Edytujesz Bartosz Czertwyński (sekcja)

===Minister Magii===

Zaprzysiężenie Bartosza Czertwyńskiego miało miejsce w auli Politechniki Warszawskiej w dniu 30 czerwca 2009 roku. Wśród obecnych gości byli premier Donald Tusk, marszałek Sejmu Bronisław Komorowski, byli ministrowie magii, a także ambasador rodu Volturi. Skład [[Ministerium Bartosza Czertwyńskiego|ministerium]] przedstawił w dniu 2 lipca. W programie magicznego rządu znalazły się m.in:
<div style="column-count:4;-moz-column-count:4;-webkit-column-count:4">
* Wsparcie starań rządu o przyjęcie wspólnej waluty
* Ustanowienie magicznego odpowiednika Centralnego Biura Antykorupcyjnego
* Pełny audyt aktywów ministerstwa magii za okres 1989-2009
* Zwiększenie synergii poszczególnych departamentów z ich rządowymi odpowiednikami
* Sprowadzenie złota do Polski ze skarbca rodu Volturi
* Poparcie zmian w celu zmienienia modelu stosunków z rodem Volturi na symetryczne. 
</div>

Większość celów była zbieżna z polityką rządu. Bartosz Czertwyński oddał znaczną część swoich uprawnień premierowi Donaldowi Tuskowi. Zajmował więc przede wszystkim polityką wewnętrzną. Zwalczał środowiska mu przeciwne używając przy tym życzliwą neutralność prorządowej prasy i telewizji. W dniu 10 kwietnia 2010 roku doszło do prezydenckiego samolotu w Smoleńsku, w której zginął prezydent Lech Kaczyński. Minister magii bardzo mocno przeżył emocjonalnie ten wypadek, ponieważ stracił równoważnię. Nie mylił się, że w krótkim czasie jego sytuacja uległa znacznemu pogorszeniu. Z biegiem czasu musiał co raz bardziej ulegać premierowi Tuskowi. Platforma Obywatelska uzyskała własnego prezydenta, który stawał po stronie rządu w czasie wszelkich konfliktów na linii ministerstwo magii-rząd. W wyborach 2011 roku Czertwyński zachował neutralność. Za to zapłacił dość szybko, ponieważ odcięto ministerstwo magii od funduszy europejskich. Czarodzieje jako społeczność płacili większe podatki z posiadanych zasobów złota. Wraz z co raz większą zależnością od rządu pozycja Bartosza Czertwyńskiego słabła przed elekcją ministerialną. Głównym oponentem był [[Adam Amnel]], niezwiązany z żadną opcją polityczną. 

W 2013 roku przegrał wybory z Adamem Ammnel.