Edytujesz Jennifer Johnson

'''Jennifer Amelia Johnson''' -  (ur. 10 stycznia 1944 roku w Londynie, Wielka Brytania-zm. 6 stycznia 2020 roku w Milcove, Kanada) kanadyjska [[Czarodziej|czarodziejka]] brytyjskiego pochodzenia [[Czysta krew|Czystej krwi]] , prawniczka W latach 1988-2003 księżna-małżonka Volteru z Wyspy Księcia Edwarda, następnie przez dwa dni księżna-wdowa. Od 2003 roku [[Książęta Volteru z Wyspy Księcia Edwarda|Księżna Volteru z Wyspy Księcia Edwarda]]. 

==Biografia==
Jennifer przyszła na świat jako jedyne dziecko Howarda Johnson (1921-2007) i Jennifer Aniston (1924-1993). Urodziła się w Londynie. Odebrała bardzo dobre brytyjskie wykształcenie. Preszkolne. W wieku jedenastu lat wysłano ją do szkoły magii i czarodziejstwa w Hogwarcie. Przydzielono ją do Ravenclavu, ponieważ należała do bardzo błyskotliwych i zdolnych uczennic. Potwierdzały to nie tylko wyniki w nauce, ale i umiejętności jakie zdobyła. W 1962 roku uzyskała wynik bardzo dobry na koniec szkoły. Rodzice postanowili wynagrodzić córce ten ogromny sukces. Sfinansowali jej studia w Stanach Zjednoczonych. Jennifer w październiku 1962 roku rozpoczęła prawo na Harvardzie. W maju 1967 roku obroniła pracę magisterską. Oprócz zajmowania się nauką często uczestniczyła w różnych imprezach. W tych oficjalnych i mniej. W czasie tej drugiej poznała skromnego mężczyznę, który ujął ją swoją osobą. Nazywał się [[Gilbert Blythe (1942-2003)|Gilbert Blythe]] (1942-2003). Ich znajomość z początku była bardzo trudna, ponieważ Blythe nie chciał się z nikim mocniej wiązać. Zasłaniał się złym stanem zdrowia, ale Jennifer stała cały czas przy nim. Zdobywała jego zaufanie krok po kroku. W końcu zostali parą. Rodzice panny Johnson naciskali, aby szybko pobrali się. Gilbert zdecydowanie sprzeciwił się takiemu pomysłu. Urażona Jennifer postanowiła jeszcze poczekać. Gdy razem pojechali w odwiedziny do Londynu miała nadzieję, że w obecności jej rodziców poprosi ich o rękę córki. Niestety tak się nie stało. Howard Johnson zażądał, aby Gilbert natychmiast wyjechał do domu. Swoim zachowaniem obraził całą rodziną. Pokazał w ten sposób, że Jennifer nie jest dla niego. Sam Gilbert nawet nie wyraził sprzeciwu wobec takiego traktowania. Wrócił sam do Stanów Zjednoczonych. Jennifer w dalszym ciągu kontynuowała studia na Harvardzie. Przez kilka miesięcy nie odzywała się do Blythe’a. Sytuacja uległa zmianie gdy spotkała go przypadkiem. Nie potrafił wyjaśnić, dlaczego nie poprosił ją o rękę. Wznowili kontakty pomiędzy sobą. W czerwcu 1967 roku wyraziła zgodę na małżeństwo z Gilbertem, po tym jak niespodziewanie zapytał czy wyjdzie za niego. W dalszym ciągu nie rozumiała skąd ta zwłoka. Ślub odbył się w dniu 29 lipca w Londynie. Państwo Johnson byli niezadowoleni z powodu nieobecności kogokolwiek z rodziny zięcia. Jennifer uważała, że rodzina męża po prostu nie akceptuje jej. W styczniu 1968 roku przyjechali do Milcove na Wyspie Księcia Edwarda. Rodzina Blythe’ów okazała się bardzo serdeczna, dlatego jeszcze bardziej nie rozumiała ich zachowania, kiedy ona i Gilbert brali ślub. Sam Gilbert dopiero na miejscu wyjawił wstrząsającą dla niej prawdę. Do tej pory nie miała pojęcia, że Blythowie należą do jednej z bocznych linii [[Volturi (ród)|rodu Volturi]]. [[Albert Blythe]] (1889-1971) jest pierwszym księciem noszącym ten tytuł od 1918 roku. Jego małżonka [[Ella Johnson]] to wnuczka – [[Jan Volturi (1869-1977)|Jana Volturi]] (1869-1977). Pierwszy książę to wnuk jej męża. Zgodę na małżeństwo musiał wyrazić [[Wielki Mistrz rodu Volturi]]. [[Fineas Volturi]] (1848-1971) wydał ją w dniu 1 maja 1967 roku.

Jennifer urodziła dwoje dzieci: [[Gilbert Blythe (1968-2003)|Gilberta]] (1968-2003) i [[Anna Blythe|Annę]] (1974-2003). Wychowywali je w zupełnie inny sposób niż nakazywały to volterowskie protokoły. Przede wszystkim stawiali nie tylko na rozwój kultury osobistej, ale też na bycie po prostu szczęśliwym. Starszy Gilbert równocześnie jako pretendent do tytułu musiał w przyszłości zawrzeć odpowiednie małżeństwo, tzn. z czarodziejką. Nie obowiązywało go w tej kwestii rygorystyczne prawo o mariażach. Sama Jennifer nie potrafiła usiedzieć na miejscu w domu. Nie chciała być filigranową damą na pokaz. W lipcu 1972 roku otworzyła w Milcove własną praktykę adwokacką. Mogła również pełnić urząd notariusza. Magistrat Milcove często korzystał z jej usług. Wielokrotnie proponowano Jennifer start w wyborach do rady ratusza, ale za każdym razem musiała odmówić. Blythowie mieli zakaz mieszania się w sprawy nieczarodziejskie. A Albert Blythe rozumiał to też jako nieangażowanie polityczne. Czy chciała, czy nie musiała uszanować decyzję pierwszego księcia. W zasadzie skazało ją na wieczną nudę. Nie cieszyła ją sztuka. Rzadko kiedy dokonywała większych zmian w rezydencji Blythe’ów. Jednym z większych projektów były witraże z podobieństwami książąt Volteru z Wyspy Księcia Edwarda. W latach 1982-1985 zbudowano na jej polecenie zamknięta oranżerię. Założyła tam mini-park angielski. Przypominał jej rodzinne strony. Spędzała tam każdą wolną chwilę aż do swojej śmierci.

Związek z Gilbertem był szczęśliwy. Dogadywali się ze sobą. Uczucie przez cały okres małżeństwa Nie był zadowolony z wycofania się żony, ale zaakceptował to. Bardzo chciała mieć więcej dzieci, ale tu pojawił się konflikt. Gilbert nie chciał więcej poświęcać czasu na wychowanie dzieci. W 1988 roku oboje wstąpili na tron książęcy. Jennifer podczas nadania [[Akt nadania inwestytury Gilbertowi Blythe (1988)|inwestytury mężowi]] świetnie prezentowała się w Volterze. Kajfasz Volturi był zachwycony Jennifer. Była piękną pewną siebie kobietą. W latach 1992-1994 przebudowała główną salę balową. Uważała, że wygląda okropnie. Jej wystrój został uproszczony. Krzykliwe kolory zamieniono na jasne i stonowane.  Co roku organizowała bal dobroczynny. Zdobyte środki przeznaczała na pomoc chorym dzieciom. Jennifer większość środków przeznaczała na walkę z nowotworem. Wzywała rodziców do badań profilaktycznych. W 1997 roku otworzyła klinikę onkologiczną. Otrzymała wsparcie z Volteru. Dzięki temu placówka działała nieskrępowanie przez kilka lat. Od 2003 roku Jennifer pokrywała 1/3 kosztów działalności kliniki.

W 2003 roku Blythowie zderzyli się z największym kryzysem w historii tej rodziny. Syn Jennifer do tej pory nie miał dzieci, ani żony. Córka Anna zaczęła być uważana za sukcesorkę tytułów, zwłaszcza od kiedy wyszła za mąż i ogłoszono, że spodziewa się dziecka. Sytuacja wydawała się trudna, ale możliwa do rozwiązania. Mąż Jennifer obwiniał ją o roztrzepanie syna. Oboje nie wiedzieli o jego sekretnym małżeństwie z Emmą First (1976-2003). W dniu 22 października Jennifer poznała prawdę. Ona się ucieszyła z faktu ułożenia sobie życia przez Gilberta. Jednak powstał inny problem. Emma nie była czarownicą, a co oznacza poważny konflikt z panującym księciem, bowiem tylko potomkowie czarodziejów mogą dziedziczyć tytuł. Jennifer wraz z Anną zaproponowała synowi, aby przedstawił ojcu małżonkę jako [[Astegos|astegoskę]]. W obliczu prawa pozostaje czarodziejem, ale pozbawionym mocy. Podejrzewała, że taka informacja nie spowoduje interwencji ze strony Volteru. W dniu 24 października doszło do śmiertelnego wypadku samochodowego. Gilbert wyjawił prawdę ojcu. Doszło do awantury, w której to kierująca pojazdem Anna Blythe straciła nad nim panowanie i zderzyła się z samochodem ciężarowym. Na miejscu zginęła ona wraz z księciem panującym. Emma zmarła w czasie drogi do szpitala. Gilberta przewieziono do szpitala w stanie krytycznym. Formalnie był Księciem Volteru z Wyspy Księcia Edwarda. Volter poprzez swojego [[Ambasadorowie Volturi w Kanadzie|ambadora w Kanadzie]] zapytał o szanse na przeżycie nowego księcia. Kajfasz Volturi powiadomił osobiście Jennifer, że gdy stan zdrowia Gilberta ustabilizuje się wyda dla niego akt intronizacyjny. Jednak w dniu 26 października zmarł bezpotomnie, tym samym wygasła męska linia Blythe’ów. Pozostała teraz kwestia co należy zrobić z Jennifer, księżną-wdową.

W Volterze faktycznie dyskutowano co zrobić w sytuacji gdy czarodziejka linia Blythów wymrze. Później gdy dotarła do nich informacja o ciąży Anny sprawę odłożono na półkę. Planowano zezwolić na dziedziczenie tytułu również po kądzieli. Kajfasz Volturi w korespondencji z ambasadą w Kanadzie i z brytyjskim dworem królewskim informował o rozwiązaniu tej sytuacji. Niestety śmierć całej rodziny spowodowało, że należało coś wymyślić na szybkiego. W rodzie Volturi sprawa tej rodziny nie była zbyt ważna. Po prostu chciano zachować się fair i wyjść z problemu z twarzą. Gilbert Blythe zmarł bezpotomnie. Jego siostra Anna zmarła będąc w ciąży, ale również nie zostawiła potomstwa, Zmarli nie mieli żadnych czarodziejskich kuzynów. Ostatecznie Kajfasz Volturi w dniu 29 października nadał Jennifer Johnson w [[Akt nadania inwestytury Jennifer Johnson|inwestyturze]] dożywotni tytuł Księżnej Voltery z Wyspy Księcia Edwarda. Jasno określono, że jest to wyjątkowa sytuacja. Pełni tę funkcję jako małżonka poprzedniego księcia. Jeśli ponownie wyjdzie za mąż nowy małżonek nie będzie miał żadnych praw do volterowskiego parostwa, Taki zapis zamieszczono w akcie nadania inwestytury, ponieważ niemagiczna gałąź Blythów wysuwała roszczenia do Volteru. Kajfasz Volturi uważał je za niedorzeczne, ale chciał zapobiec jakimkolwiek potem próbom przejęcia tytułu. Jennifer musiała opanować żal po ogromnej stracie. Już nie była tak aktywna jak za dawnych lat. Czuła osamotnienie i ból. Rezydencja zamieniła się w skansen. Zaniedbała jej wygląd. Często można było ją zobaczyć albo w krypcie, albo w oranżerii. Nikt nie miał do niej dostępu. Z roku na rok stawała się co raz bardziej dziwaczna. Volturi nie zainteresowali się sytuacją, ponieważ dla nich nie było żadnego problemu. W 2010 roku po śmierci Kajfasza chciała zrezygnować z funkcji. [[Marceli Volturi]] (1898-2016) przekonał Jennifer, aby ponownie zaczęła żyć. Wzięła do siebie jego słowa dosłownie. Zaczęto ją ponownie widzieć podczas wydarzeń kulturalnych w Milcove. W 2012 roku otworzyła mistrzostwa w pojedynkach czarodziejów na Wyspie Księcia Edwarda. Poznała tam Alexandra Blythe, seniora niemagicznej gałęzi rodziny Blythów. Wbrew ostrzeżeniom przyjaciół postanowiła dać mężczyźnie szansę. W dniu 9 listopada 2016 roku wyszła za niego. Nie otrzymał żadnego tytułu. Volter to jasno zapowiedział i trzymał się swoich zasad. Nieczarodziejski mąż księżnej pozostał bez żadnych honorów. Wydaje się, że łączyło ich prawdziwe uczucie. W czasie gdy Jennifer podupadała na zdrowiu opiekował się nią aż do śmierci. W dniu 6 stycznia 2020 roku zmarła w swoim domu. Pochowano ją dziesięć dni później. Wraz ze śmiercią Jennifer wygasło parostwo pierwszej kreacji.

Volturi ogłosili, że tytuł Księcia Volteru z Wyspy Księcia Edwarda przeszedł na [[Kajfasz Volturi (2015)|Kajfasza Volturi]]  (ur. 2015). Ta druga kreacja urzędu powstała za zgodą królowej Wielkiej Brytanii Elżbiety II. Blythowie linii nieczarodziejskiej nie mogli się w żaden sposób równać, ale i tak próbowali obalić decyzję Volteru. [[Łukasz Volturi]] w rozmowie z [[Ferdynand Volturi|Ferdynandem Volturi]] stwierdził, ze istnieje możliwość, aby w przyszłości jego syn ożenił się za dziewczynę z Blythów. Koniecznym warunkiem do sfinalizowania umowy był wymóg by to była czarodziejka. 

==Tytulatura==
* 1944-1966: Pani Jennifer Johnson
* 1966-1971: Jej Wysokość Baroneta Volteru z Wyspy Księcia Edwarda
* 1971-1988: Jej Wysokość Hrabina Volteru z Wyspy Księcia Edwarda
* 1988-2003: Jej Wysokość Księżna-małżonka Volteru z Wyspy Księcia Edwarda
* 2003: Jej Wysokość Księżna-wdowa Volteru z Wyspy Księcia Edwarda
* 2003-2020: Jej Wysokość Księżna Volteru z Wyspy Księcia Edwarda
==Urzędy==
{{Władca
|pop=[[Gilbert Blythe (1968-2003)|Gilbert Blythe]]
|nast=[[Kajfasz Volturi (2015)|Kajfasz Volturi]]
|urząd=[[Książęta Volteru z Wyspy Księcia Edwarda|Księżna Volteru z Wyspy Księcia Edwarda]]<br>1993-2020
}}

[[Kategoria:Ród Volturi]]