Edytujesz Ozyrys Lukanos (sekcja)

===Emerytura===
Na emeryturze politycznej postanowił zająć się sprawami rodzinnymi. W latach 1952-1954 postanowił odrestaurować mauzoleum Lukanosów na Wyspie Krwi. Najpierw pochował tam dziadków i ojca. W 1956 roku rozpoczął starania o sprowadzenie ciała swojej matki. Chociaż nie pamiętał jej, to należała do rodziny. Dosyć spore fundusze pochłonęła rozbudowa pałacu. Dobudowano trzecie piętro i odnowił ogrody. Ozyrys przez wiele lat nie ingerował w życie jedynej wnuczki – [[Dorothea|Dorothei]] (ur. 1928). Była ona nieformalną sukcesorką rodu. Jednak mimo wieku nie miała dzieci. Chociaż nie chciał na niej wymuszać małżeństwa, to mimo wszystko podkreślał, że nie może zostać ostatnią z trójcy rodów tytanicznych. W 1957 roku mianował ją oficjalnie jedną z następczyń. Dokument proklamacji podkreślał, że linia sukcesyjna jest bardzo krótka, dlatego należy ją jak szybciej poszerzyć. Jednak jak się okazało i to nie pomogło. W 1960 roku spotkał się w Waszyngtonie z [[Ares Cullen|Aresem Cullenem]] (1849-1966). To nieformalne spotkanie zdradziło szereg obaw ze strony Brytyjczyka, że wygaśnięcie Lukanosów pociągnie za sobą osłabienie całej mocy magicznej. Ares w porównaniu do Ozyrysa zmusił wnuka [[Deukalion Cullen|Deukaliona]] do małżeństwa z [[Ragnhilda Rahl| Ragnhildą Rahl]]. W chwili spotkania czekano na narodziny dziecka. Sam Ozyrys potem nie rozpoczął żadnych konkretnych działań. Rozmawiał z synem i synową. Uważali, że decyzja o założeniu rodziny musi wyjść od samej Dorothei. Niespodziewanie w listopadzie 1965 roku Fineas Volturi w czasie zebrania plenarnego Światowej Konfederacji Czarodziejów ogłosił, że za około 100 lat na świecie pozostaną tylko dwa supertytaniczne rodu, co może doprowadzić do osłabienia mocy. Ozyrys stracił cierpliwość do wnuczki, która powoli dobiegała 40. roku życia. Gdy na światło dzienne wyszedł związek Dorothei z [[Hieronim Merowing|Hieronimem Merowingiem]] część środowiska magicznego świata zażądało jego ukrócenie. Wielki Mistrz rodu Lukanosów nic nie zrobił. Z wielką radością przyjął ślub wnuczki z Merowingiem, a potem narodziny pierwszego prawnuka. Szybko ta radość zamieniła się w wewnętrzną wojnę. Hieronim Merowing nie wyraził zgody, aby jego syn nosił nazwisko matki, a Ozyrys nie chciał, aby Merowingowie przejęli koronę Lukanosów. Przez wiele miesięcy trwał impas. Rozwiązanie przyszło przypadkiem podczas jednej z awantur, gdy wściekła Dorothea wykrzyczała, że syn jest i Lukanosem i Merowingiem. Zwaśnione strony zaproponowały, aby chłopiec nosił podwójne nazwisko Lukanos-Merowing. W między czasie narodziła się Olimpia. W 1970 roku dzieci zarejestrowano jako [[Juliusz Cezar Lukanos-Merowing]] i [[Olimpia Lukanos-Merowing]]. W następnym roku nastąpiła zmiana na volterowskim tronie. Ozyrys z satysfakcją przyjął wiadomość o śmierci Fineasa. Nie znosił go z całego serca odkąd publicznie ogłosił pewne wyginięcie Lukanosów w ciągu najbliższych stu lat. Nagle wiekowy Lukanos zdał sobie sprawę już z zaawansowanego wieku. Fineas miał 123 lata w chwili śmierci, natomiast Ozyrys miał wówczas 122 lata. Tak jak wielu jego poprzedników robiło, tak i teraz znaczna część senioralnych obowiązków została przekazana synowi, synowej, wnuczce i prazięciowi. On sam zaczął spisywać swoje wspomnienia. Uporządkował bibliotekę. Spędzał w niej całe dnie, a jak nie tam to pracował w ogrodzie. W 1977 roku złamał kość biodrową gdy brał kąpiel. Od tamtej pory poruszał się na wózku inwalidzkim, ponieważ magią nie można było zespolić kości. Przechodził długie i bolesne rehabilitacje w Stanach Zjednoczonych. Przynosiły one poprawę, jednak za ogromną cenę – powolną utratę sił magicznych. Lekarze cały czas próbowali uświadomić Ozyrysa, że jeśli będzie kontynuował leczenie biodra może zapłacić nawet życiem. Niestety nie zmienił zdania i parł do celu by stać na nogach o własnych siłach. Podczas ćwiczeń w dniu 3 czerwca 1979 roku nagle zasłabł. Stracił przytomność i już jej nie odzyskał. Zmarł o godzinie 17:45 tego samego dnia. Pochowano go 11 dni później w mauzoleum na Wyspie Krwi.