Edytujesz Boris Nemski

'''Boris Alexander Nemski''' - (ur. 31 stycznia 1895 w Sofii-zm. 14 lutego 1997 roku w Buenos Aires, Argentyna) [[Czarodziej]] nieznanego statusu krwi, bułgarski polityk międzywojenny, bliski współpracownik [[Boris Cherno|Borisa Cherno]] i [[Anastas Vulk|Anastasa Vulka]]. Przez wiele lat nadzorował magiczne służby specjalne. Od 1948 roku na emigracji. Przez kolejne kilkadziesiąt lat pełnił funkcję asystenta ministra magii na uchodźstwie. W latach 1980-1988 sam  był [[Prezesi Rady Generalnej Bułgarskiej Izby Magii i Czarodziejstwa|ministrem magii]]. 

==Biografia==

Boris przyszedł na świat na Sofii, stolicy carstwa bułgarskiego. Jego rodzicami byli Sylweriusz Nemski (1867-1944) i Waleria Krimska (1869-1974). Miał czworo rodzeństwa. W wieku siedmiu lat zaczął magiczna edukację. W 1913 roku wstąpił do armii. W czasie I wojny światowej walczył na froncie z Rumunią i Italią. W październiku 1917 roku został schwytany w niewolę. Uwolniono go dopiero w lutym 1919 roku. Po powrocie do kraju nie mógł znaleźć stałej pracy. W 1920 wstąpił do policji bezpieczeństwa ministerstwa magii. Szybko tam awansował. Jako zaprawiony w bojach żołnierz dostał się do elity służb chroniących samego ministra magii. W 1920 roku poparł [[Zamach stanu w Ministerstwie Magii i Radzie Generalnej Bułgarii|zamach stanu]] Borisa Cherno. W latach 1922-1945 kierował magicznymi służbami bezpieczeństwa. Do jego zadań należało zwalczanie opozycji wszelkimi możliwymi środkami. Umożliwił w ten sposób powstanie duumwiratu Cherno-Vulk. W 1926 roku Anastas Vulk pozostawił go na urzędzie. Jako gwarant bezpieczeństwa i spokoju wewnętrznego otrzymał wsparcie także od władz państwowych. Również [[Ambasadorowie Volturi w Bułgarii|Ambasador Volturi]] [[Ludwika Karolina Avidian]] była zadowolona z likwidacji zagrożenia terrorystycznego. A za takie Boris miał też wystąpienia opozycji. W latach 1938-1942 był również wiceministrem magii. Jego rosnąca pozycja stanowiła zagrożenie dla innych współpracowników duumwiratu. Snuto plany jego obalenia, jednakże nigdy ich nie zrealizowano. Sprzeciwiał się temu car Borys III i jego zaplecze wojskowe. Zupełnie inny stosunek miały Niemcy, którym Boris uwierał. Na ich polecenie usunięto go w funkcji wiceministra magii. Pozycja Borisa ulegała ciągłej marginalizacji, ale nie odebrano mu nominalnego nadzoru nad służbami bezpieczeństwa. Część korpusu zachowała mu pełną wierność. Dzięki temu w 1944 roku wraz ze zmianą rządu na prosowiecki wrócił na urząd wiceministra magii. Mianował [[Paweł Pepelyanka|Pawła Pepelyankę]] na swojego zastępcę w urzędzie bezpieczeństwa. Wobec realnego osłabienia władzy w specsłużbach zrezygnował z funkcji w maju 1945 roku. Komuniści w 1947 roku wygnali prawie wszystkich dotychczasowych urzędników. Uważano ich za sojuszników Hitlera. A teraz gdy komunizm zakorzenił się na tyle w Bułgarii nie potrzebowali dawnych elit czarodziejów do legitymizacji własnej władzy. Boris pozostał w kraju jeszcze przez ponad rok. Próbował dostosować się do nowej sytuacji, ale nie był już potrzebny ministrowi [[January Cherven|Cherveniowi]]. Gdyby nie wyjechał w marcu 1948 roku zostałby aresztowany. Po latach tułaczki ostatecznie w 1952 roku trafił do [[Volter]]u. Działały tam bułgarskie władze ministerstwa magii na uchodźstwie. Boris został szefem kancelarii ministra Vulka. W czasie urzędowania [[Julius Vulk|Juliusa Vulka]] pełnił w latach 1957-1964 również funkcję szefa ochrony. Choć próbował odbudować swoje przedwojenne stronnictwo w służbach, to nigdy mu się to nie udało. Przede wszystkim przeciwni temu byli sami Volturi. Nie życzyli sobie działalności obcej służby w Volterze. Za [[Maurycy Byal|Maurycego Byala]] został wiceministrem magii odpowiedzialnym za mniejszość bułgarską poza Italią w Europie. W tym czasie rzadko kiedy bywał w Volterze. Borisowi udało się podporządkować greckich Bułgarów rządowi w stolicy czarodziejów. W 1972 roku [[Orion Vulk (1918)|Orion Vulk]] mianował go ambasadorem narodu bułgarskiego przy [[Kajfasz Volturi|Kajfaszu Volturi]]. W 1980 roku Boris sam został ministrem magii. Jego największym osiągnięciem było wynegocjowanie zjednoczenia administracji czarodziejskiej na obczyźnie i w kraju. W marcu 1991 roku jako jeden z sygnatariuszy popisał [[Unia Rady Generalnej Bułgarskiej Izby Magii i Ministerstwa Magii Bułgarii na uchodźstwie|układ zjednoczeniowy]]. Władze emigracyjne wróciły do demokratyzującej się Bułgarii. Niestety zabrakło miejsca dla byłego ministra magii. Jego kariera polityczna po powrocie do kraju w grudniu 1991 roku stanęła w miejscu. W styczniu 1994 roku wyjechał do Volteru, ale i stamtąd musiał wyjechać, ponieważ został uznany za [[Magus non grata]].

Na późną starość ułożył sobie życie z Sarą Augentino (1922-2016), z którą w dniu 10 marca 1995 roku wziął ślub. Został ochrzczony w wierze katolickiej i przeprowadził się do Buenos Aires, gdzie zmarł w wieku 102 lat

==Urzędy==
{{Władca
|pop=[[Orion Vulk (1918)|Orion Vulk]]
|urząd=[[Prezesi Rady Generalnej Bułgarskiej Izby Magii i Czarodziejstwa|"Minister Magii" Bułgarii na obczyźnie]]<br>1980-1988
|nast=[[Anna Cherno]]
|}}
[[Kategoria:Ministrowie Magii Bułgarii]]