Edytujesz Łukasz Volturi (1849-1945)

'''Łukasz Aleksander Nigellus Volturi''' - (16 października 1849 w [[Volter]]ze-12 listopada 1945 w Volterze) [[Tytan|tytan]], [[Czarodziej|czarodziej]] [[Czysta krew|czystej krwi]], syn księcia [[Łukasz Nigellus Volturi|Łukasza Volturi]] (1822-1919) i brytyjskiej arystokratki [[Karolina Gryfindor|Karoliny Gryfindor]] (1824-1868), jest zaliczany do najbardziej wpływowych polityków swojego rodu. Przez dziesięciolecia piastował najważniejsze funkcje w świecie czarodziejskim. Był [[Ambasadorowie Volturi w Anglii, Szkocji i Walii|ambasadorem w Wielkiej Brytanii]] i [[Wielki Sędzia Volteru|Wielkim Sędzią Volteru]]. Wspierał konserwatywne rządy [[Wielki Mistrz rodu Volturi|seniorów Volturi]]. 

==Pierwsze lata (1849-1870)==

Łukasz Volturi urodził się jako drugie dziecko swoich rodziców. Miał starszego brata [[Fineas Volturi|Fineasa]] (1848-1971) i młodsze siostry [[Arianna Volturi|Ariannę]] (1851-1914) i [[Dorea Volturi|Doreę Volturi]] (1852-1955). Imię otrzymał po swoim ojcu. Pierwsze lata życia spędził na beztroskiej zabawie z rówieśnikami w Volterze. Nazywano go Alkiem Uśmiechniętym. W wieku czterech lat rozpoczął naukę sztuk niemagicznych - matematykę, języka włoskiego i historii. Pradziadek [[Juliusz Volturi]] uważał, że niezależnie, którym jest dzieckiem z kolei musi godnie reprezentować ród. Według zamysłów seniora Łukasz miał być dyplomatą, dlatego kolejnym krokiem była nauka języków obcych. Równocześnie musiał opanować kolejne działy wiedzy niemagicznej. W wieku jedenastu lat bardzo dobrze mówił po angielsku, niemiecku, francusku, rosyjsku i hiszpańsku. Poznał podstawy biologii, chemii i fizyki. Był przez to najbardziej wykształconą osobą z rodzeństwa. W 1859 roku przeszedł [[Erupcja mocy|erupcję mocy]]. Okazało się wówczas, że mógł władać mocą kontrolowania żywiołu ognia. W następnym roku poszedł do szkoły w Beauxbatons. Zakończył ją przedwcześnie mając 16 lat. Zdał egzaminy na ocenę celującą. Będąc z siebie zadowolony wpisał do księgi pamiątkowej: ''Luc Alexander Dux Volturi passe des examines''. W latach 1867-1870 studiował prawo na Uniwersytecie Bolońskim uzyskując tytuł magistra. Jego specjalizacją było prawo międzynarodowe i czarodziejskie". Odrzucił możliwość podjęcia doktoratu. Po krótkim okresie ostracyzmu w rodzinie za małżeństwo z [[Anna Dratini|Anną Dratini]] rozpoczął kolejną część edukacji na dyplomatę.

==Wiedeń (1871-1877)==

Jako pierwsze miejsce nauki wybrano Wiedeń. Zrobiono to z dwóch powodów - po pierwsze mieściła się tam najlepsza na świecie placówka szkolna dla dyplomatów, a po drugie chciano rozbić jego związek małżeński. Łukasz należał do bardzo błyskotliwych osób. Nie pozwolił, aby duma i pycha rodziny doprowadziła do rozwodu. Czym prędzej sprowadził Annę do Wiednia ucierając nosa rodzeństwu. Egzamin kończący szkolę zdał u Ulricha von Habsburg-Tuscany, najbardziej wymagającego nauczyciela w stolicy Austrii. Ocena celująca otworzyła mu drogę do dalszych placówek. Łukasz opanował dodatkowo kolejne języki obce - węgierski, rumuński i polski. Uzupełnił swoją wiedzę z historii Wielkiej Brytanii, Prus, Francji, Rosji, Hiszpanii, Austrii i Polski. Całym sercem chciał być jak najlepszym dyplomatą w dziejach [[Volturi]]. W dniu 14 stycznia 1875 roku odebrał z rąk cesarza Austro-Węgier Franciszka Józefa patent dyplomatyczny nostryfikowany kilka dni później później przez [[Juliusz Volturi|Juliusza Volturi]]. Na prośbę austrowęgierskiego monarchy pozostał w kraju. Zaproponowano mu nawet funkcję ministra spraw zagranicznych, ale silny protest Volteru uniemożliwił mu objęcie posady. Cesarz chciał, aby młody Volturi pozostał jak najbliżej jego osoby, dlatego mianował go doradcą ds. kontaktów z czarodziejami. We wrześniu tego samego roku reprezentował monarchę na spotkaniu ministrów spraw zagranicznych Niemiec, Rosji, Austro-Węgier i Wielkiej Brytanii. Stał na straży monarszych interesów przed zbytnim umniejszeniem jego roli na rzecz magów. W dniu 12 stycznia 1875 roku otrzymał misję wyjazdu do Rzymu jako cesarski przedstawiciel ds. austriackiej magicznej mniejszości. Tutaj Franciszka Józefa spotkało ogromne rozczarowanie. Łukasz Volturi współpracował z ciotką [[Ministrowie Magii Italii|Ministrą Magii Italii]] [[Helena Volturi|Heleną Volturi]] (1825-1930). Władze austrowęgierskie widząc fiasko swojej polityki odwołali go z Rzymu, po czym zaproponowali mu Berlin jako miejsce pracy. 

==Wielka Brytania (1877-1903)==

Juliusz Volturi nie mógł już dłużej czekać i dlatego wezwał wnuka do Volteru. Groźba utraty świetnie wykształconego obiecującego dyplomaty kosztowałaby go za dużo. W dniu 20 stycznia 1876 roku Łukasz Volturi spotkał się po raz pierwszy od kilku lat z seniorem i rodziną na prywatnej stopie. Wszystkim do gustu przypadł jego synek [[Grzegorz Volturi|Grzegorz]] (1871-1969). Zanim przyznano mu placówkę, to najpierw musiał poznać dokładnie środowisko. Celem podróży był Londyn. Do jego pierwszych zadań należała obserwacja stosunków brata [[Fineas Volturi|Fineasa]] z brytyjską królową Wiktorią podczas wspólnej audiencji. Łukasz zauważył ukrytą wrogość obojga do siebie. Monarchini doskonale pamiętała nieprzejednaną postawę ambasadora wobec niej, czego nie mogła mu darować. Po powrocie zapisał w dzienniku, że nowy ambasador od początku będzie miał bardzo silnego wroga. Kolejnym przystankiem była Moskwa. Ówczesna [[Ambasadorowie Volturi w Moskwie|ambasador]] [[Joanna Burbońska]] należała do bardzo doświadczonych dyplomatów. Zwróciła Łukaszowi uwagę na to, że należy dostosować się do partnera i równocześnie potrafić nagiąć go do własnych celów o ile tylko można. Wrażenia z duchowej stolicy Rosji był średnie. Usłyszał coś co kłóciło się z jego do tej pory systemem wartości. Wrócił do Volteru pełen sprzecznych uczuć. 

Ostatecznie w dniu 20 maja 1877 roku Juliusz Volturi mianował go następcą brata w Zjednoczonym Królestwie. Łukasz przybył do Londynu w bardzo bogatym orszaku. Na specjalnej audiencji jaką mu udzieliła królowa Wiktoria wygłosił przemówienie po angielsku:

{{Cytat|Obejmując urząd ambasadora rodu Volturi w Wielkiej Brytanii mam świadomość, że przybywam jako przedstawiciel potęgi czarodziejów do bardzo potężnego imperium. Oba podmioty są równe sobie na stopie niemagicznej. Utrzymujemy ze sobą kontakty od czasów zjednoczenia Anglii. Nawiązaliśmy wspaniałe nici współpracy. Ja sam jestem członkiem kultury brytyjskiej dzięki mojej matce Karolinie Gryfindor, babce Katarzynie Slitherin. W zamyśle rodu Volturi jest rozszerzenie współpracy na tyle, aby stosunki bilateralne mogły być rozwijane bez przeszkód przez rząd Waszej Wysokości i Gubernatorat Volteru.}}

Pomimo pięknych słów dochodziło bardzo często do sporów z brytyjskimi premierami. Łukasz nie chciał słyszeć o tworzeniu specjalnych praw dla czarodziejów. Szukał wsparcia nie tylko w Izbie Lordów, ale też wśród magicznych rodów. Premier William Galdstone wielokrotnie próbował powstrzymać działania ambasadora. Uważał je za szkodliwą dla interesów imperium. Łukasz pod koniec 1881 roku zorganizował spotkanie, na które przybyli - [[Elendil Black]], [[Karol Cullen]], [[Ajschylos Gaunt]], [[Godryk Gryfindor (1798-1889)|Godryk Gryfindor]], [[Jan Lestrange]], [[Juliusz Longbottom]], [[Albus Malfoy]], [[Kajusz Potter]] i [[Ptolemeusz Slitherin]]. Celem tak licznie zgromadzonego grona było próba wytworzenia jednolitej polityki względem korony. Oficjalnie zakończono je sukcesem, jednak Volter wiedział o totalnej porażce tego projektu. Było to pierwsze zebranie tzw. czystokrwistych. Po raz kolejny doszło do konfliktu na linii rząd-Volter. Łukasz ponownie uzyskał audiencję u królowej Wiktorii, podczas której wyjaśnił jej, że spotkanie miało na celu rozwój stosunków pomiędzy społecznościami magicznymi. Wskazywał, iż podczas zebrania [[Godryk Gryfindor (1798-1889)|Godryk Gryfindor]] (1798-1889), jego własny dziadek, wskazywał, że kooperacja będzie możliwa za przyzwoleniem Jej Królewskiej Mości o co właśnie zabiega. 

W latach 1883-1885 ambasador przebywał w Szkocji, gdzie zajął się organizacją mieszanej straży obywatelskiej w górzystych terenach. Mieszkańcy, i czarodzieje i zwykli ludzie, byli atakowani przez wielkie wilki, które nie wiadomo skąd przybyły. Ostatni raz pojawiły się ponad 500 lat temu. Ich ofiarą padły setki ludzi i tysiące zwierząt. Bestie zachowywały się bardzo zuchwale wpadając nawet do większych wsi i miasteczek. Rząd udawał, że problem nie istnieje. Łukasz Volturi widział w tym szanse pokazania siebie jako dobrego "czarodzieja". Wyjazd do Szkocji oczywiście został dobrze zabezpieczony kontyngentem Styksów. Królowa Wiktoria osobiście pożegnała ich w czasie przepływu przez Tamizę. Poszukiwania nie szły tak jak wszyscy tego chcieli. Brakowało spektakularnych zwycięstw. Tropiciele pomimo swojej przewagi znajdowali tylko poszlaki. Część sił już po trzech miesiącach odesłano z powrotem do Volteru. Półtora roku później zlokalizowali legowisko wilków, a następnie je zniszczyli zaklęciami podpalającymi. Przygotowania do akcji zajęły blisko kilka dni. Ewakuowano okoliczne wsie. Volturi zaatakowali z trzech stron. Bestie walczyły bardzo dzielnie, ale magia i broń palna pokonały ich. Truchła spalono na wielkim stosie. Jaskinię, w której mieszkali zamurowano. Od tamtej pory nie można do niej wejść. Przed zapieczętowaniem złożono w niej kości przeciwników i poległych. W marcu 1885 roku Łukasz wracał do Londynu jako triumfator. 

Podczas ostatniego dziesięciolecia panowania monarchini działalność ambasady skupiła się prawie wyłącznie na imprezach kulturalnych. Wydarzenia polityczne przestały cieszyć Łukasza. Rząd nie był zainteresowany konfliktem, a najważniejsze rody wolały współpracować z Wiktorią. Ambasada Volturi została wyalienowana przez to, że nie stanowiła żadnej alternatywy. Taka sytuacja była bardzo nie na rękę Volterowi, dlatego pod koniec maja 1898 roku ambasador został wezwany na konsultacje. Premier Cecil uznał to za wielki sukces powstrzymywania ekspansywnej polityki Volturi. Łukasz musiał tłumaczyć się przed seniorem [[Nigellus Volturi|Nigellusem Volturi]] z powodów swojej klęski. Widząc zrozumienie swoich wyjaśnień zasugerował zmianę sposobu podejścia do korony brytyjskiej. Dotychczasowa polityka równoczesnego rozgrywania rodów i monarchii przestała przynosić jakiekolwiek zyski. To co funkcjonowało za czasów Jerzego I, Jerzego II czy Jerzego III całkowicie zawiodło w czasie panowania Wiktorii. Łukasz wskazał, że jedynym wyjściem wbicia klin pomiędzy monarchinią i rządem a najważniejszymi rodzinami czarodziejskimi jest przestanie szukanie pomiędzy nimi antagonizmów. Podczas konsultacji wewnątrzrodzinnych postanowiono, iż należy wspierać poszczególne jednostki z najważniejszych brytyjskich familii. Głównym celem jest włączenie jak najwięcej osób do volterowskiej dyplomacji. Łukasz, wraz z bratem Fineasem i siostrą [[Arianna Volturi|Arianną]] spisali listę dobrze rokujących czarodziejów. W czasie nieobecności ambasadora rząd brytyjski próbował wysondować czy Volter wyznaczy kogoś innego w jego miejsce. Sugerowano, że może być to nawet [[Łukasz Koniecpolski]]. Zanim jednak cokolwiek zrobiono to oficjalnie w lipcu 1898 roku premier Cecil wysłał zapytanie dlaczego konsultacje trwają tak długo. Odpowiedź przyszła po kilku tygodniach. W niej zapewniono o rychłym powrocie Łukasza Volturi do Londynu. 

Okres 1898-1902 przyniósł ogromne straty dla Korony. Wielu czarodziejów skorzystało z okazji jaką proponowali Volturi. Zapewniono im bardzo silną bazę szkolnictwa. Brytyjscy magowie bardzo szybko byli włączani w tryby polityki [[Volturi (ród)|rodu Volturi]], co przerażało rząd. Nie mogli zapewnić podobnych środków, dlatego starano się zwalczać nową ofensywę Volturi starymi środkami - godnościami i pieniędzmi. Śmierć królowej Wiktorii pokrzyżowała dalsze plany powstrzymywania. Edward VII całkowicie zlekceważył uwagi dotyczące uzależnienia czarodziejów od funduszów z Volteru. W efekcie rząd nie miał podpory. Monarcha również niezbyt mocno uważał za stosowne spotkać się z ambasadorem. Dopiero doszło do niego pod koniec 1902 roku. 

Łukasz Volturi został odwołany ze stanowiska w dniu 10 października 1902 roku. Trzy miesiące później zastąpił go [[Septimus Potter]].

==Wielki Sędzia Volteru==

Łukasz Nigellus Volturi jako nowy senior rodziny widział młodszego syna w innej roli. Po dość burzliwych rządach Fineasa Volturi w sądownictwie potrzebował osoby mogącej uspokoić nastroje społeczne. Wieloletni konflikt z Amerykanami doprowadził do próby uniezależnienia amerykańskiego wymiaru sprawiedliwości. Już w 1886 roku [[Przewodniczący Amerykańskiego Kongresu Czarodziejów]] [[Thomas Riddley]] wypowiedział prawo prymatu Volturi wobec Stanów Zjednoczonych.

Łukasz Volturi jako dyplomata posiadał idealne cechy do osiągnięcia celu. Był spokojny, obserwował sytuację zimnym okiem, potrafił grać na emocjach, a przy dyskusji wykorzystywał psychologiczne fortele. Formalnie urząd Wielkiego Sędziego Volteru od dnia 7 stycznia 1903 roku pozostawał nieobsadzony. Zanim jednak nastąpiła oczekiwana zmiana to senior rodu najpierw mianował Łukasza sędzią. Miało to miejsce już kilka dni później po dymisji Fineasa Volturi. Do pierwszych zadań Łukasza należało wyznaczenie najważniejszych i naglących spraw do rozwiązania. Dopiero potem mianowano go Wielkim Sędzią Volteru. Uroczystość odbyła się w dniu 11 kwietnia 1903 roku. W swoim przemówieniu zapowiedział sprawiedliwe rządy wymiaru sprawiedliwości. Podkreślił ważność współpracy pomiędzy sądem a rodem Volturi i Ministerstwami Magii. Zapowiedział negocjacje z zainteresowanymi, aby usprawnić działanie sądu. Obecni na sali Amerykanie zareagowali bardzo pozytywnie. Europa była dla wielkiego sędziego centralnym punktem polityki. Do pierwszych zadań należało uporządkowanie sprawy wampirów i jurysdykcji prawnej na ziemiach polskich pod kontrolą Imperium Rosyjskim.

===Wampiry===

Podstawowym problemem w stosunkach z tą rasą widziano w ich dążeniach do równości z czarodziejami. Wielki Sędzia Volteru miał świadomość, że [[I noc wampirów|noc wampirów]] spowodowała ogromną wrogość pomiędzy rodem Volturi a wampirami. Chociaż minęło ponad 10 lat to bardzo ostro potępiano przywódcę masakry [[Kajfasz Volturi|Kajfasza Volturi]]. Parlament Italii w marcu 1905 roku zażądał uznania akcji pacyfikacyjnej za zbrodnię. W odpowiedzi Volter przypomniał królowi Wiktorowi Emanuelowi IV dokonane zbrodnie w koloniach. Łukasz chciał wytrącić liberałów z równowagi legalizując wymordowanie wampirów polujących na ludzi wokół Volteru. Odpowiedni dokument został ogłoszony w dniu 30 grudnia 1906 roku. [[Akt niełaski dla wampirów z 1906]] usprawiedliwił i zalegalizował pacyfikację jako środek prewencyjny dla zapewnienia bezpieczeństwa w mieście. Równocześnie oskarżał wampirów o nieprzestrzeganie jakichkolwiek praw nadanych zarówno przez czarodziejów, jak i przez władze Italii. Jeżeli podobna sytuacja powtórzy się to Volturi będą mieli prawo do interwencji na terenie Italii. Opinia publiczna była bardzo zbulwersowana tak autorytarnym postępowaniem Volteru. Łukasz odpowiedział krótko - ''Wy liberałowie zrobiliście bardzo dużo, aby powstrzymać falę przemocy. Zalaliście świat i moją kancelarię śmieciami. A śmieci są wszystkim zbędne. Wy tylko gęgać potraficie"  ''

===Polska===
Łukasz Volturi będący w dobrych relacjach z cesarzem Mikołajem II Romanowem chciał załatwić sprawę szybko i cicho. Jednak temat Polski należał do bardzo drażliwych do tego stopnia, że obaj panowie nie utrzymywali przez to ze sobą kontaktów. Sytuacja zmieniła się wraz z wybuchem rewolucji po przegranej wojnie z Japonią. Zmusiła Petersburg do podjęcia negocjacji z Volterem. Pośrednikiem w rozmowach był [[Ambasadorowie Volturi w Moskwie|ambasador Volturi]] [[Piotr Koniecpolski]]. Chodziło o przekształcenie funkcji [[Ministrowie Magii Polski|Dyrektora Gabinetu ds Polskich]] w wybieralny urząd przez polskich czarodziejów. W latach 1907-1911 odbywały się dyskusje co do kształtu reformy. Rząd petersburski chciał mieć prawo do rozwiązania ministerium jeśli jego działania byłyby niezgodne z prawem imperialnym. Łukasz Volturi nie mógł wyrazić zgody na takie coś. W osobistej rozmowie z monarchą powiedział, że Volter nie może pozwolić na taką kalumnię względem rasy magicznej. Obiecał mu, że do końca jego panowania ministrem będzie tylko osoba sprzyjająca cesarzowi. W 1912 roku [[Teodor Czertwyński]], czarodziej czystej krwi, carski urzędnik, został wybrany na przywódcę polskich czarodziejów. Przysięgę wierności składał po rosyjsku w Petersburgu. Potem przyjechał do Warszawy. Wątek Polski powrócił dopiero po 11 listopada 1918 roku. Wraz z odzyskaniem niepodległości Wielki Sędzia Volteru ostatecznie potwierdził niezależność Ministerium od Rosji. 

===Europa i świat===

W latach 1921-1923 negocjował z [[David Ramp|Davidem Ramp]] [[Przewodniczący Amerykańskiego Kongresu Czarodziejów|Przewodniczącym Amerykańskiego Kongresu Czarodziejów]] zakres możliwości odwoływania się czarodziejów do Wielkiego Sądu. Panowie szybko doszli do porozumienia co do utrzymania równowagi pomiędzy światem czarodziejskim a rządem federalnym i stanowymi. Łukasz Volturi ze swojej strony zapewnił, że zawsze stoją po stronie magii. Nie powiedział tylko o najważniejszym. Interesy muszą być zbieżne z tymi volterowskimi. Oficjalnie nie zawarto żadnego traktatu. Istniała możliwość nieratyfikowania umowy przez Kongres. Zasiadało w nim zbyt dużo przeciwników Fineasa Volturi. Podsumowanie rozmów odbyło się w Filadelfii. W przemowie powiedział, ''że Amerykanie są wielkim narodem czarodziejskim. Wykształcili silne podstawy koegzystencji z państwem przy tym broniąc magicznych interesów''. Pomimo ogromnych pochwał spotkał się z aktami wrogości. Wielu kongresmenów po prostu zaczęli miotać w gościa przekleństwami i nawet urokami. Przez kolejne lata trwały kolejne rozmowy o strukturze odwoływania się do Volteru. Ostatecznie w 1929 roku wydał [[Dekret o sądownictwie w Stanach Zjednoczonych]] unowocześniający 4. stopniową strukturę czarodziejskiego sądownictwa. Kongres ratyfikował go podczas wizyty w Kongresie Fineasa Volturi w następnym roku.

Poważnym problemem była również sytuacja w Niemczech i w samej Italii po przejęciu władzy przez faszystów. Benito Mussolini z początku pokazywał, że się liczy ze zdaniem Volteru, jednak jego działania zawsze temu przeczyły. Łukasz Volturi wspólnie ze swoim bratem zwalczali jego złą politykę względem czarodziejów. Do Wielkiego Sędziego Volteru należało przede wszystkim utrzymywanie znośnych kontaktów z władzami rzymskimi. Z Niemcami było niezbyt dobrze. Adolf Hitler uważał Volturi za główną przeszkodę w hegemoni nad czarodziejami w III Rzeszy. Uzyskał ją dzięki powszechnej kontroli za pomocą Gestapo. Z drugiej strony zapewniono czarodziejom im pewną niezależność w zamian za to nie wystąpili przeciwko niemu. Łukasz Volturi niemniej nie podejmował żadnych decyzji prawnych. Fineas Volturi całkowicie przejął inicjatywę. Podczas [[Wojna Volturi-Włochy|wojny Volturi-Włochy]] zachował się całkowicie biernie. Dopiero po latach wyszło na jaw, że od początku 1935 roku chorował na nieuleczalną chorobę. Przez pierwsze lata potrafił ją maskować. W 1938 roku spotkał się z Adolfem Hitlerem. Ostrzegł go, że jakakolwiek akcja przeciwko Volturi może spowodować wybuch wojny, ale nic nie uzyskał. Fineas Volturi nie mógł nie zauważyć brak skuteczności brata. Formalnie pozostawił go na urzędzie, jednak decyzje często podejmował osobiście.

==Śmierć==

W czerwcu 1945 roku niespodziewanie zasłabł podczas rodzinnego śniadania. Przewieziono go do szpitala miejskiego, ale bardzo szybko powrócił do swoich apartamentów. Diagnoza wprawiła rodzinę osłupienie. Łukasz tracił [[Moc tytaniczna|moc tytaniczną]] w tak szybkim tempie, że zagrażało to jego życiu. Podobnie miał [[Łukasz Nigellus Volturi]]. Fineas Volturi postanowił całą sprawę zachować w tajemnicy. Dla Łukasza przygotowano specjalny lek z [[Łza feniksa|łzami feniksa]], który miał wstrzymywać postępy choroby. Po miesiącu wiadomo już było, że tylko go maskuje. Łukasz postanowił umrzeć z podniesioną głową. Do końca swoich dni pełnił obowiązki jak tylko potrafił. 

Zmarł 12 listopada 1945 roku w swoim łóżku. Pochowano go 10 dni później

==Małżeństwo i potomstwo==

Wbrew rodzinie związał się z mieszczką z Volteru [[Anna Dratini|Anną Dratini]]. Pocątkowo była jego sekretarką, ale bardzo szybko pomiędzy nimi zaiskrzyło. Taki związek na pewno nie mógł być na rękę rodzinie Łukasza. Na ślub nikt nie przyszedł oprócz rodziny panny młodej. Dzień 30 października 1870 roku. Ona miała wówczas ledwo co 17 lat. Kobieta pomimo braku akceptacji ze strony Volturi zawsze stała przy mężu. Gdy tylko mogła oczywiście unikała kontaktów z teściami czy szwagrami. Gdy dzieci na tyle podrosły zamieszkała w domu swoich rodziców. Nie chciała prowokować kłótni z Fineasem czy z jego żoną [[Anna Burbońska|Anną Burbońską]]. Łukasz i Anna mieli dwoje dzieci:
* [[Grzegorz Volturi]] (1871-1969)
* [[Wilberta Volturi]] (ur. 27 marca 1888-18 lipca 2025)

==Urzędy==

{{Władca
|pop=[[Fineas Volturi]]
|urząd=[[Ambasadorowie Volturi w Anglii, Szkocji i Walii|Ambasador Volturi w Wielkiej Brytanii]]<br>1877-1903
|nast=[[Septimus Potter]]
|}}
{{Władca
|pop=[[Fineas Volturi]]
|urząd=[[Lista wielkich sędziów Volteru|Wielki Sędzia Volteru]]<br>1903-1945
|nast=[[Kajfasz Volturi]]
|}}