Edytujesz Pogrzeb Ra i Wilberty Volturi (sekcja)

===Przemówienie Kleopatriusza Volturi===

Kleopatriusz Volturi, zanim podszedł do mikrofonu, wyglądał równocześnie na zszokowanego, onieśmielonego, zaskoczonego i wzruszonego. Nie spodziewał się aż tak charyzmatycznego przemówienia. Ferdynand Volturi powiedział to, co leżało mu na sercu. Gdy tylko wstał, ukłonił się władcy czarodziejów. Kamery uchwyciły trzęsące się ręce. Widzieli to przede wszystkim ludzie zgromadzeni przed telebimami. Gdy Kleopatriusz podszedł do mównicy, spojrzał na tłum, odwrócił się w stronę trumien i głęboko skłonił się zmarłym. Na początku, gdy zaczął mówić, nie patrzył w kartę. Wyraźnie nie było to częścią przewidzianego scenariusza.

{{Cytat|Przygotowałem sobie przemówienie… ale zanim je wygłoszę, chcę zwrócić się bezpośrednio do władcy czarodziejów.<br>Wasza Królewska Mość, drogi kuzynie, kochany Ferdynandzie, dziękuję Ci za te piękne i szczere słowa… Jesteśmy pogrążeni w ogromnym smutku. Ten rok, ten miesiąc można nazwać ''annus horribilis''. Otrzymaliśmy tak potężne ciosy od losu i życia, a jednak stoimy i będziemy stać wyprostowani i pewni siebie. To dzięki Tobie, Twojej postawie. Wasza Królewska Mość, jeszcze raz dziękuję.}}

Szybko się opanował. Podejrzewał, że mógł przesadzić z otwartością, aczkolwiek sceneria sytuacji sprzyjała takiej szczerości. Kleopatriusz omiótł wzrokiem zgromadzonych, po czym spojrzał w niebo. Było ono czysto błękitne, bez ani jednej chmurki; nie za gorąco, nie za chłodno, co jak na lipiec zdarzało się bardzo rzadko. Przygładził kartkę na pulpicie mównicy. Po raz kolejny dotarło do niego, że musi się opamiętać. Uczucia uczuciami, poczucie straty poczuciem straty, ale oni przecież nie są zwykłymi ludźmi, zwykłymi czarodziejami. Są przedstawicielami najpotężniejszej monarchii na świecie, rodu tytanów. Gdy zaczął mówić, jego głos brzmiał niezwykle opanowanie. Każde słowo było słychać wyraźnie, z nutą towarzyszącej emocji, pozostającej jednak pod „pilną strażą” protokołu.

{{Cytat|Szanowni Zgromadzeni! Wasza Królewska Mość! Wasze Królewskie Wysokości! Drodzy krewni!<br>
Dzisiaj żegnamy dwie wyjątkowe postacie: Ra Volturi i Wilbertę Volturi. Oboje pochodzili z rodu królewskiego, oboje urodzili się w czasach panowania Nigellusa Volturi, oboje są świadkami epoki XIX wieku, narodzin i schyłku XX wieku. Wprowadzali nas swoim doświadczeniem, oddaniem i pokorą w wiek XXI. Przeżyli ponad 130 lat, ponad 100 lat razem; jeden wezwał drugiego, gdy odszedł z tego świata, bo nie mogli żyć osobno – nawet w zaświatach. Nam pozostaje kroczyć ścieżką wyznaczoną przez nich. Nasz ród istnieje od pięciu tysięcy lat, czterystu pokoleń; od Voldinora I Boskiego, przez pierwszego seniora Ainura Volturi, pierwszego władcę czarodziejów Lucjusza Volturi, skończywszy na naszym obecnym władcy, Ferdynandzie. Ra i Wilberta złożą hołd zmarłym przodkom, władcom, seniorom i tytanom i będą z nimi ucztować, aż Ethenor powróci do swojej świetności}}

Przemówienie Kleopatriusza było znacznie krótsze niż wystąpienie jego poprzednika, mniej nacechowane uczuciami; bardziej odwoływał się w nim do dalekiej przeszłości, poprzez ukazanie kilku tysięcy lat historii i setek pokoleń. Umiejscowił zmarłych w szeregu pośród przodków, ale nie zrównał ich z nimi. Kleopatriusz swoją osobą miał reprezentować linię rodziny z punktu widzenia rodziny. Można jednak szczerze powiedzieć, że przemówienie spełniło jedynie część zamierzonego celu. Można domniemywać, iż jego odbiór został zniekształcony przez przemówienie Ferdynanda Volturi.