaskoczenie wszystkich na sali było ogromne. Nie spodziewali się tak bardzo ostrej reakcji ze strony Volteru. Prawie wszyscy odstąpili od krytyki działań Jana Romanowicza. Jedyną osobą, która zrobiła to był Jarosław Kalinowski, który stwierdził,  że Jan Romanowicz jako polski obywatel powinien natychmiast powiadomić Warszawę o kłopotach mogących pośrednio dotyczyć Polskę. Ambasador replikował natychmiast zarzucając wicepremierowi służalczość wobec ZSRR przed 1989 roku.

===Moskwa===

Premier Rosji Wiktor Czernomyrdin w dniu 19 sierpnia wezwał Fiodora Kaliksta von der Pahlena na konsultacje. Chciał wiedzieć jak przebiega kryzys i czy Rosja może udzielić jakiegoś wsparcia. Szef rosyjskiego rządu wiedział, że książę Pahlen miał mandat do reprezentowania Litwy, wobec czego chciano wykorzystać to. Ambasador odmówił udzielenia dokładnych informacji. Powiedział jedynie, że Tadeusz Amnel został uznany za Magus non grata na Litwie za łamanie ich ustawodawstwa.

==Rozwiązanie konfliktu==

Do pierwszego nieoficjalnego spotkania przedstawicieli Litwy i Volturi doszło w dniu 22 sierpnia w Berlinie. Zakończyło się niemal natychmiast, ale ustalono, że do kolejnego spotkania dojdzie w Wilnie w najbliższym czasie. Volturi postawili jedyny warunek – rozmowy musiały być tajne. 

Dopiero 7 września w Pałacu Prezydenckim Republiki Litewskiej doszło do spotkania dwóch stron Volterowskiej i litewskiej. Volturi reprezentowało siedem osób, a Litwę cztery.;

{|class="wikitable" align="center"
!width=100| Przedstawiciele Volturi
!width=100| Przedstawiciele Litwy
|-
| [[Aro Volturi]] || Prezydent Litwy Algirdas Brazauskas
|-
| [[Ambasadorowie Volturi w Anglii, Szkocji i Walii|Ambasadorka Volturi w Wielkiej Brytanii]]  [[Patrycja von Dietrichstein]] || Premier Laurynas Stankevičius
|-
| [[Prezydenci Światowej Konfederacji Czarodziejów|Prezydent Światowej Konfederacji Czarodziejów]] [[Daniel Black]] || Minister Spraw Zagranicznych Česlovas Stankevičius
|-
| [[Ministrowie Magii Italii|Ministra Magii Italii]] [[Esme Volturi]] || Marszałek Sejmasu Česlovas Juršėnas
|-
|[[Marceli Volturi]] ||
|-
|[[Wilhelm Koniecpolski]]
|-
| [[Tobiasz Volturi]] 
|}
===Litewskie uwagi wobec członków delegacji Volturi===
Litwini rozżaleniem przyjęli wiadomość, że negocjacje nie będzie prowadził sam Kajfasz Volturi. Tłumaczono Wilnu, że jego obecność nie ułatwiłaby negocjacje. Przyjęto to uzasadnienie z wielkim bólem, ale dopatrzono się czegoś innego. Minister Spraw Zagranicznych Česlovas Stankevičius zażądał usunięcia z delegacji księcia Wilhelma Koniecpolskiego. W uzasadnieniu stwierdzono, że jest to Polak i będzie reprezentował polski punkt widzenia. Kajfasz Volturi replikował dosyć gwałtownie; zapytał czy też jest Polakiem skoro jest spokrewniony z Koniecpolskimi. Następnie stwierdził, że przodkowie Koniecpolskich przeszło od dwóch wieków mieszkają i pracują dla Volturi. Litwini ustąpili.

===Rozmowy===

Rozpoczęcie jakichkolwiek rozmów należało do ciężkich zadań, ponieważ zawsze coś nie pasowało litewskim gospodarzom. Przez dziesięć dni bezczynności atmosfera stała się toksyczna. Gdy usiedli do rozmów Litwini przedstawili swoją propozycję ugody;
# Litwa i Volter będą utrzymywać bilateralne stosunki dyplomatyczne.
# Przedstawicieli Volturi będzie zatwierdzany przez Sejmas.
# Przedstawicielem Volturi nie może być Polakiem. 
# Ambasada zostanie przeniesiona z Kłajpedy do Wilna. 

Tylko wobec jednego punktu panowała zgoda, natomiast przedstawiciele Volturi odrzucili pozostałe jako ujmujące dla nie tylko rodu, ale godności człowieka. Marceli Volturi nazwał wyeliminowanie Polaków „holocaustem dyplomatycznym”. Propozycja skreślenia punktu trzeciego zakończyła się porażką. Litwini odpowiedzieli, że jest to ich sztandarowy postulat. Rozmowy przerwano. 

Kajfasz Volturi wysłał swoją propozycję konwencji;
# Siedzibą ambasady będzie Wilno.
# Volter i Litwa będą równymi partnerami.
# Przedstawiciel rodu Volturi nie może być osobą urodzoną na terenie Polski.

W dniu 18 września Litwini odrzucili propozycję, ze względu na to, że Volturi nie przyjęli ich warunków. Nastąpił pat. Delegacja Volteru na rozkaz Kajfasza wyjechała do Warszawy. Prezydent Litwy poprzez Fiodora Kaliksta von der Pahlena zawiadomił, iż jeśli do dnia 22 września nie będą wznowione rozmowy to Sejmas ogłosi stan wojny z Volturi. Ambasador rodu w Moskwie powiadomił o wszystkim swojego suzerena. Reakcja Kajfasza była natychmiastowa.

==Ultimatum==

Senior rodu wystosował [[Ultimatum Kajfasza Volturi wobec Republiki Litewskiej|ultimatum]] do rządu wileńskiego żądając w nim przyjęcie warunków bezwarunkowo. Zagroził wojną w razie odmowy, a na dowód podesłał scenariusz wojny opracowany przed miesiącem. Dokumenty przesłał delegacji w Warszawie, która natychmiast wróciła do Wilna. Prezydent Algirdas Brazauskas potraktował to jak symbol zwycięstwa małego państwa nad wielkim rodem. Szybko zrozumiał, że przeliczył się. Gdy tylko przeczytał scenariusz wojny, to natychmiast wyszedł z sali negocjacyjnej i porozumiał się z liderami wszystkich partii. Jeszcze tego samego dnia Sejmas jednomyślnie zatwierdził ultimatum. Wieczorem do Wilna przyjechał Kajfasz Volturi z nowym ambasadorem [[Piotr Loraine|Piotrem Loraine]].

==[[6. Konwencja Wileńska]]==

W dniu 19 września o godzinie 21:22 Kajfasz Volturi, Marceli Volturi i Algirdas Brazauskas podpisali Szóstą Konwencję Wileńską, tym samym nawiązując natychmiast stosunki dyplomatyczne. 
# Przywrócenie stosunków dyplomatycznych pomiędzy Volterem a Litwą w ciągu 24 godzin.
# Ambasadorowie będą reprezentowali Volturi tylko przed narodem litewskim.
# Działalność ambasady ogranicza jedynie prawo Litwy.
# Volturi ochraniają prawa czarodziejów.
# Siedziba placówki dyplomatycznej jest w Wilnie.

[[Kategoria:Ambasadorowie Volturi na Litwie]]