Edytujesz Anna Poniatovsky

'''Anna Sylvia Poniatovsky''' - (ur. 30 stycznia 1915 roku w Linzu - zm. 31 marca 2004 w Wiedniu) [[Czarodziej|czarodziejka]] [[Czysta krew|czystej krwi]], austriacka polityczka polskiego pochodzenia, profesorka nauk magicznych, powojenna restauratorka magicznych nauk na Uniwersytecie w Wiedniu. W latach 1979-1991 [[Ministrowie Magii Austrii|Ministra Magii Austrii]]. 

==Biografia==

Anna przyszła na świat jako najstarsza córka austriackiego oficera Aleksandra Poniatowskiego (1891-2001) i Helgi von Biberstein (1894-1994). Ojciec pochodził z polskiej rodziny osiadłej w Styrii na przełomie XVIII i XIX wieku. W domu mówiło się zarówno po niemiecku, jak i po polsku. W latach 1926-1933 chodziła do volterowskiej szkoły dla czarodziejów. Po zdaniu egzaminów pozostała we Włoszech na studiach historycznych. Po dwóch latach wyjechała z Europy. Magisterium broniła na Harvardzie w 1939 roku. W czasie II wojny światowej pozostała w Stanach Zjednoczonych. Obroniła tam doktorat (1944). Postanowiła na stałe związać się ze środowiskiem naukowym pozostając w Ameryce. Musiała zmienić plany, ponieważ rodzina była zrujnowana i potrzebowała każdej pomocy. Cały majątek został zagarnięty jeszcze przez austriackich nazistów w 1939 roku, a teraz po zakończeniu wojny pieniądz miał znikomą wartość. Anna w maju 1946 roku otrzymała etat na Uniwersytecie Wiedeńskim. Z przykrością zauważyła, że magia została z niego zupełnie wyrugowana. Dzięki jej uporowi przed rektorem wprowadzono najpierw magiczne przedmioty w ranach kilku wydziałów, a następnie w 1948 roku utworzono Wydział Nauk Magicznych. Dziekanem została Anna. Wypromowała nowe kierunki jak alchemia stosowana czy zaklęcia stosowane. W 1951 roku uzyskała tytuł profesorki nauk magicznych. Sama pałała ogromną chęcią uczenia się. Sama ukończyła zaklęcia stosowane w 1956 roku. Zaangażowanie Anny zostało docenione nie tylko przez rząd federalny, ale także przez [[Gertrude Eulen|Gertrudę Eulen]] (1909-2002). W latach 1968-1971 pomagała zreformować szkolnictwo pierwszego stopnia. Program nauczania został upodobniony do tego, który obowiązywał w [[Volter|Volterze]]. W 1973 roku Anna została powołana na urząd wiceministra magii ds. edukacji. W czasie urzędowania poprawiła się komunikacja pomiędzy poszczególnymi departamentami a ministerstwami. Poniatowsky dla wielu była twardym graczem. Przestała zachowywać ostry rozdział pomiędzy częścią magiczną a niemagiczną. Obie przenikały się wzajemnie, dlatego udawanie, że nie ma czegoś takiego było nielogiczne. W latach 1977-1978 uczestniczyła w pracach na kodyfikacją kodeksu karnego. Do jej zadań należało badanie historycznych przesłanek konkretnych przepisów. Według komisji państwowej znaczna część praw pochodziła z okresu rządów nazistów. Usunięto wiele archaicznych przepisów jak na przykład zakaz mieszkania z nieczarodziejami przez dłuższy okres niż 15 lat, Na początku 1979 roku formalnie wysunięto kandydaturę Anny na urząd ministra. Poparcia udzielił jej sam [[Ambasadorowie Volturi w Austrii|ambasador Volturi]] [[Benedykt Farnese]]. W wyborach wzięło udział 177 125 czarodziejów. Frekwencja wyniosła 82,39%. Anna zdobyła 114 999 głosów. Po zaprzysiężeniu rozpoczęła reformę administracji czarodziejskiej poprzez ustanowienie zasady, że tylko mag może pełnić funkcje kontrolne nad magią. W 1981 roku zainicjowała wspólne obrady rządu Austrii i swojego gabinetu. Następne organizowano co trzy miesiące, podczas których dyskutowano nad najważniejszymi aspektami współżycia czarodziejów i ludzi. Bardzo lubiła współpracować z Benedyktem Farnese będącym jej tarczą w razie gdy rząd próbował ją zmusić do wyrażenia zgody na antymagiczne prawa. Społeczność czarodziejska dobrze rozwijała się. Od młodych lat uczy się dzieci tolerancji. Ministra magii wprost uważała, że brak poszanowania inności doprowadził do tak gwałtownego rozwoju nazizmu. Wbrew jej oczekiwaniom nie otrzymała wsparcia od ambasady Volturi. Według nieoficjalnych informacji ród Volturi uważał, że w Austrii w dalszym ciągu część czarodziejów uważa okres nazistowski za całkiem dobry dla czarodziejów, ale mimo to [[Kajfasz Volturi]] (1871-2010) zakazał Benedyktowi Farnese na jakąkolwiek działalność w tej sprawie, również prywatną. Projekt otrzymał wsparcie rządowe, jednak obserwatorzy zauważyli bierność dotychczasowego sojusznika. W latach 1984-1985 Anna negocjowała z rządem możliwość uczestnictwa przywódcy czarodziejów w obradach w rządzie jako minister ds. czarodziejskich. Kanclerz Fred Sinowatz wyraził zgodę pod warunkiem, że szef rządu będzie czynnym członkiem magicznego rządu. Umowę podpisano w dniu 11 lipca 1985 roku. Tydzień później zatwierdziła ją Rada Narodowa. Prezydent Rudolf Kirchschläger niezbyt chętnie złożył swój podpis, ponieważ w rozmowach nie uczestniczyli Volturi. Ministra magii była przekonana, że taka jednomyślność władz magicznych i niemagicznych przekona ambasadę by zatwierdzili umowę. Benedykt Farnese w tym celu udał się na konsultacje do Volteru. Przyjechała również Anna Poniatovsky i kanclerz Fred Sinowatz. Doszło do bardzo gwałtownej kłótni, podczas której Kajfasz Volturi jasno przedstawił negatywną opinię. Zażądał zaniechania dalszych kroków w dokonaniu tej reformy. W tym samym roku odbyły się wybory ministra magii. [[Wielki Mistrz rodu Volturi]] przypilnował, aby ambasada wykonała jego dyrektywę zachowania bierności. Anna mimo to zwyciężyła i to w pierwszej turze. W czasie drugiej kadencji stawiała na zbilansowany rozwój gospodarczy. Delikatnie unikała interesów z Volturi. Tak samo stosunki bilateralne były poprawne, ale oziębłe. Często zawierała głos w Radzie Narodowej w sprawach dotyczących tylko magii. Doprowadziła do zniesienia rejestru czarodziejów, co miało związek z wygaśnięciem ustawy o przeciwdziałaniu magicznemu terroryzmowi z 1947 roku. W 1987 roku zablokowała paradę rodzin, które przetrwały [[Nettoyage du sang]]. Aby uspokoić opinię publiczną potępiła powojenną akcję Volturi zaznaczając przy tym, że czarodzieje są zwolennikami pokojowej współpracy z rodem królewskim czarodziejów. W 1991 roku została zastąpiona przez [[Vaclav Dupny|Vaclava Dupnego]]. Po zakończeniu kadencji wróciła na uniwersytet. Przez jakiś czas wykładała, jednakże w maju 1993 roku przeszła na emeryturę. 

Anna zmarła we własnym w domu w dniu 31 marca 2004 roku. Pochowano ją z honorami w rodzinnym grobowcu. W uroczystości byli m.in kanclerz Wolfgang Schüssel, ambasador rodu Volturi [[Marcin Ottelini (1943)|Marcin Ottelini]]. 

{{Władca
|pop=[[Gertrude Eulen]]
|nast=[[Vaclav Dupny]]
|urząd=[[Ministrowie Magii Austrii|Ministra Magii Austrii]]<br>1979-1991
}}

[[Kategoria:Ministrowie Magii Austrii]]