Edytujesz Aleksander MacCallister

'''Aleksander William MacCallister''' - (ur. 16 kwietnia 1866 w Ulsterze - zm. 10 lutego 1954 w Dublinie) Irlandzki magiczny polityk i prawnik, w latach 1905-1918 dziedziczny par Anglii, pierwszy [[Przewodniczący Narodowego Irlandzkiego Rządu Czarodziejów|Minister Magii]] pełniący swój urząd w latach 1923-1939. Po zakończeniu kadencji przeszedł na emeryturę. Prywatnie był znany jako koneser wina, zwłaszcza tego italskiego. Na emeryturze działał charytatywnie i propagował powrót amerykańskich czarodziejów pochodzenia irlandzkiego do ojczyzny. 

==Biografia==

===Wczesne życie===
Aleksander urodził się w dniu 16 kwietnia 1866 roku jako najstarsze dziecko Williama MacCallistera (1844-1927) i Anny Stewart (1845-1932). Miał dwie siostry - Krystynę (1868-1958) i Annę (1872-1966). Rodzeństwo przez pierwsze siedem lat wychowywało się w Ulsterze. Potem wraz z nowymi obowiązkami ojca rodziny wyjechali do Londynu. W latach 1877-1884 studiował magię w volterowskiej szkole dla czarodziejów. Egzaminy zdał na ocenę bardzo dobrą. Życie w tej placówce edukacyjnej było dla Aleksandra prawdziwą męczarnią, ponieważ słabo znosił panującą tam dyscyplinę. Koledzy nabijali się z jego irlandzkiego akcentu i z religijności. W każde wakacje chciał wrócić na stałe do Wielkiej Brytanii. Rodzice nie pozwolili na to. Przede wszystkim ojciec nie chciał, aby syn, w jego opinii, został życiowym niedorajdą. Po zakończeniu edukacji wbrew woli Williama pozostał w Italii. W latach 1885-1890 studiował prawo w Bolonii. Tam poznał przyszłą małżonkę [[Zofia Krescencjusz (1865-1981)|Zofię Krescencjusz]], którą pojął za żonę w dniu 17 lipca 1892 roku. Mieli dwoje dzieci - Annę (1893-1917) i [[Archibald MacCallister|Archibalda MacCallisterów]] (1895-2007). Aleksander wrócił do Wielkiej Brytanii wraz z rodziną w maju 1899 roku. Ojciec próbował w dalszym ciągu sprawować nad nim kontrolę, w tym jak ma wychować własne dzieci. Nie mogąc dłużej tego znieść, za radą małżonki, kupił dom w Dublinie. 

==Pierwsze lata w polityce==
W 1900 roku był świadkiem jak brytyjskie ministerstwo magii nadało Irlandczykom prawo do własnej administracji. Londyn mianował przede wszystkim Anglików i Szkotów na najważniejsze magiczne urzędy. Aleksander w wyborach do magicznej legislatywy w listopadzie 1901 roku zdobył mandat poselski. Dla wielu starych wyjadaczy politycznych był po prostu żółtodziobem nie wiedzącym, że wszedł do gniazda żmij. W rzeczywistości spotkali mężczyznę ukształtowanego w Volterze, w stolicy intryg politycznych. Zdobył ogromną popularność gdy przed królewskimi urzędnikami zażądał autonomii dla magicznej administracji Irlandii. Przez niego wybuchły protesty, które rozlały się po całym kraju. We wszystkich wysiłkach wspierała go małżonka, która pokrywała koszty działalności męża. Zofia Krescencjusz była prawnuczką [[Lucjusz Volturi|Lucjusza Volturi]] (1747-1850), a sam ród Krescencjuszy należał do bardzo wpływowych nie tylko w Italii, ale też w Europie. To za ich sprawą król Wielkiej Brytanii nadał Aleksandrowi dziedziczne parostwo. Od 10 czerwca 1905 do 22 lipca 1918 roku zasiadał z Izbie Lordów.

==Irlandzka sprawa niepodległościowa==
W całości poświęcił się sprawie irlandzkiej. Krytykowano go ze wszystkich stron za niewzruszoną walkę o magiczną autonomię dla czarodziejów. Wówczas wyraźnie sprzeciwiał się nie tylko osobnemu ministerstwu magii, ale i niepodległości Irlandii. Jego postulaty o autonomizacji zostało częściowo spełnione gdy we wrześniu 1907 roku mianowano go gubernatorem magicznego okręgu Dublin obejmujący 60% wyspy. Otrzymał wówczas wolną rękę jak zorganizuje sobie administrację. W okresie od maja 1907 do lutego 1908 wymienił angielskich urzędników na wszystkich szczeblach w swoim regionie. We wrześniu 1911 roku doprowadził do wyznaczenia [[Winston MacMillian|Winstona MacMilliana]] na magicznego gubernatora okręgu Cork obejmujący południową-zachodnią część wyspy. "Irlandyzację" powstrzymały władze Brytyjskie na początku maja 1916 roku. Aleksandra nie aresztowali tylko, dlatego, że był członkiem Izby Lordów. Mimo to miał zakaz pojawiać się w Londynie. Takie traktowanie uważał za osobistą obrazę. Cały czas pozostawał wierny Koronie. Powstanie wielkanocne i możliwe poparcie Niemiec przez Irlandczyków spowodowały ogromny wzrost braku zaufania również do czarodziejów. Sami czarodzieje średnio poparli wystąpienie przeciwko Londynowi. Bardziej uraziło ich brak zaufania i represje ze strony Londynu. Aleksander publicznie w dniu 16 sierpnia 1916 roku powiedział na wiecu, że kraj i czarodzieje zawiedli się na Jerzym V pochodzącym z niemieckiej dynastii. Za te słowa został nawet aresztowany, ale natychmiast wypuszczono go. 

Wraz z co raz większym zaangażowaniem Aleksandra w ruch niepodległościowy jego małżeństwo rozpadało się. Zofia Krescencjusz nie pochwalała sprzeciwu wobec monarchy. Pozostała przy mężu dla zachowania pozorów. Dzięki temu MacCallister mógł szukać wsparcia w Italii. Irlandia dla najważniejszych magicznych rodów była mało znaczącym peryferium. Dlatego ewentualne rozmowy nie doszły do skutku. We wrześniu 1917 roku Aleksander, jego żona i syn [[Archibald MacCallister]], a także [[Winston MacMillian]] sondowali londyńską placówkę rodu co myśli o usamodzielnieniu czarodziejów od City. Ambasador [[Fineas Nigellus Black]] wyraził swoje negatywne zdanie o tym pomyśle. W późniejszych latach wyszła na jaw notatka Volteru, że w tej kwestii, wbrew zasadom, kierował się interesem Brytyjczyków a nie swojego zwierzchnika.

==Porozumienie z rodem Volturi==
Dopiero gdy Wielka Brytania uznała niepodległość Irlandii, co miało miejsce w dniu 6 grudnia 1921 roku rozmowy natychmiast mocno ruszyły do przodu. Z Volterem rozmawiano poprzez Paryż, ponieważ londyńska placówka odmówiła jakiekolwiek udziału. Pierwsze oficjalne spotkanie miało miejsce w kwietniu 1922 roku. [[Ambasadorowie Volturi we Francji|Ambasadorka]] [[Almeryka Visconti (1857-1966)|Almeryka Visconti]] wyraziła zgodę na pośredniczenie jej ambasady w rozmowach na linii Dublin-Volturi. Pierwsza tura rozmów odbyła się w lipcu tego samego roku. Senior Fineas Volturi wysłał do Tulliery dwoje przedstawicieli: [[Gubernatorzy Volturi-en-Cholet|Gubernatora Volturi-en-Cholet]] [[Renata Volturi (1896-2016)|Renatę Volturi]] (1896-2016) i [[Gubernatorzy Volteru|Gubernatora Volteru]] [[Celius Cresco|Celiusa Cresco]] (1887-2011). W kolejnej części rozmów dołączyli irlandzcy politycy - Przewodniczący Rządu Tymczasowego William Thomas Cosgrave, ponieważ omawiano kwestie nawiązania stosunków dyplomatycznych pomiędzy Dublinem a Volterem. Aleksander miał świadomość, że Volter pójdzie na lekkie ustępstwa, ale zbytnio nie poświęci interesów Brytyjczyków. 

W dniu 10 września 1923 roku wydano [[Akt łaski Wielkiego Mistrza rodu Volturi Fineasa Volturi dla Irlandii (I)|akt łaski]] na mocy, którego utworzono urząd "Ministra Magii" i nawiązano [[Ambasadorowie Volturi w Irlandii|stosunki dyplomatyczne]] w randze poselstwa. Pierwszym problemem był brak przepisów przejściowych. Nie wiedziano co zrobić w sytuacji gdy nie ma administracji magicznej, która dopiero co powstawała. Z pomocą przyszedł [[Wielki Sędzia Volteru]] [[Łukasz Volturi (1849-1945)|Łukasz Volturi]] (1849-1945). Zaproponował by potraktować sytuację gdy urząd został opróżniony. Z tym że postanowiono nie czekać pełnego miesiąca od wydania aktu by przeprowadzić elekcję. Aleksander, Zofia Krescencjusz i Winston MacMillian ustalili, że ten pierwszy będzie jedynym kandydatem. Wybory przeprowadzono w dniu 6 października. Oczywiście wygrał je MacCallister zdobywając 89% głosów na "tak". Urząd objął cztery dni później.

==Urzędowanie==
Aleksander miał bardzo mocną pozycję, dzięki wsparciu współpracowników. Nie mógł jednak zapominać o ich ambicjach politycznych. Postanowił o nie zadbać załatwiając równocześnie sprawę z administracją magiczną. Państwo irlandzkie niechętnie udostępniało swoje urzędy czarodziejom. Pierwszym pomysłem na załagodzenie sytuacji było powołanie dualnych urzędów burmistrzów miast - to znaczy aby dwie osoby pełnili daną funkcję: jeden czarodziej i jeden przedstawiciel ludzi bez mocy. Propozycja upadła w zasadzie gdy tylko ją zaproponowano. Cieszył się on poparciem Wielkiej Brytanii i to stanowił argument przeciwny do pomysłu. Volturi w tej sprawie milczeli. Aleksander MacCallister, w porównaniu do niemagicznego rządu, zrozumiał, że Irlandia dla [[Fineas Volturi|Fineasa Volturi]] to peryferium i nie poświęci jej za dużo czasu. Świadczyło to choćby o randze placówki dyplomatycznej w Dublinie. Poseł Filip Castiani również nie ukrywał negatywnego stosunku do Irlandczyków. Często pojawiał się zarzut, że swoje zdania ustalał z [[Fineas Nigellus Black|Fineasem Blackiem]]. 

Aleksander MacCallister w lutym 1925 roku złożył oficjalną wizytę w Volterze. Spotkał się [[Gubernatorzy Volteru|Gubernatorem Volteru]] [[Celius Cresco|Celiusem Cresco]]. Prosił o wstawiennictwo w sprawach irlandzkich i nieoddawanie ich Brytyjczykom do konsultacji. W samym Volterze czy w Wielkiej Brytanii spotkanie przeszło bez echa, natomiast w Irlandii wybuchła niemal afera. Premier William Thomas Cosgrave nazwał Aleksandra MacCallistera zdrajcą. Wezwał czarodziejów do zrzucenia urzędu "nieodpowiedzialnego" polityka. Apel spotkał się z całkowitym lekceważeniem magów. Premier zemścił się na przewodniczącym rządu czarodziejów poprzez usunięcie czarodziejów z administracji państwowej.

====Kryzys władzy (1926-1927)====
W marcu 1926 roku grupa niezadowolonych czarodziejów wystosowała list do MacCallistera, w którym zażądali jego natychmiastowej rezygnacji. Od kilku miesięcy władze Irlandii pozbawiały czarodziejów środków do życia poprzez wydawanie ustaw ograniczających dostęp do niektórych zawodów. Premier Cosgrave chciał też podwyższyć podatki na ochronę przed czarnomagicznymi atakami, ale wobec tych planów weto zgłosiła Wielka Brytania i też Volturi. Kolejny kryzys wybuchł w październiku kiedy to poseł rodu nie mógł wrócić na swój urząd, ponieważ służby celne odmówiły mu prawa wjazdu. Argumentowano tym, że przedstawiciel Volturi nie zachowuje bezstronności gdy pomiędzy rządem magicznym a niemagicznym dochodzi do kłótni czy różnicy zdań. Do Dublinu po kilku tygodniach przyjechał Wielki Sędzia Volteru Łukasz Volturi (1849-1945). Po wysłachaniu premiera Cosgrave'a chciał nakazać wpuszczenie posła rodu z powrotem do kraju, ale sytuację skomplikował Aleksander MacCallister. Powtórzył on zarzuty stawiane przez szefa rządu państwa irlandzkiego tylko, że poseł Castiani miał sprzyjać rządowi i Fineasowi Nigellusowi Blackowi. Wielki Sędzia Volturi również zasugerował ministrowi magii rezygnację z urzędu. Sytuację uratowała Zofia Krescencjusz doprowadzając do spotkania męża i premiera Cosgrave'a z Łukaszem   Volturi. Panowie w dniu 9 listopada podpisali porozumienie. Poseł Castiani wrócił do Dublinu a rząd zaprzestał nagonki na czarodziejów. Gdy sprawy relacji państwo-czarodzieje zostały uśmierzone przyszedł czas na zaspokojenie ambicji poszczególnych niezwykle ważnych person.

====[[Edykt z Cork]]====
[[Plik:PAI.png|thumb|left|Podział magicznej administracji<br>Zielony - Dublin<br>Czerwony - Cork<br>Niebieski - Connacht]]
Rosnąca pozycja Winstona MacMilliana i Zofii Krescencjusz spowodowały, że nastroje wśród społeczności magicznej uległy ponownemu zaostrzaniu. Aleksander MacCallister nie chciał dopuścić do nie tylko do podziału magów, jak również do dekompozycji ministerstwa magii. Każdy przeciwnik polityczny mógł wyprowadzić swoich zwolenników na ulice i próbować siłą przejąć władzę. W dniu 5 lipca 1927 roku po wielomiesięcznych przygotowaniach ogłosił powstanie nowej administracji magicznej. Wyspa Irlandia bez prowincji Ulster została podzielona na trzy części - Dublin (Środkowa i wschodnia Irlandia), Cork (Południowo-zachodnia) i Connacht (Zachodnia, środkowa i północno-zachodnia). Na czele prowincji stał przewodniczący rady prowincji mianowany przez przewodniczącego magicznej rządu. Edykt równocześnie wskazywał, że równocześnie szefowie prowincji pełnią wysokie funkcje w rządzie. Miało to na celu związanie administracji terenowej z centralnym ośrodkiem władzy.

Prowincje podzielono na dziewięć gmin. Miejscowi czarodzieje wybierali swoich przywódców w wyborach bezpośrednich na okres czterech lat. 

Wprowadzono równość płci. Zarówno mężczyźni, jak i kobiety mogli pełnić funkcje administracyjne. Co było tylko potwierdzeniem zaistniałej sytuacji. Zofia Krescencjusz czy małżonka Winstona MacMilliana czynnie brały udział w polityce. Na czele prowincji Dublin stanęła Zofia Krescencjusz i równocześnie została pierwszą zastępczynią swojego męża, Winstona MacMilliana postawił na czele prowincji Cork i mianował go szefem komisji spraw wewnętrznych, a [[Archibald MacCallister]] w Connacht i szefem komisji edukacji.


====Schyłek rządów====

W 1931 roku mijała ośmioletnia kadencja przewodniczącego rządu czarodziejów. Przeciwko Aleksandrowi stanął szybko zdobywający popularność Eamon Connacht (1888-1971). W dniu 28 sierpnia odbyło się głosowanie. Aleksander zdobył 56,77% głosów. Mimo zwycięstwa wielu czarodziejów uważało go za oszusta. Część z nich zdecydowała się zorganizować protest. Eamon Connacht zastąpił Archibalda MacCallistera w prowincji Connacht. W latach 1932-1934 przewodniczący rządu magicznego usuwał z ministerstwa magii osoby legitymujące się brytyjskim szlachectwem. Sam siebie podawał jako przykład, ponieważ zrezygnował z parostwa tuż po I wojnie światowej. Akcja nabrała rozgłosu gdy zażądał by to samo zrobił Eamon Connacht. Od 1914 roku nosił tytuł wicehrabiego Leinisteru. Ten wielokrotnie odmawiał. Również państwo irlandzkie włączyło się w akcję. Aleksander inicjatywy niemagicznego rządu traktował jak konkurencję. Czyszczenie administracji szło pełną parą, jednak dalej przewodniczący rady prowincji Connacht upierał się przy swoim. W listopadzie 1934 stwierdził, że żadne prawo nie zakazuje mu używania tytułu szlacheckiego. Określił działania przewodniczącego MacCallistera histeryczną próbą wytworzenia atmosfery strachu przed Wielką Brytanią. Przez tę deklarację stracił wielu zwolenników, a minister magii postanowił ostatecznie usunąć rywala. W dniu 7 stycznia 1935 roku wydał [[Edykt z Connaught|edykt]], na mocy którego jakikolwiek urzędnik magicznej administracji na wszystkich szczeblach i profesorowie na uniwersytecie nie mogli używać tytułów parowskich pochodzących z Wielkiej Brytanii. Ustawodawca dał czas do końca 1936 roku na zrzeczenie się brytyjskiego szlachectwa.

W dniu 10 października 1939 roku Winston MacMillian został jego następcą.  

==Emerytura==

Lata spędzone na polityce całkowicie spowodowało, że jego małżeństwo z Zofią Krescencjusz z biegiem lat stało się jedynie formalnością. Gdy przeszedł na emeryturę został sam, ponieważ częściej była w Italii niż w Irlandii. Na przełomie 1940/1941 roku przebywał w Volterze. Chciał namówić żonę do powrotu. Zofia nie chciała wracać do zimnego kraju, dlatego upierała się przy zostaniu w stolicy czarodziejów przynajmniej do początku lata. Aleksander wiedział, że to tylko gra a małżonka chce został w ojczyźnie. W styczniu 1941 roku italscy żandarmi próbowali go aresztować w Rzymie jako obywatela państwa wrogiego. W tej sprawie interweniował osobiście teść [[Aleksander Krescencjusz (1833-1944)|Aleksander Krescencjusz]]. Mimo to dla swojego bezpieczeństwa powrócił do Dublinu. W połowie 1946 roku zamieszkał nad wybrzeżem. Nieopodal kupił winnice na swoje potrzeby. Równocześnie od października 1945 roku do marca 1948 roku prowadził kampanię wśród Irlandczyków w Stanach Zjednoczonych zachęcając ich do powrotu. W listopadzie 1952 roku przeszedł udar mózgu. 

Zmarł w dniu 10 lutego 1954 roku w Dublinie w otoczeniu rodziny. Pochowano go z wielkimi honorami. 
==Urzędy==
{{Władca
|pop=''Urząd utworzono''
|urząd=[[Przewodniczący Narodowego Irlandzkiego Rządu Czarodziejów]]<br>1923-1939
|nast=[[Winston MacMillian]]
|}}
[[Kategoria:Ministrowie Magii Irlandii]]
[[Kategoria:Rodzina MacCallisterów]]