Edytujesz Mortio Maxima (sekcja)

==Przejęcie kontroli przez klątwę==
Najbardziej niepokojącą cechą Mortio Maxima jest możliwość przejęcia kontroli nad człowiekiem. Nie oznacza to zwykłego opętania w religijnym znaczeniu. Klątwa nie staje się osobą ani duchem. Przejmuje kontrolę przez pragnienie dalszego działania. W chwili, gdy Tytan słabnie, a formuła pozostaje otwarta, jego umysł może zacząć mylić własną wolę z wolą zaklęcia. Rzucający przestaje rozróżniać, czy chce zakończyć klątwę, czy ją przedłużyć.

Pierwszym objawem przejęcia jest utrata poczucia proporcji. Tytan, który chciał zabić jednego przeciwnika, zaczyna uważać, że należy zniszczyć wszystkich świadków. Tytan, który chciał zatrzymać armię, zaczyna traktować całe miasto jako część zagrożenia. Tytan, który chciał ukarać winnych, nagle widzi winę w każdym żywym człowieku znajdującym się w zasięgu. Klątwa nie daje mu nowych myśli, ale powiększa najciemniejsze z tych, które już w nim były.

Drugim objawem jest utrata litości. Rzucający może wiedzieć, że w pobliżu są osoby niewinne, ale ta wiedza przestaje mieć wpływ na jego decyzję. Mortio Maxima spłaszcza świat do prostego podziału: cel i przeszkody. Wszystko, co oddycha, może zostać potraktowane jako coś, co przedłuża opór rzeczywistości wobec śmierci. Właśnie dlatego klątwa była uznawana za szczególnie odrażającą moralnie. Nie tylko zabijała, ale mogła przemieniać Tytana w wykonawcę bezgranicznego wyroku.

Trzecim objawem jest fizyczna niemożność przerwania formuły. Ręka trzymająca różdżkę sztywnieje, oddech staje się płytki, a głos może powtarzać ostatnie słowa inkantacji nawet wtedy, gdy świadomość próbuje milczeć. W takim stanie Tytan nie rzuca już klątwy w normalnym sensie. Jest raczej jej kanałem. Jeżeli nikt nie przerwie połączenia albo sam rzucający nie odzyska panowania, Mortio Maxima może doprowadzić do katastrofy znacznie większej niż zamierzona.

Utrata kontroli nad Mortio Maxima pozostawia po sobie szczególnie groźne skażenie magiczne. Miejsce, w którym klątwa wymknęła się spod panowania Tytana, zaczyna promieniować martwą energią podobną w skutkach do promieniowania po katastrofie nuklearnej. Nie jest to zwykłe skażenie alchemiczne ani pozostałość po czarnej magii, lecz trwałe napromieniowanie przestrzeni śmiercią. Powietrze staje się ciężkie, ziemia traci żyzność, rośliny obumierają, a żywe istoty przebywające zbyt długo w takim miejscu zaczynają słabnąć.

Promieniowanie po Mortio Maxima może utrzymywać się latami. W najbliższym centrum uderzenia życie zanika niemal całkowicie. Zwierzęta unikają tego obszaru, woda nabiera martwego posmaku, a zwykłe zaklęcia oczyszczające nie przynoszą trwałego skutku. Czarodzieje wchodzący na taki teren odczuwają ból głowy, mdłości, drżenie rąk i osłabienie zdolności magicznych. Dłuższe przebywanie w strefie skażenia może prowadzić do chorób, bezpłodności magicznej, zaniku mocy albo śmierci.

Najbardziej przerażające jest to, że skażenie nie musi być widoczne od razu. Miasto lub pole bitwy może z zewnątrz wyglądać na opuszczone, ale nienaruszone. Dopiero po czasie okazuje się, że miejsce zostało zatrute samą obecnością klątwy. Ludzie, którzy wracają tam zbyt wcześnie, mogą chorować bez widocznych ran. Dlatego obszary, w których Mortio Maxima wymknęła się spod kontroli, oznaczano jako strefy martwe i zakazywano osiedlania się w ich granicach.