Edytujesz Atak pożogi

[[Plik:pozoga.jpg|left|250px|thumb|Atak pożogi]] [[Plik:pozoga2.jpg|left|250px|thumb|Czarodziej tworzący pożogę]]'''Atak pożogi''' – ściana ognia zaklasyfikowana do [[Zaklęcia starożytne|zaklęć starożytnych]]. Kontrola pożogi odbywa się za pomocą siły umysłu, dlatego też wystarczy chwila nieuwagi, aby wymknęła się ona z pod kontroli i wszystko wokół spopieliła. Porównuje się jej siłę zniszczenia do spływu piroklastycznego po wybuchu wulkanu.  

Po raz pierwszy zaklęcie zostało rzucone jeszcze w Starożytnym Sumerze. Nie znamy ówczesnej formuły zaklęcia, która miała przepaść jeszcze w czasach cesarza Justyniana Wielkiego. Do naszych czasów zachował się relief z opisem użycia czarów. Według nich na zlecenie bogów Utnapisztin<ref>Jego biblijnym odpowiednikiem jest Noe</ref> tuż po potopie stworzył ścianę ognia, aby ochronić ocalałych przed duchem Tiamat<ref>Tiamat była matką młodszej generacji bogów sumeryjskich. Została zabita przez Marduka, który z jej przepołowionego ciała utworzył Ziemię i sklepienie nieba. Z jej głowy i piersi stworzono góry, natomiast z jej oczu wypłynęły rzeki Tygrys i Eufrat</ref>. Badania archeologiczne potwierdziły, że w nadmorskim mieście Ur były okręgi zwęglonej gleby wokół prawdopodobnie terenu miasta. Podejrzewa się, że ściana pożogi miała funkcje obronne. Paliła się cały czas, chociaż istnieje hipoteza, że w czasie zagrożenia miała pełną moc. [[Tezeusz Volturi]] twierdził, że zaklęcie było odnawiane raz na 10 dni<ref>T. Volturi, Familia Summeri, Rzym 1655, s. 112</ref>. 

Przez kolejne stulecia pożoga popadła w zapomnienie. Ponownie użyto ją w czasach Ramzesa II Wielkiego pod koniec jego panowania. Było to jedynie wspomniane w historii jego życia wyrytej w grobowcu, a w innych dokumentach nie ma już po tym śladu. Archeolodzy podczas wykopalisk niejednokrotnie znajdowali zniszczone tablice ze skutymi wersetami. [[Ptolemeusze]] twierdzili, że chciano w ten sposób skazać „zło” na zapomnienie. Historycy natomiast nie potrafią wskazać miejsca użycia czy ram czasowych ataku pożogi. Zaklęcie ponownie zostało odkryte dopiero w XVI wieku. Jednakże wypowiedzenie formuły według relacji trwało nawet kilka godzin, dlatego przez kilkadziesiąt lat próbowano odkryć łacińskie zaklęcie. W 1604 roku [[Aro Volturi (1577-1692)|Aro Volturi]] odnalazł zapiski o tym, że wymarłe feniksy używały broni podobnej do pożogi w postaci kul ognia, dlatego skupił się na tym. Po 11 latach ulepszania formuły przybrała obecnie znaną - ''Magna flammasphaera pheonixis''. Zaklęcie to od razu zdobyło popularność wśród złoczyńców. Ich pożogi były, jednak na tyle słabe, że wystarczyło zaklęcie tarczy do odparcia do ich odparcia. Szerokie zastosowanie zaklęcie znalazło podczas wojen napoleońskich czy w czasie wojny [[Wojna Volturi-Chiny|Volturi z Chinami]]. 

W 1938 roku uznano pożogę za zakazaną klątwę, mimo to za jej użycie nikt nie został ukarany. 

{{Przypisy}}

[[Kategoria:Starożytne zaklęcia]]