Edytujesz Knud Rasmussen

'''Knud Erik Albert Rasmussen''' - (ur. 29 kwietnia 1925 roku w Kopenhadze - zm. 22 listopada 1999 roku w Kopenhadze) [[Czarodziej|czarodziej]] [[Czysta krew|czystej krwi]], duński polityk i wojskowy. W latach 1975-1987 [[Królewscy Premierzy Czarodziejów w Danii i Grenlandii|Premier duńskich czarodziejów]]. 

==Biografia==
Knud przyszedł na świat w wielodzietnej rodzinie mieszkającej w dzielnicy robotniczej stolicy Królestwa Danii. W latach 1936-1940 uczył się w szkole dla czarodziejów. Musiał przerwać naukę ze względu na atak Niemiec na Danię. Kontynuował ją w podziemiu. W 1943 roku przedostał się do Wielkiej Brytanii. Uczestniczył w inwazji wojsk alianckich w Normandii. Dzięki swojej odwadze uratował siedmiu towarzyszy broni. Otrzymał za ten czyn medal. Uczestniczył w wyzwalaniu Paryża. Potem ruszył na wschód. To na terytorium rdzennych Niemiec zobaczył czym były obozy koncentracyjne. Doświadczenie tak wstrząsało nim, że do śmierci pozostawał antyniemiecki. W swoich pamiętnikach wyrażał złość, że to Sowieci a nie Amerykanie będą zdobywać Berlin. W lutym 1945 roku uzyskał szlify oficerskie.

Pozostał w Niemczech wraz z amerykańskimi wojskami okupacyjnymi. Zgłosił się do pracy w byłym obozie koncentracyjnym w Dachau. Tam zasłynął jako surowy oficer dla byłych ssmanów. Kazał byłym oprawcom służyć byłym więźniom. Karał klątwami [[Cruciatus]] wszelkie formy nieposłuszeństwa. Doprowadził do samobójstwa kilku niemieckich więźniów. W grudniu 1945 roku pozbawił nazistów ogrzewania. Zamarzli wszyscy Ci którzy mu podlegali. Przełożeni nie mogli zlekceważyć takiego bestialstwa i wydalili do go z Dachau. Knud wyjechał do francuskiej strefy. W Saarbrücken podlegała mu grupa średniego szczebla ssmanów. Musieli ciężko pracować po 16 godzin, aby odbudować zniszczenia. Osiągał bardzo dobre wyniki, jednakże ogromnym kosztem. Niezależnie od pogody Niemcy pracowali w cienkich strojach, a po ciężkiej pracy otrzymywali zupę z brukwi, taką samą jaką dostawali pracownicy przymusowi podczas wojny. W 1948 roku wydalono go do Danii, ponieważ zabił siedmiu Niemców za udzielenie pomocy jego więźniom.

Gdy wrócił do Danii okazało się, że uznano go za zmarłego. Rodzina nie mogła uwierzyć w ten cud. O tym co robił jednak milczał jak grób. W 1950 roku zdał maturę czarodziejów. W latach 1951-1956 studiował w szkole wojskowej w Arhuss. Dopiero wówczas uznano jego szlify oficerskie z lutego 1945 roku. Skierowano go straży granicznej na granicy duńsko-niemieckiej. Knud stawiał wjeżdżającym Niemcom ogromne problemy. W końcu zwróciło to uwagę przełożonych. W 1962 roku przeniesiono go straży przybrzeżnej. W 1968 roku zaczął działać politycznie. Pewność siebie i prosty język jakim posługiwał się pozwoliły na wyjaśnienie skomplikowanych mechanizmów rządzących światem czarodziejów. W 1969 roku został wiceministrem magii odpowiedzialnym za kontakty z wojskiem. Przez zdobyte wpływy został naturalnym kandydatem w wyborach na premiera czarodziejów w 1975 roku. W elekcji zmierzył się z Damazym Falkenburgiem. Uprawnionych do głosowania było 96110 czarodziejów, z tego 77102 wzięło udział. Frekwencja wyniosła 80,22%. Knud otrzymał 58814 głosów.

Jako premier czarodziejów działa bardzo sprytnie balansując pomiędzy rządem państwa, potentatami gospodarczymi i rodem Volturi. Zachował część poprzedniej ekipy jako gwarant, że stare rody magiczne nie wystąpią przeciwko niemu. Nie eskalował konfliktu z Niemcami, chociaż często wypominał im brak stosunków dyplomatycznych w randze ambasady. Knud bardzo dobrze dbał o to, aby opinia publiczna zawsze widziała jego rząd jako pracowity. Co tydzień każdy dyrektor departamentu składał raport z działalności jednostki, która mu podlegała. Wymuszało to ciągłe działania. Na zebraniach dyskutowano o sposobach rozwoju gospodarki czy jak udogodnić społeczeństwu życie codzienne. W 1980 roku wdał się w konflikt z Volturi o wyspę Langli. Żądał dostępu do wód je okalających. Zupełnie osamotniony szybko przegrał, mimo to ambasada rok później udzieliła mu poparcia w wyborach. Druga kadencja spotkała się z wieloma problemami moralnymi. W 1982 roku zakazano adopcji czarodziejów-sierot przez rodziny niemagiczne. Prawdziwa bomba spotkała ministra w 1985 roku kiedy to pojawiła się propozycja uznawania związków partnerskich osób tej samej płci. Knud jak nigdy zareagował bardzo emocjonalnie i zakazał swojemu rządowi jakichkolwiek prac nad tym projektem. W 1987 roku na urzędzie zastąpił go książę [[Friderik Sort]].

Po zakończeniu kadencji przeszedł na emeryturę. Zaczęły wówczas dokuczać mu różne schorzenia. Nigdy nie lubił lekarzy, dlatego zawsze czekał do ostatniej chwili. Ostatecznie to go zgubiło, bowiem zdiagnozowano u niego raka kości było już zdecydowanie za późno, aby już zrobić cokolwiek. W październiku 1998 roku dostał udaru mózgu. Od tamtej pory był cały sparaliżowany. Chemioterapia zniszczyła do końca jego zdrowie. Zmarł w dniu 22 listopada 1999 roku. Pochowano go z honorami na rodzinnym cmentarzu. 

{{Władca
|pop=[[Per Rasmussen]]
|nast=[[Friderik Sort]]
|urząd=[[Królewscy Premierzy Czarodziejów w Danii i Grenlandii|Minister Magii Danii]]<br>1975-1987
}}

[[Kategoria:Ministrowie Magii Danii]]